<p>Hey jij!</p><p>Soms denken we dat we de enige zijn die iets voelen, meemaken of ons afvragen. Maar dat is niet zo! Drie andere kinderen met gescheiden ouders geven antwoord op vragen over stieffamiliess. Kijk je mee?</p>

Mag ik wat vragen over mijn stieffamilie?

<p>Graag deel ik mijn verhaal met jullie: over de scheiding van mijn ouders, en hoe ik daar nu jaren later op terugkijk.&nbsp;</p><h2>STILLE SCHEIDING</h2><p>Ik was 16 of 17 toen mijn ouders uit elkaar gingen, maar het zat er al een hele tijd aan te komen. Het was een ‘stille’ scheiding: ze hadden weinig échte ruzie en probeerden de spanning zo veel mogelijk verborgen te houden voor mij en m’n zusjes. Maar je kon altijd voelen dat er iets niet goed was. ’s Nachts hoorde ik ze boos praten in bed; ik kon er niet van slapen. 's Ochtends keken ze elkaar dan niet meer aan.</p><h2>BIJDEHAND EN BRUTAAL</h2><p>Maar ze vertelden nooit wat er aan de hand was. En ik durfde dat ook niet te vragen. Het viel me wel op dat mijn papa en mama elkaar geen knuffel meer gaven als ze ’s avonds thuiskwamen, zoals de ouders van vrienden dat wel deden, met een dikke zoen erbij. Ik durfde niet te denken dat het misschien niet goed zou gaan tussen mijn ouders, dus stelde ik de moeilijke vragen niet. Ik verstopte mijn gevoelens: ik huilde niet en werd niet boos.</p><p>Ook op school zag niemand het aan me. Ik had het er niet over met vrienden en was heel bijdehand en brutaal tegen de leraren. Zo kon ik de spanning van thuis toch nog een beetje kwijt. Maar niemand zag dat ik aan het lijden was.</p><h2>IK VOELDE ME VERLOREN</h2><p>Ik gaf mezelf de schuld van de spanning thuis. Ik probeerde controle te houden door voor iedereen lief te zijn en het huis opgeruimd te houden. Zelfs toen mijn vader op kerstavond bij uitzondering uit zijn dak vloog en zei dat hij weg van ons wilde, probeerde ik iedereen in het gezin nog steeds te beschermen door iedereens verdriet op te vangen. Ik voelde me zó verloren, maar dat begreep ik nog niet zo goed. Ik weet niet waar ik was in die tijd, maar ik weet wel dat alles heel veel pijn deed. Ik leed in stilte.</p><p>Zucht, ik ben blij dat dat achter de rug is. Nu, bijna tien jaar later, voel ik me weer goed, en eigenlijk al een hele tijd. Vanaf het moment dat mijn ouders écht uit elkaar waren, toen mama ergens anders ging wonen, kon ik weer ademen. Ik kon gaan helen. Er kwam langzaamaan weer ruimte voor me om te bestaan. Door de juiste stappen te zetten, kan ik nu toch zeggen dat het hartstikke goed met me gaat.&nbsp;</p><h2>VOOR MEZELF TE LATEN ZORGEN</h2><p>Wat ik het állermeeste gemist heb in die lastige tijd, was een schouder om op te kunnen leunen. Omdat papa en mama het zelf zwaar hadden, lukte het ze niet om emotioneel beschikbaar voor mij te zijn. Dat is niet hun schuld, ik heb de liefste ouders op de wereld. Maar het is al helemaal niet mijn schuld. Ik was een kind dat liefde en aandacht had verdiend, zoals elk kind dat verdient.&nbsp;</p><p>Na de scheiding ben ik langzaam de stap gaan zetten om voor mezelf te laten zorgen door andere mensen. Ik ging op eigen initiatief naar de psycholoog en vroeg mijn vrienden om hulp toen het niet goed met me ging. Dat was echt dood- en doodeng, het voelde alsof de grond onder mijn voeten vandaan verdween. Ik schreef een appje naar mijn vrienden met een vraag om hulp en wachtte vol spanning op antwoord. En wat bleek? Ze wilden me allemaal komen helpen, zo snel mogelijk. Even later stond er een vriend voor de deur. Ik was zo blij dat hij er was dat ik huilend in zijn armen viel. Ik liet langzaam weer voor me zorgen, en durfde langzaam weer op anderen te bouwen en vertrouwen.</p><h1>MIJN GROOTSTE TIP</h1><p>Of het nou een goede vriend is, een mentor op school, of een <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="http://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy"><u>online-Buddy van Villa Pinedo</u></a>: allemaal kunnen ze je helpen. Want ieder kind verdient steun en een plek om gewoon weer kind te zijn, een plek waar het niet als jouw schuld voelt. Want dat is het niet. Je hoeft het niet alleen te doen.</p><p>Mijn grootste tip: zoek wat extra steun bij mensen die je kunnen helpen, ook als dat even niet papa en mama zijn. Uiteindelijk gaat ook elke stomme dag, elke stomme week en elke stomme koude winter voorbij. En dat gaat in mijn ervaring alleen maar sneller als je (op jouw eigen tempo) zoekt naar hulp, naar een warme knuffel of wat lieve, zachte woorden. Dan zal jij, net als bomen in de lente, alleen maar sneller gaan bloeien.</p>

