Hulp vragen

Dag Martijn, Wat lastig voor u als ouder maar ook zeker voor uw oudste zoon. Ik begrijp dat het contact goed is tussen u en zijn moeder, maar dat hij toch last heeft van de scheiding. Ik herken het van mijzelf, dat een scheiding toch erg lastig kan zijn, vooral rond die leeftijd. Zelf had ik er toen ook wel last van, vooral de vraag waarom de scheiding mij overkwam. Destijds had ik het fijn gevonden als ik het gevoel had gehad dat mijn ouders er voor mij waren. Waar heeft hij precies last van? Ik denk dat het inderdaad goed is dat u, als dat echt nodig is, met hem langs de huisarts gaat. Wat u vooral voor hem kan doen is er voor hem zijn, een luisterend oor bieden en hem het gevoel geven dat hij kind mag zijn. Dat het als ware 'ok' is dat hij last heeft van de scheiding, Als hij specifiek ergens last van heeft dan kunt u daar meer in betekenen door misschien uitleg te geven, of een het gevoel wat hij heeft proberen te begrijpen. We bieden ook een online buddy project aan, zo kan uw zoon af en toe eens praten (via een speciale app) met een ander kind/jongere die hetzelfde mee heeft gemaakt en hiervoor is getraind. Hier staat wat meer informatie: https://www.villapinedo.nl/buddy/ Ik hoop dat dit een kleine opstart geeft, mocht u hier nog over door willen praten dan kunt u uiteraard weer reageren. Succes en sterkte, ook aan uw zoon! Groeten Henk-Jan

Beste Martijn, Wat goed dat u hier om advies komt vragen! Vervelend voor jullie zoon dat hij problemen heeft met de scheiding, maar niet heel gek. Ik kan me goed voorstellen dat het ook voor jullie als ouders lastig is om te horen, zeker omdat jullie het gevoel hadden dat alles goed geregeld was en er geen problemen waren, ook omdat jullie al zo'n tijd uit elkaar zijn. Mijn ouders waren gescheiden nog voordat ik een jaar was, en ook zij dachten altijd dat ik niet beter wist en dat het daarom wel prima was hoe het nu was. Toch had ik moeite met de scheiding. Zo vond ik het bijvoorbeeld lastig omdat ik altijd het gevoel had dat ik er tussenin stond, en ik had gewoon veel moeite te accepteren dat mijn ouders nooit bij elkaar waren en ook niet meer zouden zijn. Natuurlijk weet ik niet waar jullie zoon precies problemen mee heeft of wat hij lastig vindt, dat kan voor ieder kind anders zijn, maar wat ik probeer aan te geven is dat het in ieder geval niet gek is dat ondanks alles goed geregeld is hij er toch moeite mee heeft. Ik vind het in ieder geval heel erg fijn om te lezen dat jullie hem graag willen helpen. En het is natuurlijk al heel goed dat hij zelf heeft aangegeven dat hij graag hulp wil. Waar ik het eerste aan dacht bij deze vraag is het buddyproject van Villa Pinedo wat Henk-Jan in een eerdere reactie ook schreef. Daarbij krijgt hij een buddy (een jongere die zelf ook gescheiden ouders heeft en dus weet hoe hij zich kan voelen), waarmee hij via een soort app kan praten. Hij kan hier ervaringen mee delen en zijn gevoel kwijt en om tips vragen enzo. Als zoiets er was geweest toen ik nog jonger was had ik dat zeker heel fijn gevonden. Ik wilde wel graag praten over wat ik dacht en voelde, maar liever niet met mijn ouders. Ik kon er wel met vrienden over praten maar die begrepen nooit helemaal hoe ik me voelde, en zo'n buddy zou dat wel doen. Daarom denk ik dat uw zoon daar veel aan zal hebben. Verder is het goed om te jullie zoon het gevoel te geven dat hij altijd bij jullie terecht kan en er ook altijd met jullie over kan praten, eventueel zelfs via mail of app als dat makkelijker is. Ik vond het bijvoorbeeld makkelijker om te praten via de app dan face to face, waardoor ik dat uiteindelijk met mijn ouders ben gaan doen. Je kan vragen aan hem wat hij precies lastig vindt en of jullie hem daarmee zouden kunnen helpen en hoe. Praten is sowieso altijd heel goed, maar hij moet zich natuurlijk niet verplicht voelen. Hij kan natuurlijk zelf het beste aangeven waar hij behoefte aan heeft en wat hij fijn vindt. Ik denk dat jullie goed bezig zijn, en dat je niet heel veel meer kunt doen dan van hem houden en hem laten weten dat hij geaccepteerd wordt zoals hij is en altijd bij jullie terecht kan. Ik hoop dat jullie hier iets aan hebben, en mochten jullie ooit nog vragen hebben dan zijn jullie altijd welkom hier op het forum! :) Liefs, Samantha

Als een kind van gescheiden ouders weet ik zelf hoe lastig het is om de stap te maken en je ouder(s) te vertellen dat je last hebt van hun scheiding. Mijn advies is daarom: vraag aan je zoon wat hij graag zou willen, wat hij wil proberen. Geef hem heel duidelijk aan dat hulp goed is, en de sterkste mensen het soms nodig hebben. Zelf ben ik via de huisarts doorgestuurd naar een psychologe, helaas had ik geen klik met deze vrouw. Mijn moeder gaf mij daarom ook meteen aan dat het goed moest voelen en we net zolang door bleven zoeken totdat ik iemand vond. Uiteindelijk heb ik niet veel gepraat over mijn thuissituatie, maar ik ben wel een heleboel over mezelf te weten gekomen, over wie ik wil zijn, wat ik ga studeren (volgend jaar begin ik dan ook met de studie psychologie). Het feit dat mijn moeder me nooit als gek of zwak heeft aangekeken en me alle middelen in de handen drukte die ik nodig had, of dacht nodig te hebben, is een groot deel van mijn genezing geweest. Ik hoop dat dit jou en je zoon ook dichter bij elkaar brengt.