Muur tussen ons

Hallo Esther, Bedankt voor je bericht op het forum. Het lijkt me een lastige situatie zo met alle veranderingen. Bij mijn ouders was het bij beide totaal anders en afgescheiden. Ik vond dit zelf wel lastig. Ik denk dat communiceren super belangrijk is en blijft. Tuurlijk zijn de kinderen al wat ouder wat het misschien makkelijker maakt om minder met elkaar te hoeven praten, maar ik denk zeker dat het van belang is. Is het misschien mogelijk om, om de tafel te gaan ook met zijn nieuwe vriendin en te benoemen wat je ziet? Niet op een aanvallende manier. Maar uitlegt dat jullie altijd verbonden blijven door de kinderen en hoopt dit gezamenlijk goed te doen. Ook met haar erbij! Verder zou je aan de kinderen kunnen vragen hoe zij hun verjaardagen het liefst vieren.. het kan natuurlijk zijn dat ze het op een andere manier oke vinden. Ik denk dat ze op hun leeftijd dit prima aan kunnen geven. Beslis vooral wat goed is voor jullie als gezin! Succes met de keuzes! Liefs Maj

Beste Esther, Goed dat je je vraag hier op het forum stelt! Dankjewel daarvoor :) Wat vervelend om te lezen dat het sinds de nieuwe partner van je ex zo lastig gaat tussen jullie, voor jou maar ook voor de kinderen. Je vraagt hoe het voor kinderen is om in twee totaal gescheiden werelden te gaan leven. Ik denk dat dat per situatie en per kind verschilt, hoe goed ze ermee om kunnen gaan. Ik weet wel dat ik er altijd veel moeite mee heb gehad. Mijn ouders hadden geen co-ouderschap, ik woonde bij mijn moeder en kwam om het weekend bij mijn vader. Toen ik jong was was dat prima, maar toen mijn vader een nieuwe vaste vriendin kreeg werd de situatie lastiger. Ik kreeg het gevoel dat zij mijn moeder niet accepteerden, waardoor ik bij mijn vader nooit iets over mijn moeder durfde te zeggen. Ook mocht mijn moeder haar niet en werd de relatie tussen haar en mijn vader ook niet beter, waardoor ik bij mijn moeder eigenlijk ook niet iets meer over mijn vader durfde te vertellen. Hierdoor werden mijn werelden steeds meer gescheiden. Of ze werden niet bewust door mijn ouders zo gescheiden, maar door onbewuste signalen die ze afgaven ben ik ze zelf zo gaan scheiden om allebei mijn ouders maar tevreden te houden. Mij had het in die tijd heel erg geholpen als ik het gevoel had gehad dat er naar me geluisterd werd en dat ik de ruimte kreeg om te zijn wie ik wilde zijn, met daarbij dat ik van zowel mijn vader als mijn moeder hield en dat er door beide geaccepteerd werd dat ik het bij de ander naar mijn zin had. Ik weet niet hoe jullie situatie precies is natuurlijk maar ik denk dat het belangrijk is dat jullie de kinderen niet dat gevoel van de muur meegeven. Dat zij zich vrij blijven voelen om in beide werelden ook van de andere wereld te mogen houden zegmaar. Verder was het qua verjaardagen en dat soort dingen die je noemt voor mij altijd al zo gescheiden (aangezien ik niet eerst co-ouderschap heb gehad en het dus vanaf het begin al gescheiden is geweest), dus ik weet niet beter. Maar aangezien jullie nu wel nog co-ouderschap hebben en het dan nu ineens zal veranderen, weet ik niet hoe dat voor de kinderen gaat zijn. Ik denk dat het belangrijk is hier met de kinderen zelf over te praten. Dat het voor hen fijn is het gevoel te hebben gehoord te worden. Dat zij de ruimte krijgen om hun eigen mening hierover te geven. Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Veel sterkte en succes! Groetjes, Samantha