Waarom zouden ze dat doen?

Beste Laren, Wat fijn dat u hier advies vraagt over de situatie, hopelijk kan ik u een beetje helpen hiermee. Wat mij eigenlijk als eerste opvalt is dat jullie als ouders volgens mij niet (meer) met elkaar communiceren. Heel belangrijk is het om als ouders met elkaar te blijven praten, ook al ben je niet meer samen als partners, je blijft samen ouders. Voor kinderen is het super pijnlijk als hun ouders niet meer met elkaar praten. Dat jullie kinderen zo lang zoveel verhalen hebben kunnen vertellen over de andere ouder laat voor mij een beetje zien dat ze er wel vanuit gaan dat jullie elkaar toch niet spreken erover maar alleen maar vechter en tegenover elkaar staan in plaats van naast elkaar. Toen mijn ouders gingen scheiden ontstond er een enorme vechtscheiding waardoor ze elkaar nooit meer spraken. Wij werden afgezet in de straat door mijn vader en mijn moeder wist niet eens waar mijn vader woonde. Ik weet zeker dat als ik vervelende verhalen had verzonnen, mijn ouders het niet eens hadden gevraagd aan elkaar of het waar is maar meteen naar de rechter waren gestapt. Terwijl ze alleen maar met elkaar in gesprek hadden kunnen gaan en het dan hadden geweten. Nu ik ouder ben maakt mij dit vaak boos omdat het mij en mijn broers het meeste pijn deed dat totale doodzwijgen. Mijn tip aan jullie als ouders zou ook echt zijn: ga met elkaar in gesprek. Eerst samen en dan met jullie kinderen om gewoon te luisteren naar ze. Niet te veroordelen en geen ruzie maken maar gewoon luisteren en met elkaar praten. Als ouders met jullie kinderen zonder grote stappen naar rechtbanken etc. Als er geen duidelijke lijnen en overleg zijn blijven jullie kinderen maar tussen jullie in zwemmen en ik weet heel zeker dat jullie dat niet willen en het beste voor ze willen:). Groeten, Joren

Beste Laren, Fijn dat je het forum van Villa Pinedo gevonden heeft voor je vraag. Ik sluit me aan bij de reactie van Joren op je bericht. Verder kan ik je nog iets vertellen over mijn eigen ervaring. Ik weet niet hoe het contact is tussen je ex en jou, maar uit je bericht kan ik denk ik opmaken dat deze niet optimaal is. Daar ga ik in dit bericht dus even vanuit. Ook al zou er van jouw kant en van de kant van je ex niet slecht over de andere ouder gepraat worden, kinderen voelen zo'n slechte band wel feilloos aan. Mijn vader zei nooit iets slechts over mijn moeder maar ik voelde dat er vrij weinig respect over was voor haar. Ik voelde de negatieve spanningen. Mijn moeder zei zo nu en dan wel wat slechts over mijn vader. Nu heb ik nooit verhalen verteld over de andere ouder zoals jouw kinderen dit wel doen, maar ik kan me wel in hen verplaatsen denk ik. Ik denk dat je kinderen zich aan zowel jou als aan je ex loyaal voelen. Het kan zijn dat zij door de spanning die ze wellicht aanvoelen in een loyaliteitsconflict zijn geraakt. Misschien voelen ze aan dat jullie elkaar niet meer zo aardig vinden en vertellen ze deze verhalen dus uit loyaliteit aan de andere ouder. Ik heb mezelf er namelijk ook wel eens op betrapt dat ik de neiging had om een minder positief antwoord te geven wanneer m'n moeder vroeg hoe het bij mijn vader was. Puur omdat ik aanvoelde dat zij hem niet meer aardig vond en ik loyaal was aan haar. Dit is natuurlijk hoe geen een ouder het zou willen denk ik. Ik had het vroeger fijn gevonden als ik wist dat het mijn ouders niet uitmaakte dat ik het ook heel fijn had bij de ander en als ik wist dat ik kon vertellen hoe leuk het was en dat de andere ouder dit oprecht fijn vond. Mijn tip is om dit nog even extra te benadrukken bij je kinderen. Ik hoop dat je iets aan mijn advies hebt. Liefs, Nina