Wat kan ik wel en niet delen?

Hoi Suus, Wat naar dat de relatie zo moeilijk is en wat goed dat je hier bent beland. Ik was een paar jaar ouder toen mijn ouders gingen scheidden (vader ging vreemd en bedroog mijn moeder meermaals) en mijn moeder deelde daar veel details van. Dat was voor mij eigenlijk te veel. Tegelijkertijd (zoals je al zegt) hebben kinderen snel door als een relatie niet klopt. Als ze niet weten hoe het zit, gaan ze zelf de gaten invullen, en misschien de schuld bij zichzelf zoeken. Ook maakt dat het moeilijker om te weten hoe ze zich kunnen gedragen. Ik meen te lezen dat je de band tussen de kinderen en hun vader wil beschermen. Dan kun je benoemen dat jullie ruzie hebben, maar ook benadrukken dat dat een kwestie tussen jou en je ex is, en dat de kinderen daar niets mee te maken hebben. Dat je ze een fijne band met hun vader gunt, en dat jullie je best doen om goed met elkaar om te gaan, maar dat dat ingewikkeld is. (Ik vul hier veel in, pas het aan naar wat relevant is.) Je kunt je kinderen de kans geven om vragen te stellen. Als kind vond ik het fijn om duidelijkheid te hebben, zonder de details, zeker als het gaat om nare dingen. Het is verschrikkelijk als je ex je slecht behandelt of heeft behandeld, maar de details daarvan horen thuis in gesprekken met vrienden/andere volwassenen. Tenzij de kinderen in gevaar zijn, zou ik die informatie niet met de kinderen delen. Ik had het fijn gevonden als kind als mijn moeder had gezegd dat er een andere vrouw was, maar dat ze de rest vaag had gehouden. Dan had ze me voor de details kunnen beschermen, want die gingen me niets aan, en zorgden er alleen voor dat ik erover ging nadenken hoe zich dat heeft afgespeeld, wat mijn vader allemaal deed en waarom, en wat mijn moeder allemaal voelde. Als het mogelijk is, zou ik emoties zo veel mogelijk uit het gesprek houden. Wanneer ik mijn moeder zag huilen, zorgde dat ervoor dat ik haar wou beschermen, waardoor ik mijn eigen gevoelens onderdrukte als kind. (Je bent natuurlijk ook maar een mens, dus als er wel emoties doorkomen is dat ook normaal). Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Veel succes! Groetjes, Esra

Hoi Suus, Goed dat je hier een berichtje achter laat. Ik herken me wel in jouw verhaal en zal je proberen te vertellen hoe dit voor mij was. Mijn ervaring is helaas niet heel positief, maar hopelijk heb jij hier wel iets aan. Toen mijn ouders net gescheiden waren hadden ze ook ‘oké’ contact met elkaar. Helaas veranderde dat tussen hen ook door omstandigheden. Ik was toen 13 of 14 jaar oud. Wat er was gebeurd hebben ze wel tegen de kinderen verteld. Sindsdien hebben ze geen of nauwelijks contact meer met elkaar gehad. Dit zorgde constant voor vervelende situaties. Vanaf dat moment verliep de communicatie via de kinderen, want er moesten wel dingen worden afgesproken. Mijn ouders waren altijd erg goed in het verwijt naar elkaar. Ik denk omdat er nog veel frustratie, emotie en onbegrip was. En aangezien ze geen contact meer hadden werd dit niet geuit naar elkaar, maar via de kinderen over elkaar. Als kind had ik dit liever niet gehoord, daardoor ging ik anders naar mijn ouders kijken. Ik had zelf het liefst gehad dat ze, ondanks wat er was gebeurd, nog met elkaar konden praten. Wat mij betreft niet als vrienden, maar wel als ouders van hun kinderen. Ook had ik persoonlijk liever niet geweten wat er was gebeurd. Het was iets wat tussen mijn ouders speelde en waar ik op dat moment niks mee kon. Ik denk dat ik hiermee wil zeggen dat jullie problemen niet de problemen van de kinderen zijn. Dat heeft mij altijd wel veel pijn gedaan. Dit is mijn ervaring als kind met gescheiden ouders. Ik kan lastig inschatten hoe dit voor jou moet zijn. Veel sterkte toegewenst!