Twee weken

Beste Kaat, Bedankt voor uw bericht op ons forum. Ik wil u allereerst zeggen dat u heel erg goed hebt gehandeld in deze situatie voor uw kind. Dat uw kind geen ruzie heeft meegemaakt in deze situatie is erg goed. Mijn complimenten hiervoor! Het is natuurlijk erg moeilijk om tijdens zo'n vakantie, die veel langer is dan een weekend, hiermee om te gaan. Ik heb het zelf als ook heel moeilijk ervaren, maar ik had het meer bij mijn vader dan bij mijn moeder. Ik zag mijn moeder tenslotte ook vaker dan mijn vader. Ik heb toendertijds een aantal oplossingen bedacht samen met mijn ouders hiervoor. -Ik had bijvoorbeeld bij mijn moeder op mijn slaapkamer een foto samen met mijn vader staan. Dit vond ik heel fijn, omdat het heel vaak het gemis even kan verzachten. Misschien is het ook een goed idee om uw zoon een foto van jullie samen mee te geven voor bij zijn vader en zeker voor op de vakantie. -Elkaar even bellen. Het is denk ik echt geen probleem om even te bellen. Ik denk juist dat het heel goed is voor uw zoon. Dat uw zoon even uw stem heeft gehoord kan erg fijn zijn. -Skype gesprekje. Dat je even elkaar kunt zien én horen praten is heel fijn. Je ziet elkaar ook nog, dan kunt u ook iets meer inschatten hoe uw zoon er aan toe is, maar het is ook een fijn moment voor uw zoon. Er zijn natuurlijk nog veel meer manieren, maar ik heb de bovenstaande drie manieren altijd als zeer fijn ervaren. Ik hoop voor uw zoon dat de vakantie erg leuk wordt en dat hij niet te veel last van het gemis zal hebben. Ik hoop voor jullie dat bovenstaande manieren daarbij kunnen helpen! :) Met vriendelijke groet, Aron

Beste Kaat, Allereerst wil ik zeggen dat ik de twijfel en gevoelens in deze situatie heel goed kan begrijpen. Het is vervelend dat een kind veel heimwee heeft. Ik weet nog goed dat ik zelf in groep 8 (toen was ik 11 of 12) enorm veel last had hiervan. En dat terwijl ik maar vier daagjes op kamp ging. Een hel vond ik het. Op de eerste dag moest ik al huilen. Ik kan me voorstellen dat twee weken dan al helemaal lang is. Aan de ene kant misschien te lang omdat jullie zoontje het al moeilijk vindt als hij een paar dagen bij zijn vader is, aan de andere kant is dit misschien wel een goede keuze; ik had minder last van heimwee nadat ik ook echt een flinke week weg was (naar het buitenland met school). Ik sliep toen ook nog eens bij een gastgezin in Duitsland, dus moest ik mijn beide ouders missen. Maar juist díe week heeft mij enorm geholpen. Dat realiseer ik me nu ik eraan denk. Je wordt even in 'het diepe' gegooid, maar het is wel zoals het is. Ik weet namelijk zeker dat jullie zoontje het straks juist fijn vindt om wat langer bij de andere ouder te zijn. Dan heeft hij behoefte aan wat meer rust en tijd voor school/hobby's, dus dan is het juist lekker om je spullen te pakken voor minimaal een week. Op die manier hoef je niet telkens weer heen en weer te reizen. In mijn ogen denk ik dus dat dit best wel een goede optie zou kunnen zijn voor jullie zoontje. Hij kan, zoals Aron al aangeeft, altijd even bellen of skypen. Door wat langer weg te gaan, leert hij ook beter om te gaan met nieuwe situaties die vanaf nu gewoon de nieuwe werkelijkheid voor hem worden. Ook kan hij een betere band opbouwen. Veel sterkte en succes gewenst;-) Yannick La Gordt Dillié

Dank jullie wel echt goed om te horen van jongens die het aan de lijfe hebbe ondervonden. Vooral de tip over de foto van mijn zoontje en zijn vader voor thuis heeft me aan het denken gezet. Ik heb hierin een fout gemaakt door een paar maanden na vertrek van zijn vader ook zijn foto's weg te halen omdat ik dat te pijnlijk vond. Ik ga een foto van nn zoontje en zijn vader op zijn kamer zetten en ook n foto van mij en mn zoontje mee geven op vakantie. Ik wil ook graag dat de band tussen vader en zoon goed blijft. Skypen ga ik even uitvogelen lijkt me ook goed elkaar even zien. Hartelijk bedankt dat jullie je eigen ervaringen en gevoel zo delen. Ik ga zeker bij een volgende hobbel weer om advies vragen!!