Hij voelt mijn verdriet

Lieve Antoinette, Bedankt voor je bericht. Het is een erg kwetsbare periode en zo kwetsbaar als kinderen zijn, voelen zij de emoties van ouders sterk aan. Als kind voelde ik ook alles mee. Naar mijn mening is het verdriet van ouders niet iets wat verborgen moet worden van de kinderen, omdat zij hierin het recht hebben mee te leven. Op het moment dat ouders gaan doen alsof er niets aan de hand is, wordt bij het kind ook het recht ontnomen om zelf verdrietig te zijn en de situatie te doorleven. Mijn tip is daarom om ook in je emoties oprecht en eerlijk te blijven naar je kinderen. Je mag en kan en moet zelfs soms je emoties laten zien. Ik had gewild dat mijn ouders meer hun emoties lieten zien en er met me over in gesprek gingen in plaats van deze te verbergen. Door je emoties te uiten, geef je hen ook de ruimte om hun emoties te erkennen en te beleven. Anders worden ze onder de bank geschoven, wat op lange termijn juist voor problemen kan zorgen bij de kinderen. Hopelijk zul je wat hebben aan mijn berichtje Antoinette! Veel liefs en succes, Mehtab

Lieve Antoinette, Ik kan heel goed begrijpen hoe lastig dit voor je is. Helaas kan niemand voorkomen dat kinderen door de scheiding van hun ouders heenkomen zonder daar last van te hebben. Ik wil je een compliment geven voor het feit dat je er wel heel erg mee bezig bent je kinderen het zo min mogelijk lastig te maken. Ik weet zeker dat dit hen al heel veel helpt. Mijn tip is om dit vooral zo te blijven doen en inderdaad vooral niet slecht praten over hun vader. Mijn moeder begon na de scheiding 'je vader' te zeggen in plaats van 'papa' als ze het over mijn vader had. Ik was toen 7 jaar. Dat voelde alsof ze het over iemand had die ze niet kende, wat ik heel lastig vond. Daarom zou ik als je tegen je kinderen over hun vader praat 'papa' blijven zeggen. Blijf ze verder gewoon niet te veel meetrekken in de situatie, niet te veel vertellen over rechters of ruzies. Verder hebben ze twee liefdevolle ouders nodig waarmee ze open en eerlijk kunnen praten. Dan komt het echt wel goed. Ik ben zelf na de scheiding van mijn ouders samen met mijn zus, die toen 9 jaar was, gaan praten met een hulpverlener. Dat heeft ons ook veel geholpen. Sterkte en liefs, Nina