Hoe ervaart hij dit?

Beste Jeff, Wat goed dat je je verhaal met ons deelt! Het klinkt als een enorme rotsituatie waar iedereen in de situatie eigenlijk last van heeft... Ik kan me voorstellen dat je graag wil weten hoe jouw zoon hierin staat, maar als praten geen optie is wordt dit ook zeker lastig. Ik heb verder niet per se goed advies omdat de situatie nogal complex is en ik de details niet ken. Ik wil je wel graag een hart onder de riem steken en zeggen dat ik het ontzettend dapper vind hoe je je hierover uitspreekt en hoe je wil vechten voor je kind en wat voor hem het beste is. Soms hebben dit soort zaken tijd nodig en draaien de ex-partners nog wel bij. Hebben jullie wel eens gedacht aan een mediator? Ik kan me voorstellen dat je hier wel eens aan hebt gedacht, aangezien er ook al een hele rechtszaak is geweest. Wellicht kan je de moeder van jouw zoon altijd nog aanraden om naar onze pagina te gaan voor ouders. Hier staan ook online trainingen op waardoor ouders inzien wat het beste is voor hun kind en dat dit in geen enkel geval is om slecht te praten over de andere ouder, daar heeft een kind niks aan. Ik hoop heel erg voor jou en voor jouw zoontje dat het allemaal goed komt. Liefs, Laila

Beste Jeff, Ik herken me erg in uw verhaal. Mijn ouders zitten in een soort gelijke situatie: mijn vader ziet ons niet veel maar daarom wil mama compensatie (geld) voor de dagen die ze moet opvangen. Ze is het beu dat papa haar niet met respect behandelt. Binnenkort komt er een rechtszaak over. Daar ben ik eigenlijk wel blij mee, want dan kunnen de volwassenen het oplossen, in plaats van dat mijn broertje en ik er steeds last van hebben. Ik voel deze spanningen heel goed aan en hoewel uw zoon nu 8 jaar is en ik 17 jaar ben, denk ik dat uw zoon dat ook zal voelen. De meeste kinderen hebben haarfijn door wat er speelt. Het kan heel belastend zijn als kind, omdat je toch van beide ouders houdt. U schrijft dat hij het moeilijk uit, misschien helpt het om eens in gesprek te gaan? Soms is het zo dat een kind wel graag iets kwijt wil, maar het gesprek niet durft aan te knopen. Ik zelf praat echter niet graag over mijn gevoelens, en als dat zo is bij uw zoontje dan zult u vanzelf merken als hij terughoudend is in een dergelijk gesprek. Het heeft dan niet zo veel zin om nog door te gaan, het kan dan heel confronterend worden. Mijn vader heeft er nogal het handje van om elk weekend weer een heftig gesprek te hebben over de situatie en dat vind ik alleen maar heel erg vervelend. Een gesprek zo af en toe kan dus heel fijn en verhelderend werken, maar probeer vooral in de gaten te houden hoe uw zoon daartegenover staat. Daarnaast is het vooral heel fijn als hij zich gehoord en gesteund voelt. Probeer het hem bij u zo veel mogelijk naar zijn zin te maken en te zorgen voor een fijne sfeer. Dan heeft hij ook af en toe rust van spanningen en dat is vast heel fijn. En aangezien hij niet heel vaak bij u is, om af te spreken af en toe contact te hebben. Een telefoontje over hoe zijn dag was, betrokkenheid met school en sport, dat soort dingen. Hopelijk helpt dit een beetje, succes, Amélie