Vader weinig contact met kinderen

Beste bezorgde mama, Dankjewel voor je berichtje, goed dat je hier om advies vraagt. Ik begrijp heel goed dat je hart breekt als je dit ziet gebeuren, en je het verdriet ziet in de ogen van je kinderen. Wat ik zelf altijd het meest waardevol heb gevonden, is communicatie. Dat ging tussen mijn vader en mij ook erg stroef, wij zagen elkaar na de scheiding lange tijd niet. Ik heb geleerd om mijn emoties te uiten en om echt eerlijk aan te geven wat ik moeilijk vind of anders zou willen zien. Dat ging met name over het contact met mijn vader. Als eerste stap heb ik hem een brief geschreven. Die kon hij in alle rust zelf lezen, zodat hij ook meer van mij begreep en echt van mij hoorde waar ik mee worstelde. Ik denk dat dat een goede eerste stap is voor jouw zoon: eerlijk zeggen waar hij mee zit en wat hij zou willen. Dan ligt de bal vervolgens bij zijn vader. Misschien vindt hij het lastig om te beoordelen wat zijn kinderen precies willen, en krijgt hij nieuwe inzichten door de brief. Veel sterkte gewenst. Yannick

Beste bezorgde mama, Wat fijn dat u ons om advies vraagt! Ik herken me heel erg goed in de situatie van uw kinderen. Mijn vader woont verder weg waardoor ik hem meestal om her weekend zie, soms minder. Hij is geen gevoelig mens, knuffelt niet, heeft geen diepe gesprekken met ons en is meestal niet zo geinteresserd. Altijd maar werken. Hoewel ik heel erg van papa hou is dat toch vervelend. Wat voor mij enorm heeft geholpen was een gesprek met hem. Dat afstandelijke zit in hem, zo is hij opgevoed en hij had simpelweg niet door dat wij dat niet fijn vonden. Sindsdien doet hij meer zijn best om af en toe te vragen hoe het met ons gaat en wat er doordeweeks gebeurt. Ik heb inmiddels geleerd dat papa echt wel van mij houdt maar dat hij dat gewoon niet zo laat zien zoals mama dat doet (knuffels, aandacht, gesprekken). Daarom denk ik dat het misschien goed is als uw kinderen er eens met hem over praten en duidelijk maken wat ze van hem verlangen. Zo’n gesprek is lastig dus misschien kunnen ze ook wel samen een brief schrijven, maar persoonlijk denk ik dat het uiten van hun verwachtingen enrom kan helpen en teleurstellingen hopelijk kan voorkomen. Wat u kunt doen is uw kinderen de zorg en liefde geven die ze zo graag willen. U heeft niet in de hand hoe hun vader dat doet, maar door de kinderen een fijn thuis te bieden vult het hopelijk zo veel mogelijk dat gemis van hun vader. Mijn moeder heeft me altijd liefde gegeven en interesse getoond, heeft me gesteund en was er sltijd voor me en hoewel het soms pijnlijk is dat ik dat niet met mijn vader heb, ben ik zo ontzettend gelukkig dat mijn moeder dat wel voor mij en mijn broertje doet. Hopelijk kunt u hier wat mee, Succes! Amélie

Lieve bezorgde moeder, Bedankt voor uw berichtje op het forum, fijn dat u ons gevonden hebt en dat u uw verhaal met ons wilt delen. Wat een lastige, verdrietige situatie zeg. Goed dat jullie normaal contact hebben, maar ontzettend vervelend om te lezen dat vader zich niet verdiept in de kinderen. Ik kan me voorstellen dat uw hart breekt als uw kinderen zo verdrietig zijn. Een deel van het gedrag van vader herken ik bij mijn vader. Mijn vader toonde voor mijn gevoel ook altijd weinig interesse, hij kwam me soms veel te laat of helemaal niet ophalen voor het weekend en ook ik hoorde soms weken niets van hem. Zelfs eens niet op mijn verjaardag. Dat vond ik moeilijk en verdrietig. Het contact met mijn vader is altijd oppervlakkig gebleven, waardoor ik het moeilijk vind om daarvoor een 'oplossing' te noemen. Dat betekent natuurlijk niet dat die er niet is, maar meer dat ik die zelf nog niet had/heb gevonden. Ik moet eerlijk zeggen dat ik nauwelijks naar mijn vader heb uitgesproken wat me zo dwars zat. Grote kans dat ik op die manier mogelijkheden richting een oplossing heb laten liggen. Ik lees dat Yannick en Amélie al op uw berichtje gereageerd hebben, heel fijn! Zij hebben het beide over communiceren naar vader, via een gesprek of via een brief, hoe het voor de kinderen is en daar sta ik helemaal achter. Ik zou willen dat iemand mij vroeger had aangemoedigd om zoiets te doen. Verder wil ik u met name iets meegeven over mijn moeder. Zij heeft namelijk ontzettend veel voor mij betekend al die jaren. Ze probeerde het gedrag van mijn vader te veranderen door hem daar op aan te spreken, maar daar luisterde hij nooit naar. Het contact tussen en was al niet zo goed, dus kritiek kon hij helemaal niet hebben van haar. Maar met haar eigen gedrag heeft ze zo veel goed gemaakt. Ze ving me altijd op wanneer ik verdrietig was, net zoals u dat doet bij uw kinderen. Ze probeerde te zorgen dat ik er niet te lang bij stil stond, bijvoorbeeld door me op te vrolijken. En vooral bood ze mij een veilig, warm thuis met alle dingen die ik van mijn vader niet kreeg; interesse, aandacht, het gevoel dat ik belangrijk was etc. Daarnaast gaf ze mij altijd de ruimte om van beide ouders te houden, wat mijn vader ook deed en hoe boos ze soms op hem was. Achteraf gezien vind ik dat ook heel waardevol, want zo kon ik alles bij haar kwijt. Ik wil u dus eigenlijk meegeven dat, hoe machteloos de situatie soms ook voelt, u dus hoogstwaarschijnlijk al heel veel voor uw kinderen betekent door gewoon een lieve moeder te zijn! Ik hoop dat u hier iets aan hebt. Ik wens jullie veel liefs en sterkte! Zoë