Veilig voelen
Rene, 32 jaar
Reacties (4)
ongeveer 8 jaar geleden
Dag Rene, Wat een fijne en belangrijke vraag die je met ons deelt op het forum! En wat een hartverwarmend streven, om de kinderen zich overal thuis te laten voelen. Toen mijn ouders gingen scheiden (ik was toen 9) hebben ze jarenlang rechtszaken gehad, onder andere over de omgangsregeling. Ik had graag gewild dat mijn ouders precies deze vraag hadden gesteld, omdat ik me altijd heel erg verscheurd heb gevoeld tussen mijn ouders. En dit verscheurde gevoel kan ik eigenlijk pas de laatste jaren wat beter een plekje geven, en heeft daarvoor dus altijd in mijn hoofd rond gespookt. De rechtszaken van mijn ouders waren enorm verwarrend voor mij, enerzijds omdat mijn ouders zo erg in conflict waren, en dat is altijd wel een beetje verwarrend. Maar grotendeels omdat ik geen idee had waar die rechtszaken over gingen, wie nou precies wat wilde, waar ik nou zou gaan wonen en wat ik zelf zou kunnen doen om iets van invloed op mijn woonsituatie te hebben. Ik ging hier (natuurlijk?) vragen over stellen aan mijn ouders, en dit is waar ik zou zeggen dat mijn ouders een verkeerde opstelling hebben gekozen. Ze probeerde mij namelijk allebei duidelijk te maken wat er precies aan de hand was, en ik kreeg twee verschillende verhalen die niet met elkaar te rijmen waren. Bovendien zaten de verhalen van mijn ouders vol met beschuldigingen naar elkaar, die ik dan weer braaf ging navragen bij de ander ("Pa zegt dat je dit doet, klopt dat?"). Het duurde dan ook niet zo heel lang voordat ik week om week met een hoofd vol beschuldigingen heen en weer ging, en eigenlijk de boodschapper was van de ruzie die mijn ouders in de rechtszaak aan het uitvechten waren (en in de rechtszittingen ging het er vast en zeker netter aan toe dan wat ik voorgeschoteld kreeg). Ik kwam er snel achter dat het maar beter was om het er niet over te hebben, maar dit conflict had zich al genesteld in mijn hoofd. Nu weet ik het gelukkig veel beter een plekje te geven, en dat komt door het volgende besef. En ik hoop dat dit besef een beetje helpt bij het vormen van de beste opstelling :) Ik besef me nu dat mijn ouders vanaf het moment dat ze gingen scheiden alleen maar aandacht hadden voor hun verhaal, hun waarheid. Maar ik heb mijn eigen waarheid! Daar heb ik recht op, want ik heb alles anders ervaren dan mijn ouders! Ik heb me erbij neer moeten leggen dat ik geen gezamenlijke waarheid kan maken van alle verhalen die mijn ouders over elkaar hebben verteld. Dat gaat mij nooit rust geven, en die verhalen zullen mij alleen maar pijn doen. In mijn eigen waarheid mag ik van allebei mijn ouders heel veel houden, en houden mijn ouders van mij, en dat geeft rust. Mijn advies is dus: besteed geen aandacht aan andere verhalen en waarheden dan die van de kinderen. De waarheid van het kind, en veel warmte en liefde. Die dingen verdienen alle aandacht :) Liefs, Arne
ongeveer 8 jaar geleden
Wat een goede tip, en wat zou ik dat graag willen voorkomen bij mijn bonus kinderen. Het gebeurd ook al wel. Bijvoorbeeld dat een van de 2 vraagt waarom ik iets wel of niet doe. En ik het gevoel heb me te moeten verdedigen. En ook dat er bij ons geklaagd word over mama en haar partner en dus, denken wij, dat er ook over ons geklaagd word bij mama. Het is wel heel naar, de rechtspraak was inderdaad in ons voordeel maar mama blijft heel negatief. Blijft trekken en alles er bij betrekken (alimentatie, dreigen met nog een rechtszitting, zich slachtoffer voelen, ongewenst opgezocht worden door familie van haar) . Maar ook de kinderen willen filmen en ze stukken laten lezen zoals een aangifte. Ze moeten dan ook altijd weer even wennen als ze komen. Het maakt het niet makkelijk om de kinderen er buiten te laten en mama wil het niet goed inzien. Ik heb ook niet direct gereageerd wat een stress en spanning Pff. Maar o.a door jouw tip hebben we samen een standpunt ingenomen. We hebben besloten dat we op geen enkele wijze mee gaan in negatieve dingen die de kidneren of mama vertellen over hoe het bij mama gaat. We verzwakken het of