Alimentatie

Beste Marja, Wat fijn dat u ons gevonden heeft en bedankt voor uw vraag op ons forum. Juridisch kan ik u helaas niet adviseren maar wel vanuit mijn eigen ervaring. Toen ik uit huis ging toen ik 19 was kreeg ik inderdaad ook de alimentatie van mijn vader. Een beetje een dubbel gevoel natuurlijk want aan de ene kant wildeik het geld helemaal niet omdat het niet mijn scheiding was en het een beetje voelde alsof ik mijn vader "gebruikte". Aan de andere kant kon ik het extraatje ook weer goed gebruiken omdat ik op kamers ging maar het voelde niet echt als ik waar ik recht op had. Mijn vriendinnen gingen ook gewoon op kamers en zij kregen helemaal geen bijdrage van hun ouders. Waarom zou ik dan wel "recht" hebben op een bepaald bedrag, dat snap ik nog steeds niet helemaal. Als mijn vader mij had verteld dat hij het niet had kunnen betalen had ik dat ook zeker geaccepteerd, mijn vriendinnen met getrouwde ouders hebben ook gewoon geleend voor hun studie en hun lukt het ook prima. De band die uw dochter en haar vader hebben is naar mijn mening veel belangrijker dan de maandelijkse bijdrage. U zegt dat hij het kan betalen maar ik denk dat het ook heel belangrijk is om op een gegeven moment als ouder ook je kind iets meer zelf te laten beslissen. Mijn ouders zaten in een vrij heftige vechtscheiding dus zij greep alles aan om hem weer voor de rechtbank te kunnen dagen. Hierdoor vertelde ik mijn moeder gewoon nooit meer iets eerlijk over mijn vader, ik wist dat het namelijk altijd tegen hem zou worden gebruikt. Mijn advies is dan ook echt om uw afstand te nemen, hoe moeilijk ook. Laat deze keuze bij uw dochter. Als u het gaat terugvorderen geeft u namelijk ook het signaal af aan uw dochter dat zij zelf niet in staat is om zelf beslissingen te maken. Waarom weer vechten als u ook trots op uw dochter kan zijn dat zij zelf deze beslissing heeft genomen? Het is toch heel mooi dat zij zo lief is dat ze haar vader hiermee helpt? Daar mag u best trots op zijn als ouder, totaal losstaand van wat u over uw ex denkt, hij is nog steeds haar vader en die band is het allerbelangrijkste! Hopelijk heb ik u zo een beetje kunnen helpen hiermee. Groeten, Naomi

Beste Marja, Wat fijn dat u u vraag hier op het forum stelt, dank u wel daarvoor! De situatie die u beschrijft herken ik wel een beetje. Vanaf mijn 18e ging de alimentatie inderdaad naar mij in plaats van naar mijn moeder. Mijn vader had op zich genoeg geld, dat was het probleem niet. Hij had gewoon geen tijd, of maakte er geen tijd voor, om het over te maken. Of tenminste, dat was zijn excuus als ik ernaar vroeg. Hij vergat het heel vaak. Natuurlijk kon ik er dan om vragen, en vaak kreeg ik het dan wel, maar lang niet altijd. En daarbij voelde het voor mij niet fijn om er steeds naar te moeten vragen. Hoewel ik het geld gebruikte om mijn studie te kunnen betalen, voelde het tocht ergens niet goed om steeds te vragen om geld. Mijn moeder vond dit niet kunnen en heeft er geprobeerd met mijn vader over te praten, maar dat werkte niet. Mijn vader vond dat zij zich er niet meer mee moest bemoeien. Mijn moeder besloot toen om ook niet meer te betalen, omdat mijn vader dat ten slotte ook niet deed. Heel kinder achtig. Door het continue gedoe over geld, waar ik uiteindelijk tussenin stond en waar ik degene was die er de meeste problemen aan ondervond, werd de relatie tussen mij en mijn ouders ook niet beter. Ik werd uiteindelijk continu tussen mijn ouders heen en weer gestuurd als het om geld ging. Ik werd daar uiteindelijk zo moe van dat ik besloot dat ik het geld niet nodig had, dat ik daar zelf wel voor kon zorgen. Het zorgde voor wat meer stress, omdat ik veel harder moest werken om al het geld bij elkaar te kunnen krijgen om mijn studie en alles te kunnen betalen, maar het zorgde er wel voor dat de relatie tussen mij en allebei mijn ouders uiteindelijk beter werd. Ik kan me nog goed herinneren dat ik het liefst wilde dat mijn ouders dit samen met elkaar oploste, en dat lijkt me in jullie situatie dus ergens ook het beste. Maar u schrijft al dat dat niet werkt. In dat geval denk ik dat het beter is om het te laten voor wat het is. Uiteindelijk ben ik blij met hoe alles is gelopen, en heeft het me alleen maar een stuf zelfstandiger gemaakt. En aangezien je dochter zelf tegen haar vader heeft gezegd dat ze er oke mee is, dan zal ze dat ook wel zijn. En daarbij denk ik dat het geld niet het belangrijkste is, ik denk dat het belangrijker is dat ze met zowel haar vader als met u een goede relatie heeft. Uiteindelijk voelde ik me fijner toen er geen gedoe meer over geld was, ondanks dat ik dus ook minder geld kreeg, ik had namelijk wel met allebei mijn ouders een betere band dan voorheen, en dat heeft me uiteindelijk gelukkiger gemaakt dan het geld denk ik :) Hopelijk heeft u wat aan mijn advies! Liefs, Samantha