Mag geen contact

Dag Alijda, Bedankt voor uw bericht! Laat ik maar meteen eerlijk zijn: ik vind het ronduit belachelijk dat er geen contact 'mag' zijn met de moeder. Volgens mij schiet je er niets mee op door zoiets te verbieden. Ik vraag me echter wel af wat de aanleiding is, de beweegreden voor de vader om dit te zeggen. Misschien is hij van mening dat de kinderen veel contact hebben met hun moeder als ze bij hem zijn. Dat moeder net even te vaak vraagt hoe het gaat en volgens hem hun aandacht wellicht teveel opeist? Er was vast een verklaring, en als daar naar gekeken wordt kan moeder daar wellicht rekening mee houden. Maar nogmaals: een verbod op contact met een ouder is nooit de oplossing;-) Sterkte en nog een fijne avond gewenst. Yannick La Gordt Dillié

Beste Alijda, Ten eerste ben ik het ook met Yannick eens dat dit belachelijk is. Ook wil ik er aan toevoegen dat het gewoon niet zo gezond en zeker niet fijn is voor de kinderen. Dit zet ze namelijk in een erg lastige positie, en versterkt het loyaliteitsconflict significant. Het zorgt voor een sterke scheiding tussen de twee werelden van deze kinderen en zou erg mogelijk ook kunnen leiden tot de reflex om jezelf weg te stoppen en jezelf lastig te openen naar mensen, ook op latere leeftijd. Dit zeg ik uit eigen ervaring namelijk. Ik mocht vroeger nooit over mijn vader praten, en zijn naam niet eens noemen in mijn moeders huis. Dit veroorzaakte veel pijn, omdat ik gewoon een deel van mezelf weg moest stoppen. Dit is natuurlijk niet hetzelfde als wat gebeurt bij jouw kleinkinderen, maar het is vergelijkbaar vanwege het feit dat 1 van hun ouders zoveelmogelijk weggesneden wordt uit een deel van hun leven, en dat is gewoon niet fijn ook niet goed voor je eigen mentale milieu. Het lijkt me daarom niet onwaarschijnlijk dat jouw kleinkinderen van zulke dingen last zouden kunnen hebben. Waarom dit gebeurt weet ik niet, en ik kan daarop dus geen passend advies geven. Ook weet ik niet of jullie de ouders zijn van de vader of de moeder, en wat voor invloed jullie dus zouden kunnen uit oefenen om jullie kleinkinderen te helpen. Misschien kunnen jullie in elk geval een gesprek starten, en uitleggen aan de vader hoe lastig dit is voor zijn kinderen. Verder kunnen jullie altijd helpen door wel ruimte te creeëren voor jullie kleinkinderen in jullie contact met hen. Dit doe je door neutraal te blijven over hun ouders, en door ze te laten weten dat ze zich geheel mogen uiten naar jullie, dat jullie er voor hen zijn en dat ze altijd bij jullie terecht kunnen. Het klinkt weinig, maar op deze manier doe je heel veel voor ze. Dit hebben mij grootouders ook gedaan namelijk, en ik ben ze er enorm dankbaar voor. En wees alsjeblieft niet te geschokt door mijn eerdere beschrijving, zulke dingen gebeuren nu eenmal in situaties met gescheiden ouders. Nu mensen nog niet helemaal doorhebben hoe ze hier mee om moeten gaan zijn kinderen zo de dupe. Het enige wat we hier tegen kunnen doen is ouders bewust maken van de situatie, maar soms helpt dat ook niet. In elk geval is het belangrijk dat jullie weten dat alles wat jullie kunnen doen om jullie kleinkinderen te helpen is al een wel een verschil maakt, en dat ze hier veel aan zullen hebben. Verder is de situatie dan hoe het is. Veel sterkte toegewenst.