Door de scheiding van mijn ouders kon ik weer helen

<p>Als je net te horen hebt gekregen dat je ouders uit elkaar gaan, zit je vast vol met vragen. <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.villapinedo.nl/tip/gedachten-en-gevoelens/wat-de-f%40%23ck%3F!/tien-dingen-die-niet-veranderen-na-de-scheiding-van-je-ouders">Veranderingen</a>, onduidelijkheid, en daardoor misschien angst, of verdriet. Hoe kom je door deze periode heen? Wij geven je 5 tips die je misschien een handje kunnen helpen.&nbsp;</p><h3>1. STEL JE VRAGEN</h3><p>Mijn ouders gaan uit elkaar… wat betekent dat? Voor mij voelde het alsof mijn leven overhoop werd geschopt. Ik wist niet wat er zou gaan gebeuren. Misschien ben je bang voor wat er gaat veranderen. Dat is oké. Probeer de vragen die je hebt over wat er gaat gebeuren of veranderen aan je ouders te stellen, zodat je minder bang hoeft te zijn.&nbsp;</p><h3>2. SLUIT JEZELF NIET AF&nbsp;</h3><p>Ik vond het lastig om mensen te vertellen wat er in me omging. Ik wist vaak zelf niet eens wat ik nou precies voelde. Ik was verdrietig, maar ook boos, en bang. Probeer te blijven praten, met je ouders of andere familieleden, of met vrienden. Sluit jezelf niet af en blijf in contact, zodat je steun kunt ontvangen.</p><h3>3. VIND EEN MAATJE</h3><p>Soms werd ik plotseling erg verdrietig. Het is fijn om dan iemand in je buurt te hebben met wie je dit even kan delen. Neem iemand of een paar mensen in je omgeving in vertrouwen, zodat er altijd iemand dichtbij je is als je even getroost moet worden.&nbsp;</p><p>Je kunt ook met een <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="http://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy"><u>online-Buddy van Villa Pinedo</u></a> appen! Een Buddy is een jongere die zelf ook gescheiden ouders heeft.&nbsp;</p><h3>4. JOUW EMOTIES ZIJN OKÉ&nbsp;</h3><p>Misschien ben je boos op je ouders, of vooral erg verdrietig. Misschien mis je een van je ouders, of ben je erg in de war door de veranderingen. Zelf had ik vaak het gevoel dat mijn emoties samen één grote, zware bal vormden. Dat is niet gek. Al jouw emoties mogen er zijn. Probeer te accepteren dat het nu zo is, en geloof me: het wordt vanzelf een beetje beter.&nbsp;</p><h3>5. WAT HEB JIJ NODIG?</h3><p>Probeer voor jezelf duidelijk te krijgen wat jij nodig hebt om de situatie wat dragelijker te maken, en probeer dat te delen met je ouders. Misschien kunnen jullie er samen voor zorgen dat jij je zo prettig mogelijk voelt.&nbsp;</p><p>…en natuurlijk kun je altijd steun vinden op verschillende manieren bij Villa Pinedo!&nbsp;</p><p>Je hoeft het niet alleen te doen.</p>

5 tips wat je kunt doen als je hoort dat je ouders uit elkaar gaan

<p>De scheiding van mijn ouders was een grote verandering voor mij. De scheiding tussen mijn ouders gaat eigenlijk wel goed ze maken geen ruzie en bijna alles wordt goed geregeld. Ik voel ook verdriet, maar je moet gewoon leuke dingen doen en er proberen niet aan te denken het is echt heel moeilijk maar als je leuke dingen doet wordt je afgeleid en denk je er even niet aan ik doe dat altijd</p>

