Beste ouder,
Bedankt voor uw berichtje op het forum, fijn dat u uw verhaal met ons wilt delen! Wat fijn om te horen dat u het erg goed kunt vinden met uw stiefkinderen en dat uw zoon erg graag naar u toe komt en het gezellig vindt met uw vriendin en haar kinderen. Daarnaast wel verdrietig om te horen dat uw dochter boos is op u en op dit moment bij haar moeder blijft. Ik kan me goed voorstellen dat u graag samen wilt gaan wonen met uw vriendin (mijn beide ouders wonen ook samen met hun nieuwe relatie), maar ik denk inderdaad dat het belangrijk is om goed na te denken over hoe u het aan gaat pakken.
Ten eerste denk ik dat wij als kinderen allemaal graag gehoord willen worden, we willen graag het gevoel hebben dat we inspraak hebben en serieus genomen worden. Zelf heb ik dit vroeger gemist. Toen mijn moeder en stiefvader samen gingen wonen was ik nog te jong (4) om echt mijn mening te geven, maar ze hebben wel goed gekeken naar hoe ik met hem om ging. Mijn vader heeft door de jaren heen verschillende relaties gehad en hoewel ik toen oud genoeg was om mijn mening te geven, werd hier niet naar gevraagd. Hij trok snel bij zijn nieuwe vriendin in en ik moest daar dan direct om het weekend slapen, maar er is nooit gevraagd wat ik hiervan vond. Dit vind ik achteraf gezien erg jammer, want ik had het veel prettiger gevonden als we het allemaal wat rustiger aan hadden kunnen doen. Dit is één van de redenen waarom ik mij nooit thuis heb gevoeld wanneer ik bij mijn vader was, ik voelde mij altijd te gast. Een andere reden hiervoor, is dat ik bij mijn vader nooit echt mijn eigen kamer heb gehad. Er werd altijd een bed neergezet in een kamer die al voor iets anders in gebruik was. Ik had nauwelijks mijn eigen spulletjes en al helemaal geen eigen leuke inrichting zoals ik dat thuis bij mijn moeder wel had. Ik heb hier nooit wat van gezegd, omdat ik na het weekend altijd weer terug ging naar mijn vertrouwde thuis. De weekenden nam ik voor lief, maar achteraf gezien vind ik het heel jammer en heeft het geen positief effect gehad op de band met mijn vader.
Zodoende denk ik dus dat het belangrijk is dat u uw kinderen het gevoel geeft dat dit een verandering is die jullie allemaal samen gaan maken en dat u vraagt en goed luistert naar hoe het voor hun is en wat zij graag willen. Hetzelfde geldt voor uw stiefkinderen natuurlijk. Het lijkt me goed om dit allemaal samen te bespreken (u, vriendin, kinderen & stiefkinderen), maar ook met uw kinderen apart. Dan voelen zij zich misschien toch vrijer om hun mening te geven. En iedereen een eigen plek is naar mijn idee dus ook erg belangrijk. Wordt het dan allemaal even te veel, dan kun je je even terugtrekken in je eigen kamer. Zelf woon ik bij mijn moeder nog steeds in het huis waar ik geboren ben, maar ik heb bij vriendinnen gezien dat een verhuizing op zich al een hele moeilijke verandering kan zijn, laat staan wanneer je ook nog met andere mensen samen gaat wonen. Verder kan ik me heel goed voorstellen dat het voor uw zoon (en eigenlijk voor alle kinderen) belangrijk kan zijn om ook alleen tijd door te kunnen brengen met 'hun' ouder. Ik denk dat ieder kind (gescheiden ouders of niet) het fijn vindt om wat quality time te hebben met zijn/haar moeder. Ten slotte kan ik me voorstellen dat uw dochter dit door haar boosheid allemaal helemaal geen goed idee vindt. Zelf vind ik in ieder geval vaak niks goed als ik boos ben. Is het mogelijk om haar boosheid wat weg te nemen voordat u over deze verandering begint? Ik kan me in ieder geval voorstellen dat zij anders zal reageren dan de andere kinderen en misschien ook meer tijd nodig heeft om dit te accepteren.
Ik hoop dat u hier iets aan hebt, heel veel succes in ieder geval!
Liefs,
Zoë
0