Schade beperken

Hiii, ik snap dat dit een moeilijke situatie is. Daarom goed dat je nogmaals een berichtje plaatst. Ik snap dat het heel moeilijk is dat je zoons geen contact met je willen. Maar toch wil ik het advies ook meegeven om niet te gaan "trekken". Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat dat heel erg averechts kan werken. Bij mij heeft dat er mede toe geleid dat ik mijn moeder nu al 2 jaar niet meer zie/spreekt. Misschien is het goed om je gevoelens op papier te zetten en die brief naar iemand sturen die goed met de jongens praat. Er is dan altijd kans dat hij/zij in ieder geval de brief leest en weet hoe jij je er over voelt. En over de musical; ik wilde ook niet dat mijn moeder kwam en dat heb ik toen ook kenbaar gemaakt aan haar. Zij heeft er toen voor gekozen om wel te komen waardoor ik de ervaring die je als leuke afsluiting van de basisschool moet zien heb beleeft als iets vreselijks. Ik wil dan ook meegeven om het niet erger te maken dan het nu al is om niet te gaan. Ik hoop dat je hier iets mee kan, Sterkte en veel liefs, Felicia

Beste ouder, Bedankt voor uw berichtje op het forum. Wat een ontzettend vervelende en moeilijke situatie! Niet trekken zou inderdaad ook mijn advies zijn, maar nu is de vraag, hoe doe je dat. Ik had uw berichtje een paar dagen geleden al gelezen en aangezien ik het echt een lastige situatie vind, heeft mijn antwoord even op zich laten wachten. Felicia had gelukkig al wel een antwoord gegeven vanuit haar eigen ervaring! Ik heb geprobeerd om me in uw zoons te verplaatsen. Als ik me probeer voor te stellen dat ik zo boos (of zoiets dergelijks) ben op mijn moeder dat ik haar even niet meer zou willen zien, zou ik nog bozer worden als zij die wens van mij niet respecteert. Vandaar ook 'niet trekken' als advies van mij. Ik zou het dan wel als trekken ervaren als die zij toch elke kans probeert te pakken om contact met mij te zoeken. Dus dat zou ik afraden. Maar ik zou het ook niet prettig vinden als ik dan van anderen steeds hoor dat zij toch de hele tijd naar mij vraagt bij andere mensen. Dan zou ik zelf mijn kop er misschien nog meer tegenin gooien. Als ik dit allemaal meeneem en dan nu doe alsof ik in uw schoenen sta, heb ik het volgende idee: ik zou een brief schrijven aan mijn zoons met daarin alles wat ik kwijt wil. Ik zou er vooral in duidelijk maken hoeveel ik van ze houd, maar ook proberen wat begrip te tonen voor hen en hun gevoelens. Ik zou afsluiten met dat ik hun keuze respecteer op dit moment, maar dat ik hoop dat ze er ter zijner tijd voor open staan om weer langzaam een band op te bouwen. Mijn advies is om de brief aan de vader te geven (of iemand anders die dichtbij hen staat) en dan aan hem te vragen of hij uw zoons op de hoogte wil brengen van de brief en aan wil geven dat zij deze mogen lezen wanneer zij dit zelf willen en daar klaar voor zijn. Misschien kunt u trouwens voor beide zoons een persoonlijke brief schrijven? Probeer ze vooral niet te veel te overtuigen in de brief, want dat werkt dan weer averechts. In het schrijven van een brief zie ik een aantal voordelen/kansen. Ten eerste kunt u dan goed nadenken over wat u uw zoons wilt vertellen. Verder legt u de touwtjes in hun handen en dat is naar mijn idee in deze situatie dus goed om te doen. Verder zorgt de aanwezigheid van de brief misschien ook wel dat u zelf in beeld blijft zonder dat u hoeft te trekken. Naar andere mensen zal ik dan verder vooral communiceren dat u de keuze van uw zoons respecteert en op dit moment afwacht en hoopt dat zij ter zijner tijd weer openstaan voor meer contact. En dan is het afwachten, hoe moeilijk dat ook is. Maar we zeggen altijd 'tijd heelt alle wonden'. Ik hoop dat u hier iets aan hebt. Heel erg veel succes! Liefs, Mila