Zoon weekend naar papa

Hallo, Bedankt voor je bericht. Ja, het komt mij heel bekend voor. Ik heb dit zelf ook mee gemaakt als kind. Ik wilde niet naar mijn vader, terwijl de omgangsregeling om het tweede weekend bij vader was. Ik vond het nooit leuk, omdat mijn vader nooit een goede vader was. Toen mijn ouders nog niet gescheiden waren, zag ik hem nauwelijks en als ik hem zag, was hij dronken en agressief. Ik had na de scheiding dus ook geen behoefte om bij hem te zijn, mijn moeder accepteerde dit en ze zag ook hoe ik mij telkens weer emotioneel terugtrok daardoor. Mijn zussen en hun vrienden vonden dit wel raar, omdat ik verder ook niet heb kunnen uiten waarom ik dit niet wilde. Ik vond het fijn dat mijn moeder achter mij stond en ik met 12 ook uiteindelijk naar de kinderrechter ben gestapt. De regeling is toen veranderd, mijn moeder kreeg de voogdij. Dit was een enorm goed gevoel. Ik denk dat het als moeder dus echt belangrijk is om signalen van het kind te herkennen en ook te accepteren. Dan voel je je tenminste ook begrepen. Ik wens je veel liefs, Anne

Beste anoniem, Wat vervelend dat jouw zoon het zo moeilijk vind om naar zijn vader te gaan. Ik heb persoonlijk geen ervaring met zo een situatie maar kan me wel enigszins voorstellen wat ik in zo een situatie fijn had gevonden. Aangezien je aangeeft dat jij en de vader van je zoon nog goed contact hebben en hij geen vreselijk enge man blijkt te zijn, is het misschien een idee om een keer als je zoon het weekend naar zijn vader gaat mee te gaan om met zijn drieën iets leuks te doen. Op deze manier kan vader misschien zien hoe jij omgaat met jullie zoon en kan hij hier dingen van leren, daarnaast hoeft je zoon niet bang te zijn voor zijn vader want jij bent er ben. Zo is het misschien toch een manier om binnen de nieuwe situatie aan elkaar te wennen en zo de hechting tussen beiden weer sterker te krijgen. Ik denk dat het, net zoals Anne hieronder zegt, belangrijk is om naar de wensen en behoeften van je kinderen te luisteren maar ook hier niet zomaar aan moet toegeven. Als je weet dat de situatie niet gevaarlijk is en weet dat er nog dingen zijn om te proberen om de band te versterken, dan zou ik vooral nog doorzetten. Ik denk dat je zoon uiteindelijk erg blij zal zijn als hij zijn vader in zijn leven heeft, en zijn vader zal blij zijn dat zijn zoon hem niet heeft opgegeven (met behulp van jou natuurlijk)! Ik denk dat je zelf wel een grens kan aanvoelen van, nu hebben we alles geprobeerd en wil mijn zoon écht niet meer. Wellicht is praten met een mediator ook nog een idee? Of vader-zoon dagen voor sporten of andere dingen. Er zal uiteraard ook moeite in gestoken moeten worden door vader, want in je eentje krijg je geen goede relatie tussen twee mensen, daar zijn er altijd twee voor nodig, maar als dit moeilijk is dan is wat hulp altijd fijn. Ik hoop dat je iets aan mijn advies hebt. Heel veel sterkte in ieder geval. Liefs, Laila

Beste Anoniem, wat fijn dat je jouw verhaal met ons hierop durft te delen. ik herken dit van uw zoontje inderdaad wel uit mijn eigen situatie. ik had een 50/50 regeling bij mijn ouders. 2 dagen in de week bij mama, 2 dagen bij papa en dan om het weekend. ik wilde alleen nooit naar mama toe. dit vond ik altijd heel stom. ik kreeg dan een naar onderbuik gevoel en ik moest dan altijd veel huilen. uiteindelijk ben ik gaan proberen om meer te gaan spelen, bijvoorbeeld met poppen of iets. om zo mijn gedachten ervan af te kunnen zetten. ik moest altijd gaan van mijn vader, achteraf vind ik dit ook wel goed aangezien het belangrijk is dat je opgroeit met 2 ouders als hier de mogelijkheid voor is. je zou wel aan kunnen geven dat uw zoontje vanaf een bepaalde leeftijd wel zou mogen kiezen om bij u te gaan wonen. zodat hij toch nog enige moed zal vinden om het naar zijn zin te krijgen bij zijn vader. daarbij heeft mijn vader altijd geprobeerd om dingetjes te verzinnen die ik dan zou kunnen doen samen met mijn mama of gewoon alleen, zodat ik toch nog een beetje plezier kon hebben daar. als ik veel moest huilen wanneer ik naar mama ging dan knuffelde papa mij altijd en vertelde hij mij dat hij er voor mij is en dat ik hem altijd zou kunnen bellen. misschien is dat een geruststelling voor uw zoontje. hopelijk heeft u iets aan mijn verhaal. Liefs, Kaylee