Als kind houd je van allebei je ouders. Dat gaat vanzelf, omdat je voor 50% bestaat uit het DNA van je vader en voor 50% uit het DNA van je moeder. Daarom voel je je altijd verbonden met hen. Als je ouders verdrietig of boos zijn, doet dat jou ook pijn. Je wilt graag dat het goed gaat met hen. Soms probeer je daarom voor je ouders te zorgen.
Misschien houd je je gevoelens voor jezelf, zodat zij zich geen zorgen maken. Of je doet extra je best op school, zodat het lijkt alsof alles goed gaat. Misschien zorg je ervoor dat je ouders niet met elkaar hoeven te praten. Of je vertelt niet wat je leuk vond bij de ene ouder, zodat de andere ouder niet verdrietig wordt. Het kan ook zijn dat je vaker bij de ouder blijft die geen nieuwe partner heeft, zodat die niet alleen is.
Herken jij dit? Of help jij je ouders op een andere manier? Het is heel normaal dat je dit zo voelt en doet. Maar weet goed: dit is niet jouw taak! Jij hoeft dit niet op te lossen. Jij bent niet verantwoordelijk voor het geluk van je ouders.
Wil je weten wat je nog meer niet hoeft te doen? Kijk dan dit filmpje!
