Hoe help ik mijn zoontje?

Beste J, Dankjewel voor je berichtje op het forum. Wat fijn dat je deze vraag hier stelt! Je klinkt als een hele betrokken ouder, en het feit dat deze vragen omtrent het welzijn van je zoontje je bezighouden, vind ik al heel fijn om te lezen. Mijn vader vergat door alle veranderingen (nieuwe liefde + kinderen, nieuw huis) af en toe hoe het voor zijn eigen kinderen zou zijn. Bij jouw berichtje merk ik dat dat je wel echt bezig houdt. Het lijken inderdaad veel veranderingen voor je zoontje. Verhuizen, papa een nieuwe plek met nieuwe vriendin en haar kinderen, mama's nieuwe plek nog onzeker. Bij mij kwam, net zoals bij jouw zoontje denk ik, de angst voor alle veranderingen wat later. Ik vond dat ook enorm lastig om met mijn ouders te bespreken. Ik wilde hun geluk niet verpesten en dacht dat het het beste was als ik mijn mond zou houden over mijn gevoelens. Het hielp niet dat mijn ouders eigenlijk ook niet over de scheiding wilden praten. En als er werd gepraat, was het negatief of werden er verwijten gemaakt naar de ander. Het bleef een soort gesloten boek, terwijl ik eigenlijk veel vragen had hoe het nou verder moest. Het had mij heel erg geholpen als mijn ouders open hadden gepraat over alle veranderingen, zonder oordeel over de situatie of over elkaar, en vanuit een nieuwsgierige blik naar mijn belevingswereld zonder het in te vullen. Voor mij voelde het verwerken van de scheiding van ons gezin niet als samenwerken, zoals we daarvoor altijd hadden gedaan, maar iets wat ik alleen moest doen. Ik kan me voorstellen dat je het beste wilt voor je zoontje! Als ik terugkijk naar mijn situatie, had ik het heel fijn gevonden als ik de tijd had gekregen om te wennen aan de nieuwe situatie. Tijd om erover te praten, samen een plan te bedenken hoe het voor mij het fijnst zou zijn ondanks alle veranderingen, en waar ik behoefte aan zou hebben. En daarnaast ook dingen blijven doen die we altijd al deden, om niet alles nieuw te hebben, maar ook nog oude gewoontes mee te nemen naar de nieuwe situatie (bijvoorbeeld elke vrijdag frietjes eten, zelfde ritueel voor het slapen gaan ondanks de nieuwe kamer, enz.). Mijn ouders konden na de scheiding niet goed door een deur. Ik weet natuurlijk niet precies hoe jullie situatie is, maar ik denk dat het heel belangrijk is voor je zoontje dat hij niet het gevoel heeft te moeten kiezen, en dat hij van jullie allebei mag houden. Ik durfde bijvoorbeeld niet te vertellen hoe leuk mijn nieuwe kamer was geworden bij papa tegen mijn moeder, omdat ik bang was dat er dan alsnog iets stoms over hem werd gezegd. Een andere tip is misschien om, als je moeilijk je zoontje kunt bereiken, alsnog via een andere weg te laten weten dat je het beste voor hem wilt, dat je snapt dat het heel spannend is maar dat je er ook voor hem bent, bijvoorbeeld door dat alleen te benoemen zonder direct vragen te stellen, of door het op te schrijven en bijvoorbeeld bij zijn kussen te leggen. Naast de tips vanuit mijn eigen ervaring kan ik je ook nog de online training van Villa Pinedo aanraden. Deze training biedt handvatten om jezelf en je kind zo goed mogelijk te begeleiden tijdens en na het scheidingsproces. Het geeft je inzicht in wat er in het hart en hoofd van kinderen omgaat. Bijvoorbeeld het losse hoofdstuk "Veranderingen" past bij de vragen die jij hebt als ouder. Meer informatie vind je via deze link: https://training.villapinedo.nl/ Ik hoop dat ik je hiermee een beetje heb geholpen. Mocht je nog een vraag hebben, dan mag je altijd opnieuw een berichtje plaatsen! Ik wens je veel succes met alles. Liefs, Demi

Beste J, Wat goed dat je deze vraag stelt op het forum. Ik ben zelf opgegroeid met co-ouderschap, de helft van de tijd in een stiefgezin en ik ben 4x verhuisd. Verhuizen is vaak moeilijk voor kinderen, je laat immers je oude vertrouwde huis achter je waar je bent opgegroeid, en dat komt dan nog eens bovenop de scheiding. Het is daarom erg belangrijk om je zoon te betrekken bij de verhuizing: wat vindt hij van het nieuwe huis, in welke kamer zou hij willen slapen (en als dat qua verdeling niet lukt, uitleggen waarom)? Ook is het belangrijk om te laten zien welke voordelen de verhuizing heeft (krijgt hij bijvoorbeeld een grotere kamer, wonen jullie in een leuke buurt voor kinderen of iets anders?). Dit verkleint de kans dat je zoon de verhuizing als iets negatiefs zal ervaren. Tot slot is het belangrijk om goed contact te onderhouden met je ex: is het mogelijk om bij elkaar in de buurt te blijven wonen, opdat de belasting van het verhuizen zo min mogelijk zal zijn? Kunnen jullie helpen met het meenemen van schoolboeken/sportspullen/etc. van het ene naar het andere huis? Ik hoop dat je iets hebt aan mijn tips, veel sterkte! Liefs Iris

Beste J, dankjewel dat u uw verhaal deelt met ons. het lijkt mij een lastige situatie als ik het zo lees. en inderdaad zie ik veel verschillende veranderingen. het is fijn om te lezen dat u wel graag contact wilt hebben met uw zoontje, dus ook met hem wilt praten en hem hierin ruimte geven. ik heb zelf erg veel moeite met veranderingen. wanneer er ineens veel veranderd trek ik ook helemaal in mezelf om weer even tot rust te komen. wat bij mij altijd helpt, is wanneer iemand even naar mij toe komt en gewoon vraagt wat er aan de hand is. u heeft al zo uw vermoedens waar uw zoontje mee zit, dus je zou hierin ook wat specifiekere vragen kunnen stellen, hoe hij zich bij de situatie voelt bijvoorbeeld. verder zou ik voor u proberen om de dingen die misschien nog even kunnen wachten, ook nog even te laten wachten zodat niet alles in een keer voor hem veranderd. je zou het er wel eerst met je zoon bijvoorbeeld al over kunnen hebben zodat hij wel weet wat er ongeveer zal gaan veranderen, en dat je bijvoorbeeld aangeeft dat je probeert om het rustig aan te doen voor hem. hopelijk heb ik je hiermee een paar tips kunnen geven. liefs, kaylee