verklaren het. En zijn waar ze bij zijn alleen positief over mama en haar partner etc. En daarnaast gaan we niet in op details van alles wat er allemaal gebeurd is. Het gevoel mag er zijn en als de kinderen er zelf over beginnen dan is hier ruimte voor. Ze hebben hele erge dingen gezegd en opgeschreven over mij en daar confronteren we ze gewoon helemaal niet mee. Van uit de visie dat we denken dat ze in een spagaat zitten en zowel mama als papa tevreden willen houden door verschillende verhalen te vertellen. En die dingen zijn gezegd in een situatie waarin dat te verwachten is. Mama heeft heel veel moeite met mij. Hier bij ons zijn de kinderen juist heel graag bij mij en zoeken ze me uit zichzelf op. Bij mama zeggen ze hele andere dingen. Dat blijft best lastig. Ook hebben we via veilig thuis nu gesprekken kunnen regelen tussen papa en mama. Het algemeen doel is nu dat onze weekenden zonder spanningen en verwijten verlopen tot dat papa en mama meer op een lijn komen. Wij denken dat als dat gebeurd er meer rust is. Denk je dat we een goede insteek maken? Het is heel verleidelijk om de kinderen een keer aan te spreken op wat ze allemaal zeggen bij mama. Of te confronteren met wat mama allemaal verteld of tegen mama te zeggen waar de kinderen bij ons over klagen. Maar het lijkt beter dit gewoon niet te doen. Of zie jij dit anders? Nogmaals bedankt! Gr Rene
ongeveer 8 jaar geleden
Lieve Rene, dankjewel voor deze vraag op het forum! En wat een lieve bonusmoeder ben je, dat straalt van het berichtje af! Dat vind ik altijd zo fijn om te lezen, omdat ik heel graag een lieve bonusmoeder had gewild en dat andere kinderen heel erg gun :-) Wat een vervelende situatie is het zeg. Het lijkt me inderdaad een verassing voor jullie hoe het is gelopen. Maar ook voor de kinderen, want of het nou wel of niet hun keuze was, het is altijd een plotselinge verandering als een contact met het andere gezin ineens stopt. Ik heb in een soortgelijke situatie gezeten als kind en ik hoop dat ik je kan helpen door mijn ervaring met je te delen. Ik ging wegens omstandigheden niet altijd even graag naar mijn vader, maar toch wilde ik hem zien want ik houd van hem en hij is ondanks de vervelende scheiding wel mijn vader. Mijn ouders hadden enorme ruzie over rechtszaken enzovoorts, waardoor mijn moeder mijn vader haatte en andersom. Daarnaast was er ook een stiefmoeder in het spel (zij was helaas wat minder lief, waardoor ik nooit het woord bonusmoeder heb gebruikt) en zij en mijn moeder vonden elkaar ook vreselijk. Ik was extreem loyaal naar mijn moeder omdat zij geen nieuwe partner had en best alleen was, waardoor ik probeerde het niet leuk te hebben bij mijn vader (met bijvoorbeeld mijn stiefmoeder) omdat ik haar dan verdriet deed. Achteraf zie ik in dat dit niet zo had gemoeten, maar ik was toen pas 10/11 jaar en dacht dat ik zo het ongelukkige gevoel van mijn moeder kon oplossen. Uiteindelijk verbrak ik tijdelijk het contact met mijn vader en liet ik mijn omgeving geloven dat dat mijn keuze was (dat leek op het eerste gezicht ook zo) maar diep van binnen voelde ik me verplicht tegenover mijn moeder om haar kant te kiezen en was ik het om tussen twee gezinnen in te staan. Wat ik hiermee wil zeggen is dat het zou kunnen dat als het contact tussen de moeder en jullie gezin niet helemaal lekker loopt (dat hoeft niet wederzijds te zijn maar kan ook alleen vanuit moeders kant komen door bijvoorbeeld spanningen van de scheiding) dat een kind zich in allerlei bochten wringt om aan beide loyaal te zijn en soms zich verplicht kan voelen een kant te kiezen. In mijn geval zei ik tegen mijn moeder dat ik niet meer naar mijn vader wilde omdat het daar niet leuk was, en deed ik alsof dat de waarheid was om uit de tussenpositie te komen. Maar eigenlijk wilde ik heel graag naar mijn vader en hoopte ik vooral dat de ruzie/spanningen tussen hun stopte. Mocht deze keuze van de kinderen komen en jullie hebben ervaren dat het contact juist prettig verliep in jullie gezin, dan zou dit een reden kunnen zijn omdat ze met verschillende loyaliteiten te maken