Kan een stiefouder iets doen?

Hi Mariëlle, Dank voor je bericht. Ik vind het - als kind van gescheiden ouders - heel fijn om te lezen dat een stiefouder zich bekommert om de situatie en hulp zoekt. Het lijkt me ontzettend moeilijk om stiefouder te zijn. Ik herken het een en anders in jouw situatie. Toen mijn moeder scheidde voor de tweede keer was ook opeens het contact tussen mijn stiefvader (we woonden 4 jaar bij hem) en ons (mijn zus en ik) verbroken. Ik had niet per se de behoefte om zelf het initiatief te nemen om uitvoerig contact met hem te zoeken. Omdat de situatie heel rot was en onze levens totaal overhoop werden gehaald en ik niet zo goed wist hoe ik hier mee om moest gaan is het contact tussen mij en hem minimaal gebleven. Hij was een heel vriendelijke man en had voor mijn zus en voor mij allebei een brief geschreven - dat weet ik nog zo goed! Dit is al heel lang geleden en ik heb de brief altijd nog bewaard omdat hij veel voor me betekent. Ik vond het in ieder geval fijn dat in een situatie van zoveel onzekerheid en verwarring hij als volwassen man 1 op 1 persoonlijk naar ons uitreikte door middel van die brief. Attent als hij was deed hij ook nog elk jaar op onze verjaardag een klein kadootje door de brievenbus van mijn vaders huis. Een ander element dat ik herken in jouw verhaal is dat de nieuwe vriend van mijn moeder iemand was met wie iik op dat moment totaal niet uit de voeten wilde kunnen - ik dacht zo lang ik mijn hakken in het zand zette en weigerde hem te ontmoeten dat ik in ieder geval íéts van invloed kon uitoefenen op de situatie. Daarmee wil ik duidelijk maken: ik ben dus ook dat kind geweest dat geen contact wilde met een stiefouder. Het is lastig dat zijn kinderen aangeven dat ze geen contact met je wilden - vanuit eigen ervaring kan ik je vertellen dat het enige wat je had kunnen/kan doen is deze wens te respecteren. Ik vond het fijn dat mijn wens om geen contact te hebben werd gerespecteerd, daardoor voelde ik me gehoord in een situatie waar ik me anders totaal machteloos voelde. Ander advies wat ik je wil geven is als je zijn kinderen wil berichten, dit dan te doen door het schrijven van een brief aan hun waarin je je persoonlijk richt tot hun (en dus hun vader erbuiten laat) en wellicht erkent hoe lastig de situatie voor hun moet zijn, en dat je het voor de rest iets positiefs houdt. Dit kan misschien voor jezelf fijn zijn als een soort afscheid, en voor hun iets wat ze helpt door een lastige tijd (of niet, maar dan heb je het in ieder geval van jouw kant geprobeerd). Ik wens je alle sterkte toe in deze verdrietige tijd. Liefs, Rosa

Beste Mariëlle, Dankjewel voor je berichtje op ons forum. Wat verdrietig om te lezen dat jullie relatie is beëindigd. Ik kan me voorstellen dat je je nu afvraagt of je iets had kunnen doen voor de relatie tussen je ex-vriend en zijn kinderen. Je staat er zo dichtbij, je krijgt bijna alles mee. Ik heb zelf op mijn 18de mijn vader ook een tijd niet willen zien. Hij zocht contact, maar ik hield de boot af. Ik was boos en wilde gewoon thuis bij mijn moeder en broertje zijn. Wat ik toen heel fijn vond, was dat zijn toenmalige vriendin (ze zijn nu 8 jaar later nog steeds samen) het begreep en mij ook die ruimte gaf. Natuurlijk wilde ze dolgraag dat mijn pa en in weer in contact kwamen, maar ze begreep heel goed dat ik daar tijd voor nodig had. Sterker nog; dat zei ze telkens tegen mijn vader, wat hem dus ook erg geholpen heeft. Nog steeds geeft ze mij ook de ruimte om echt iets met mijn pa te doen, naast de gezellige avonden die we met z'n 3en meemaken. Ik heb mede daardoor een zeer goede band met haar gekregen:) Kortom, ik begrijp je gevoel van twijfel, dat je je afvraagt of je iets had kunnen doen. Ik betwijfel dat. Het is toch iets tussen je ex-vriend (vader) en zijn kinderen, terwijl jij voor hem een ondersteunende factor kon zijn als vriendin. Een scheiding verandert veel, zeker in het leven van een kind. Het heeft tijd nodig om het te verwerken en alle gevoelens en gedachten een plek te geven. Ik wens je heel veel sterkte. Liefs, Yannick