<p>Ik was 3 jaar toen mijn ouders uit elkaar gingen. Ik kan me niet veel van die tijd herinneren, maar ik weet nog wel hoe het voelde. Er veranderde iets heel groots, terwijl ik eigenlijk te klein was om precies te begrijpen wat er gebeurde.</p><h2>MIJN OUDERS HADDEN GEEN RUZIE</h2><p>In de jaren na de scheiding zei iedereen altijd dat ik "geluk had" omdat mijn ouders geen ruzie hadden. En dat was ook zo. Ik kan me maar weinig momenten herinneren waarop ik mijn ouders ruzie heb horen maken. Ze waren lief tegen elkaar, praatten normaal met elkaar en kwamen samen naar gesprekken op school. Daardoor voelde ik me veilig.</p><h2>HOE KAN IK VERDRIETIG ZIJN ALS ALLES GOED LIJKT?</h2><p>Toch had ik soms dat kleine, onverklaarbare gevoel in mijn buik. Nog steeds, na 22 jaar. Ik vond het moeilijk om te begrijpen waarom ik dat voelde. Hoe kun je verdrietig zijn als alles eigenlijk goed gaat? Ik dacht vaak: "Ik mag dit niet voelen. Er zijn kinderen bij wie het veel erger is." Maar dat gevoel ging niet weg, ook al dacht ik dat. Het bleef gewoon.</p><h2>HET VERLANGEN NAAR 1 PLEK</h2><p>In beide huizen had ik mijn eigen slaapkamer, eigen tandenborstel en hoekjes waar mijn speelgoed lag. Mijn ouders wilden dat ik me bij beide thuis zou voelen. Ik stond nooit tussen hen in en ik voelde altijd dat ze hun best deden om alles zo te doen dat het voor mij het fijnst was. Toch was er soms dat moment dat ik met mijn tas bij de deur stond en dacht: "Waarom kan ik niet gewoon op één plek blijven?"</p><h2>MOEITE MET PRATEN OVER MIJN GEVOELENS DOOR DE SCHEIDING</h2><p>Toen ik jong was, vond ik het moeilijk om over mijn gevoelens te praten. Ik wilde niemand verdrietig maken, want zij deden toch hun best om alles goed te doen? Dus ik hield het voor mezelf. Misschien herken je dat wel, dat je iets voelt maar je mond dicht houdt omdat je iemand anders niet wilt lastigvallen. Pas toen ik ouder werd, begreep ik dat gevoelens niet altijd logisch zijn. Je kunt blij én verdrietig tegelijk zijn. Je kunt dankbaar zijn dat je ouders geen ruzie maken, en dat ze liefdevol uit elkaar zijn gegaan. Maar je mag ook verdrietig zijn omdat je niet in een huis met beide ouders woont. Je kunt het fijn hebben in twee huizen én soms wensen dat je ouders nog samen waren. Dat is geen rare gedachte. Dat is menselijk. Dat is normaal.</p><p>Hoe ouder ik werd, hoe makkelijker het werd om over mijn gevoelens te praten. Dit had ik vooral met mama. Samen met haar kon ik praten over wat ik voelde. Zij heeft me altijd gerustgesteld dat mijn gevoelens er altijd mochten zijn. We gingen ook vaak met z’n drieën praten en samen zoeken naar oplossingen: wat kunnen we doen zodat het nóg fijner is voor mij?</p><h2>IEDEREEN BELEEFT EEN SCHEIDING ANDERS: JOUW GEVOELENS ZIJN BELANGRIJK</h2><p>Iedereen beleeft een scheiding anders. Wat jij voelt, hoort bij jouw verhaal. En jouw verhaal is net zo waardevol als dat van anderen. Soms ben je verdrietig, soms opgelucht. Misschien weet je soms niet goed wat je voelt, ook dat is oké. Misschien ben je soms moe van het regelen, of baal je omdat je dingen in het andere huis hebt laten liggen. Misschien ben je blij dat je ouders nu gelukkiger zijn, maar verlang je soms toch terug naar één huis, één woonkamer, één eettafel. Mijn ouders kunnen nu nog steeds met elkaar praten, ik zou zelfs zeggen dat ze nu echt vrienden zijn. Dat vind ik fijn om te zien. Maar dat betekent niet dat mijn verdriet nooit heeft bestaan. Het betekent alleen dat alles naast elkaar mag bestaan: liefde, gemis, blijdschap en verwarring.</p>

Mag ik wat vragen over mijn stieffamilie?

DEEL dit artikel MET ANDEREN

DOOR : VILLA PINEDO

Reacties (0)

📄 Laat een reactie achter!

Relevante blogs of vlogs

👂🏼 Deze video downloaden

Contact

Socials