Steunen

Lieve Roos, Dank voor het stellen van je vraag. Het lijkt me lastig om als moeder je kinderen verdrietig te zien, en wil hierom ook eerst mijn waardering uitspreken voor je instelling. Ik vind het super goed dat je naar een oplossing zoekt om je kinderen alsnog naar hun vader te laten gaan maar dan op een fijnere manier, in plaats van het erbij laten of ze niet meer laten gaan! Oprechte complimenten hiervoor (: Mijn vader is ook naar een andere stad verhuisd na de scheiding. Niet zo ver uit de buurt als de vader van jouw kinderen, maar wel op afstand waar we alleen met de auto heen konden, en dus afhankelijk waren van onze ouders in brengen en halen. Naarmate ik ouder werd, werd dit heel lastig met onder andere sporten, verjaardagspartijtjes, en vriendjes blijven zien. Mijn vader had nog wel de mogelijkheid om me te brengen naar wedstrijden en feestjes, maar ik kan me voorstellen dat dit voor de afstand bij jullie wat lastiger is. Ik denk dat het goed is om te kijken naar wat de kinderen er precies lastig aan vinden, en hiervoor praktische haalbaren oplossingen proberen te zoeken. Ik miste mijn vriendjes vooral in de weekenden waarin we niet echt leuke dingen deden. Dan was ik liever bij mama waar ik meer vrijheid had. Zodra papa de tijd nam om met ons wat leuks te doen, had ik hier echter helemaal geen last van. Ook mocht ik wel eens iemand meenemen om te logeren. Zo konden m'n vrienden mijn vader ook beter leren kennen (wat ik heel graag wilde), en voelde hij meer betrokken in mijn leven omdat hij ook mijn vrienden kende en wist over wie ik het had als ik hun naam noemde. Mijn stiefbroertje en -zusje hadden hetzelfde probleem als ze vanaf hun moeder naar ons kwamen. Zij namen ook af en toe vrienden mee, of kwamen een dag later als ze echt een feestje hadden. Mijn stiefvader vond dit soms wel eens jammer, maar snapte ook naarmate ze ouder werden, ze meer hun eigen leventje gingen leiden. Hij ging bijvoorbeeld ook wel eens eerst kijken naar hun voetbalwedstrijd als hij ze ging ophalen, zo hadden ze toch wat meer tijd samen en konden zijn kinderen gewoon de wedstrijd spelen. Ik heb het altijd heel fijn gevonden dat mijn mama vooral meedacht in oplossingen toch mijn vader te blijven zien, en het niet als een keuze heeft gegeven om gewoon niet te gaan tot ik echt ouder was en hier zelf over wilde beslissen. Ik hoop dat jullie kinderen dit later ook zo zullen ervaren, maar de goede wil is er in ieder geval, en dat is een belangrijk begin. Veel liefs, als je nog vragen hebt hoor ik het graag! Madelief

Hallo Roos, Bedankt voor je bericht. Ik snap dat het heel moeilijk kan zijn om verder uit elkaar te wonen. Ik ben samen met mijn moeder naar Nederland verhuisd en mijn vader en broer bleven in Oostenrijk. Met mijn vader heb ik het contact verbroken, met mijn broer echter niet. Ik weet hoe lastig het is om enerzijds naar hem toe te willen en anderzijds niet zoveel zin hebben om elke keer zoveel moeite te moeten doen. Dat kan heel lastig zijn. Als ik in de situatie van jou kinderen was, zou ik het ook niet fijn vinden om steeds zo te moeten gaan reizen. Wat ik op dat moment fijn zou vinden is een luisterend oor. Vraag eens na wat ze precies missen of hoe het volgens hen beter geregeld kan worden. Misschien is het een optie om bijvoorbeeld een vriendin of vriend mee te nemen naar de vader? Zo maak je het voor hen ook wat leuker en aantrekkelijker. Ik hoop dat dit helpt in deze situatie. Ik wens jullie veel liefs! Groet, Anne