Mening geven over waar willen wonen

Hoi Ray, Wat een goede vraag en ingewikkelde situatie voor je. Ik ben zelf een kind van gescheiden ouders die co-ouderschap hebben geprobeerd. Dit was niet met mij overlegd en gewoon zo ingevoerd omdat mijn ouders dat de beste optie leek. Wat het natuurlijk ook kan zijn..Ik heb het een tijd geprobeerd, maar mij is het niet goed bevallen. Ik vond het op en neer reizen heel vermoeiend en voelde me nergens thuis. Ik had juist gewild dat mijn ouders dit met mij hadden overlegd. Gelukkig luisterden mijn ouders heel goed naar me en hebben ze mijn wens om bij een ouder te gaan wonen gerespecteerd. Het is daarom alleen maar heel goed dat je zo goed al naar je kinderen luistert en er mee bezig bent wat nu het beste voor hen is! Vanuit mijn ervaring gezien zou ik met jouw ex-partner gaan praten en aangeven wat jij van de kinderen hebt gehoord en benadrukken dat je het belangrijk vindt om de wensen van de kinderen voorop te stellen en dat je het zeker ook belangrijk vindt dat de kinderen hun moeder blijven zien. Als het mogelijk is zouden jouw kinderen dit misschien ook zelf tegen hun moeder kunnen zeggen? Dat ondersteunt het idee dat het hun eigen mening is! Toen ik wilde stoppen met co-ouderschap heb ik dat ook zelf aan mijn moeder verteld (ik wilde bij mijn vader gaan wonen) en heeft mijn vader aangegeven dat als het niet zou lukken, hij er altijd was om te helpen. Het blijft een lastige situatie en ik hoop dat jullie er uit komen! Ik denk dat je al heel goed bezig bent door zo stil te staan bij je kinderen en goed naar hen luistert! Esther

Beste Ray, Wat goed dat u deze vraag stelt. Wat een lastig dilemma lijkt mij dit. Ik zelf was 10 toen mijn ouders gingen scheiden en mijn broertje was 5. Voor ons was het heel vanzelfsprekend dat we bij beide ouders gingen wonen. Achteraf ben ik heel blij dat mijn ouders deze beslissing voor ons hebben gemaakt. Het co-ouderschap is niet altijd even makkelijk geweest, ik moest wennen aan mijn vaders nieuwe huis, het inpakken van mijn spullen, het heen en weer sjouwen van mijn spullen, een half uur fietsen van de ene ouder naar de ander en uiteindelijk moest ik wennen aan de nieuwe vriendin van mijn vader. Al deze kleine dingen hebben er wel eens voor gezorgd dat ik dacht; had ik maar 1 huis. Wel ben ik heel blij dat mijn ouders altijd mijn spullen heen en weer reden en altijd met elkaar hebben gepraat. Zo was de overgang makkelijker in plaats van dat zij elkaar negeerden en de spullen alleen maar dropten. Nu ik ouder ben overtreft het zien van mijn beide ouders het nare gevoel van vroeger gelukkig! Nu vraag ik mij af wat het maakt dat ze niet meer bij moeder willen wonen? Vinden ze het eng? Is het een grote verandering? Ik kan me voorstellen dat het best spannend is allemaal. Mij zou het fijn lijken als ik in het proces begeleid zou worden. Op mijn leeftijd was ik me hier niet van bewust maar als 14/15 jarige denk ik dat je hier meer mee bezig bent. Wist u ook dat we buddy's hebben? Dit zijn jongeren die hetzelfde mee hebben gemaakt en waarmee uw dochter kunnen kletsen over de scheiding. Misschien vinden ze iets? En anders hebben we natuurlijk ook ene forum voor kinderen, hier kunnen ze een vraag op stellen maar ook kunnen ze verschillenden vragen over dit onderwerp lezen en herkenning vinden. Ik hoop dat u hier iets aan heeft. Groetjes, Misha