hebben. Het zou natuurlijk ook kunnen dat de moeder dit heeft besloten voor de kinderen. In beide gevallen is het zoals je schrijft belangrijk dat het eerste weekend bij jullie fijn wordt en jullie erover kunnen praten met elkaar. Wat mij heel erg had geholpen bij het herstellen van het contact met mijn vader, zou zijn dat de spanningen tussen mijn ouders buiten mij werden gehouden en dat ik kon merken dat ze beiden mijn ouders waren ook al waren ze niet meer bij elkaar. Openheid over de situatie (tot op zekere hoogte en met respect voor de andere ouder) en interesse in wat er in het kind omgaat zonder verwijten naar de andere (slechte) ouder, had mij een veilig en warm welkom gevoel kunnen geven. Daarnaast heeft Villa Pinedo een online training ontwikkeld voor gescheiden ouders in samenwerking met kinderen/jongeren. Ik zou je de tip willen geven om daar eens naar te kijken via de link: https://training.villapinedo.nl/. Er is een hoofdstuk dat "Loyaliteit" heet en ik denk dat dat je veel inzicht en handvatten kan bieden over hoe het is voor de kinderen in deze positie en hoe jullie hier als bonusmoeder en als vader mee om kunnen gaan. Ook het hoofdstuk "Communicatie" zou kunnen helpen als er na een uitspraak van de rechtbank weer als ouders over de kinderen gecommuniceerd moet worden. Ik hoop dat ik je een beetje heb kunnen helpen. Ik wens jullie als gezin veel succes en liefde toe. Weet dat je altijd opnieuw hier een vraag mag stellen. Liefs, Demi
ongeveer 8 jaar geleden
Halo Demi, Ik herken precies wat mijn bonus kinderen doen in jouw verhaal! Het is zo dat mama erg veel moeite heeft met mij en dat ze verteld dat de kinderen niks met mij te maken willen hebben. Ook hebben de kinderen erge dingen opgeschreven en heeft mama ze via film geïnterviewd over mij en papa. Bij ons is er echter nooit iets aan de hand geweest. Beide kinderen willen juist graag iets met me doen en als ik er niet ben vragen ze naar me of zoeken ze me op. Bij ons kunnen ze soms weer heel negatief over mama en haar partner praten. Ik denk dat ze zowel loyaal zijn naar papa als mama en dat ze hierdoor net als jij niet loyaal kunnen zijn naar hun eigen gevoelens. De rechter heeft in ons voordeel beslist en de kinderen komen weer bij ons. Mama heeft een dwangsom opgelegd gekregen. We hebben O.A naar aanleiding van de berichtjes hier besloten om de kinderen niet te confronteren met alles wat er gezegd is door hun of mama of gezegd word. Er is ruimte voor gevoelens en de grote lijnen van alles maar de details laten we voor wat ze zijn. En we hebben bedacht om gewoon niet mee te gaan in negatieve dingen die zei over mama vertellen. We geven ze de ruimte maar verzachten het of verklaren het en het komt niet bij mama terecht. Zoals toen de oudste zei dat mama nooit tijd voor hem heeft en dat hij zich afvraagt of ze wel van hem houd. Natuurlijk doet ze dat, het is alleen druk met 2 babies erbij en daar moet iedereen een beetje aan wennen. Zo een beetje reageren. In plaats van er op in gaan. We denken namelijk dat ze inderdaad in een loyaliteiys probleem zitten en dat niet zij maar papa en mama dat samen moeten oplossen. Daarom hebben we via veilig thuis nu gesprekken geregeld tussen papa en mama. In de hoop dat we dan de kinderen erbuiten kunnen houden. Het lastige is wel dat mama dat heel anders ziet. Ze gelooft dat wij heel slecht met de kinderen om gaan. En gaat mee in de verhalen en verwoord ze dan weer boos naar ons toe. Of laat ze onze berichtjes lezen of officiële documenten. Of de opmerking van mij hoef je niet naar papa maar de rechter.. kortom het is soms lastig om de kinderen hier niet op aan te spreken. Van waarom zeg je zulke nare dingen bij mama. Maar tot nu toe houden we het vol dit niet te doen. Vooral omdat we dus denken te begrijpen in welke situatie ze dit zeggen. Ik ga de training bekijken. Ik ben nog wel benieuwd of je denkt dat onze insteek een beetje past bij wat jij als prettig ervaarde. Ik heb de indruk dat jij een beetje hetzelfde reageert als onze kinderen. Zou jij onze insteek fijn gevonden hebben? Groetjes, Rene
1
1