Hoe kan ik subtiel laten weten dat dit niet oké is

Hoi Suzanne, wat vervelend dat jullie daar doorheen zijn gegaan. En wat goed dat je zo bezig bent met hoe je dit het beste met je dochter kunt delen! Het is best een ingewikkelde vraag natuurlijk, en ik zal mijn best doen om wat tips te geven. Allereerst wil ik gezegd hebben dat het best zou kunnen dat je dochter misschien toch iets mee heeft gekregen. Mijn broertje, zusje en ik hebben ook te maken gehad met huiselijk geweld toen we klein waren. Al is natuurlijk geen enkele situatie van huiselijk geweld hetzelfde, wij hadden alle drie door dat het (naast de kindermishandeling) ook tussen onze ouders speelde voordat we de leeftijd van 10 hadden bereikt. Als kind begrijp je dan nog niet goed wat er gebeurt en dat het niet normaal is, maar het maakt wel dat het verstandig zou kunnen zijn om wanneer ze iets ouder is toch nog een keertje voorzichtig te vragen of ze er iets van gemerkt heeft. Wij zouden nooit uit onszelf iets gezegd hebben tegen iemand anders dan elkaar over wat we hadden meegemaakt, gezien en gehoord, en in de eerste instantie ook niet wanneer het werd gevraagd. Kinderen voelen meer van de situatie aan dan je zou verwachten, en als dat voor jouw dochter ook het geval is dan kan het ontzettend waardevol zijn om wat ze meegekregen heeft en hoe ze zich daarover voelt bespreekbaar te maken. Ik kan me voorstellen dat het heel tegenstrijdig voelt om het erover te hebben en dat je haar het liefst in bescherming neemt in verband met alles wat er gebeurd is. Volg daar vooral je gevoel in, jij kent de situatie en je dochter immers het beste, maar houd het in je achterhoofd voor het geval ze toch op een gegeven moment een signaal geeft. Dan voor nu, over de woonsituatie. Ik wil voornamelijk aanraden niet te zeggen dat haar vader het er niet mee eens is dat ze voornamelijk bij jou zal wonen. Als ze weet dat haar vader dat gezegd heeft of er zelf over begint zou je bijvoorbeeld kunnen zeggen dat jullie allebei ontzettend veel van haar houden en graag bij haar willen zijn en dat jullie daarom aan het bekijken zijn wat de beste optie is. Op die manier spreek je niet negatief over de andere ouder, iets wat voor een kind erg lastig kan zijn om te horen. Ik vind het erg moeilijk om tips te geven over het subtiel aangeven dat het voor haar beter is om het grootste deel van de week bij jou te wonen . Aan de ene kant is het erg belangrijk om eerlijk te blijven en aan de andere kant is het natuurlijk goed om niet over de problematiek van haar vader en over het huiselijk geweld te beginnen gezien haar leeftijd en het feit dat het erg naar kan zijn (ongeacht je leeftijd) om negatieve dingen over de andere ouder te horen. Je zou aan haar kunnen vragen wat zij ervan vindt dat jullie uit elkaar zijn gegaan en dat ze meer bij jou zal wonen. Afhankelijk van hoe ze reageert kun je bijvoorbeeld aangeven dat jullie denken dat het voor haar beter is dat ze doordeweeks altijd op dezelfde plek is, en dat jij daar op dit moment de meeste stabiliteit aan kunt bieden. De reden voor het feit dat jij daar meer stabiliteit in kunt bieden hoef je in principe niet te noemen, maar als ze er specifiek naar vraagt kun je bijvoorbeeld vertellen dat haar vader veel aan zijn hoofd heeft en dat hij daarom nu even wat meer tijd voor zichzelf nodig heeft, zodat hij haar later misschien weer meer kan zien. Door haar te vragen wat ze vindt en haar perspectief bespreekbaar te maken en serieus te nemen kan het zijn dat ze zich meer gehoord voelt, iets wat ik destijds denk ik ook erg fijn gevonden had. Op basis daarvan kun je misschien ook makkelijker inschatten wat voor haar nodig is om wel en niet te horen. Er is natuurlijk geen juist antwoord op je vraag en er zijn veel manieren mogelijk voor het bespreken van dit onderwerp, maar ik hoop dat je toch iets hebt aan mijn tips. Als je meer vragen hebt of er iets aan mijn reactie onduidelijk is stuur dan vooral opnieuw een berichtje, ik denk graag met je mee. Heel veel succes! Groetjes, Famke