Dochter is overstuur

Beste Inge, Bedankt voor je vraag op ons forum, wat fijn dat je deze stichting gevonden hebt. Na de scheiding van mijn ouders was er ook geen communicatie tussen hen. Ze negeerden elkaar of maakten nare opmerkingen over elkaar (vooral mijn moeder over mijn vader). Als kind vond ik het ook altijd heel zielig voor mijn moeder als zij alleen thuis moest blijven wanneer ik naar mijn vader ging. Wanneer ik namelijk naar mijn vader ging zei ze dan dat ze mij zo ging missen en ze hoopte dat ik snel weer thuis kwam. Lief bedoeld natuurlijk maar daardoor voelde ik mij heel verantwoordelijk voor haar. Ik durfde dus niet te zeggen dat het leuk was bij mijn vader of dat ik er zin in had om hem weer te zien. Want dan zou ze weer verdrietig worden. Dus zei ik dat ik haar miste, het stom was bij mijn vader en niet naar hem toe wilde, omdat ik het idee had haar daarmee te troosten. Doordat mijn ouders totaal niet met elkaar praatten of slechte dingen over elkaar zeiden, voelde ik mij als kind nooit vrij om iets positiefs te vertellen. Ik had zó graag gewild dat mijn ouders eens iets leuks over elkaar hadden verteld (nog steeds is dat een soort van droom ofzo). Bijvoorbeeld hoe ze elkaar hebben ontmoet of een leuke vakantie samen. Mijn ouders hebben een hekel aan elkaar en dat doet echt heel veel pijn, want het zijn wel de twee meest belangrijke personen in mijn leven. Elke keer als mijn moeder slecht sprak over mijn vader, of mijn vader in zijn auto bleef zitten wanneer hij mij thuis afzette, voelde dat echt als een steek. En hoe ouder ik werd, hoe meer pijn het begon te doen. Daardoor ben ik mij gaan beschermen tegen hen en is onze band nu vrij minimaal, omdat zij mij zo gekwetst hebben met hun gedrag. Ik weet heel zeker dat elke ouder een goede band wil met zijn kind en ik weet ook dat het mijn ouders pijn doet dat ik bijna geen contact meer met ze heb. Maar alles wat vroeger is gezegd of juist niet heeft ervoor gezorgd dat er iets is beschadigd. Dit wens ik echt niemand toe! Jullie zou ik dan ook echt willen adviseren om weer te leren praten met elkaar. Zie elkaar als mede-ouder in plaats van ex-partner. En zie het probleem van jullie dochter ook als een probleem van jullie allebei, omdat je samen het beste wil voor haar. Je wil echt niet dat zij over twintig jaar geen contact meer heeft met (een van) jullie want dat gaat haar heel veel pijn doen. Via de link in het scherm hierboven kunnen jullie bij de Online Training van Villa Pinedo komen. Ook kunnen jullie je netwerk inschakelen om te helpen bij de onderlinge communicatie. Er zijn echt zoveel manieren om weer te leren hoe je er samen kan zijn voor jullie dochter. Het lijkt mij echt heel lastig voor jullie als ouders maar het is echt zo'n investering voor later waar jullie dochter jullie echt heel dankbaar voor zou zijn. Of nog mooier: Dat ze het later heel raar vindt wanneer ze hoort over gescheiden ouders die niet met elkaar praten, want haar ouders doen dat gelukkig wel:). Als laatste wil ik nog heel graag een filmpje delen met je, ik denk dat jullie hier heel veel aan kunnen hebben: https://www.villapinedo.nl/open-brief-voor-ouders/ Veel liefs en voel je hier altijd weer welkom voor meer vragen:).

Hoi Jelicia, Wat vreselijk voor je dat het zo is gegaan in je jeugd... Wij praten niet negatief over elkaar waar ze bij is en ons dochtertje weet dat we beiden niet alleen zijn wanneer zij niet bij een van ons is. We gebruiken ook beiden geen zinnen als “ik ga je missen”. Wel bijvoorbeeld “wat fijn om je weer te zien”. Zelf vind ik 2 jaar na de scheiding (ze is 4) nog steeds met regelmaat overstuur en duidelijk zeggen dat het aantal nachten haar te lang is wel een teken dat we wellicht het ouderschapsplan zouden kunnen aanpassen aan haar behoeften. Ergens een extra wissel oid om het aantal nachten te doorbreken. Ook heeft ze heel veel buikpijnklachten en houdt ze haar ontlasting met grote regelmaat zeer lang op. Volgens mijn ex doet ze dit alleen bij mij. Ze is hiervoor al eerder bij een coach geweest maar we zijn weer terug bij af (of alleen bij mij dus). ex staat totaal niet open voor een inhoudelijk gesprek hierover. Mijn voorstel om dit onderwerp te bespreken met haar kindercoach waar ze zich veilig bij voelt oid is ook geen mogelijkheid voor mijn ex. Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik nog kan doen om haar te helpen. Heeft iemand een idee? Groet Inge