Weer normaal communiceren

Beste Carla, Bedankt voor het stellen van uw vraag op het forum! Zelf heb ik veel gemerkt, zowel bij vrienden van mij met gescheiden ouders als bij mezelf, dat communicatie tussen ouders na de scheiding erg lastig is. Vaak verloopt dit stroef, communiceren ouders via kind(eren) of helemaal niet. Ik heb om mij heen zelden gezien dat ouders goede vrienden blijven (direct) na de scheiding en makkelijk communiceren. Bij mijn eigen ouders ging het ook niet altijd even makkelijk. Ik begrijp dan ook goed dat u het lastig vindt om op een normale manier met uw ex-partner te communiceren. Zelf heb ik gemerkt dat communicatie wel eens via mij verliep, ook al was dit misschien niet de bedoeling. Hierdoor kreeg ik af en toe het gevoel dat de afstand tussen mijn ouders nóg groter was. Bovendien kan hierdoor snel miscommunicatie ontstaan, waardoor ouders elkaar niet begrijpen en kind/kinderen hier soms de dupe van worden. Het hoeft niet zo te zijn dat u meteen weer in gesprek gaat met uw ex-partner, het kan ook klein beginnen. Ik merkte zelf vaak dat ik het fijn vond als mijn ouders elkaar vriendelijk begroetten bij ophalen/brengen. Daarnaast doet lichaamstaal een hele hoop, bv. elkaar wel/niet aankijken. (Als mijn ouders elkaar nauwelijks aankeken of in de startblokken stonden om weg te gaan voelde de situatie voor mij ongemakkelijk aan en wilde ik het als kind zijnde ook liever vermijden. Soms zorgt dit er zelfs voor dat je er als kind tegenop gaat zien om naar de andere ouder te gaan, alleen vanwege deze situatie.) U zou eventueel bij het brengen of ophalen van uw kinderen uw ex-partner vriendelijk kunnen begroeten en/of veel plezier wensen voor het weekend/uitje. Het zat hem voor mij altijd in de kleine dingen, dat maakte het voor mij een stuk aangenamer en was ik niet meer bang voor ongemakkelijke of vervelende situaties. Het is niet in 1 keer allemaal weer goed, dat begrijp je als kind vaak ook, maar dit soort dingen zijn een begin en dat helpt. Mogelijk voor uw kinderen ook. Hopelijk helpt mijn bericht u een beetje. Liefs, Anique

Hallo Carla, bedankt voor je vraag op het forum. Wat een lastige situatie.. Ik herken het wel een beetje, maar mijn broertje en ik waren al wat ouder en woonden al op kamers toen mijn ouders gingen scheiden. Wij waren dus alleen in de weekenden thuis. Het communicatieprobleem herken ik wel, omdat mijn ouders eigenlijk (juist doordat wij al ouder waren en niet meer met co-ouderschap en dergelijke te maken kregen) vanaf de scheiding niet meer met elkaar hoefden te praten. Ze moesten natuurlijk samen dingen regelen, maar over mijn broertje en mij ging het niet. Zij hebben dus de noodzakelijke communicatie met elkaar gehad en elkaar daarna jarenlang niet gesproken. Afgelopen zomer was mijn diploma-uitreiking en ik heb me wekenlang zorgen gemaakt over hoe dat zou gaan verlopen, aangezien dat de eerste situatie sinds jaren was waarin ze met elkaar in dezelfde ruimte zouden zijn en toch ook wel wat tegen elkaar zouden moeten zeggen. Uiteindelijk is dit gelukkig goed verlopen, voornamelijk omdat mijn vader erg zijn best deed. Mijn moeder deed koel en afstandelijk (helaas). Als kind (hoe oud je ook bent) hoop je gewoon dat je ouders zich volwassen kunnen gedragen en hun eigen sores opzij kunnen zetten. Jullie blijven nu eenmaal ouders, ook al zijn jullie geen partners meer. Ik denk dat dat het belangrijkste is om in je achterhoofd te houden. Je doet het uiteindelijk voor je kinderen. En ook al ben ik zelf al volwassen: Ik had het toch een stuk leuker gevonden als mijn moeder ook haar best had gedaan in het contact met mijn vader. Ik vind het nog steeds jammer dat dat niet aan de orde is. Dus ik snap heel goed dat je kinderen hopen dat jullie weer met elkaar kunnen communiceren. Het wordt anders alleen maar ongemakkelijk. Er zullen vast nog situaties in de toekomst zijn waarbij jullie elkaar zien (verjaardagen, diploma-uitreikingen, bruiloften). Dan is het voor de kinderen gewoon het fijnste als jullie als ouders normaal met elkaar kunnen praten. Hoe moeilijk dat ook is.. Ik hoop dat je hier wat aan hebt en ik wens je veel sterkte. Liefs, Nadine

Nadine en Anique Bedankt voor jullie bericht. Zeker nu het aantal jaren waarbij er geen noodzakelijk contact meer nodig is i.v.m. de leeftijd van mijn kinderen 23 en 25 merk ik dat het toch lastig is. Je hebt elkaar soms 1 a 2 jaar niet meer gezien en ineens bij een diploma uitreiking staat hij daar. Voor alle partijen ongemakkelijk. Dat zou ik graag willen veranderen in het belang van de kinderen. Zeker na het lezen van jullie verhalen ga ik daar zelf actie op ondernemen. Bedankt allebei .