Bij elkaar blijven voor onze zoon?

Hé Martina! Bedankt voor je berichtje. Wat een ontzettend lastige situatie voor jullie. Op de eerste plaats zou ik bedenken wat je zelf fijn vindt: wil jij, in ieder geval voor de komende 10 jaar, met deze man jullie kind opvoeden? Wil hij dat ook samen met jou? Als het antwoord voor één van beiden 'nee' is, is scheiden gewoon een betere optie. Voordat mijn ouders gingen scheiden zijn er een tijd lang veel irritaties geweest en daar wordt je als kind niet gelukkig van. Dan is het fijner om twee ouders te hebben die weliswaar niet in hetzelfde huis wonen, maar wel allebei gelukkig zijn. Geluk staat voorop. Altijd. Belangrijk om daarbij in je achterhoofd te houden is dat 'geluk' voor jullie zoon niet hoeft te betekenen dat zijn ouders bij elkaar zijn. Ik zou bijvoorbeeld absoluut niet willen dat mijn ouders nog bij elkaar zouden wonen. Dat lijkt me echt verschrikkelijk. Het allerbeste voor een kind, is dat hij/zij ouders heeft die gelukkig zijn, van hem houden en voor hem willen zorgen. Of dat die ouders in twee aparte huizen of in één huis wonen, is nog minder dan een bijzaak. Er zijn veel belangrijkere dingen: goede communicatie en onvoorwaardelijke liefde. Het is dus de vraag hoe je hem dat het beste kunt geven. Door (inclusief irritatie en snel ruzie) bij elkaar te blijven, of door te scheiden? Dat is een vraag die jullie alleen zelf kunnen beantwoorden. Uit je berichtje krijg ik zelf wel het gevoel dat deze relatie in ieder geval niet iets is wat jou op de lange termijn een gelukkige moeder maakt. Klopt dat? Dus, het aller belangrijkste: bij elkaar blijven is absoluut niet per definitie het beste voor jullie zoon. Dat wil ik meegeven. En het is ontzettend lastig om uiteindelijk knopen door te hakken. Pas ook op dat de boel niet escaleert, dat de ruzies groter worden en de irritaties toenemen. Dat zou zonde zijn. Groetjes en succes! Anne

Hee Martina, Wat mooi dat je je vraag hier zo open durft te stellen op ons forum. Ik snap dat deze situatie heel lastig is voor je! De reactie van je partner is ook heel begrijpelijk maar niet realistisch. Een kind merkt heel goed wanneer de ouders niet met elkaar gelukkig zijn. De onderliggende spanningen vangt een kind heel goed op. Ver voor dat mijn ouders gingen scheiden was de situatie een beetje vergelijkbaar met die van jou en je partner. Bijna dagelijks hadden mijn ouders ruzie of woorden. De gespannen sfeer in huis was altijd heel goed op te merken. Ik was toen ook rond de 7 jaar en merkte dat de bom ieder moment weer kon barsten, Wanneer dit gebeurde merkte ik en mijn broer dat direct. Wij gingen vaak vluchten en gingen naar buiten. Ondanks dat de situatie bij ons steeds extremer werd bleven mijn ouders bij elkaar( heeft nog 5 jaar geduurd tot de scheiding). Was het anders geweest als ze eerder waren gescheiden? Dat zal ik nooit weten maar ik weet wel dat de spanningen en ruzies voor een kind niet goed zijn. Al die factoren hebben weerslag op een kind. Op mij heeft het diepe sporen achtergelaten en een heleboel nare herinneringen, zelfs zo erg dat ik me bijna geen gelukkig moment kan opnoemen toen mijn ouders nog bij elkaar waren. Nu is mijn situatie heel anders en reageert ieder kind anders maar het heeft op mij een diep litteken achtergelaten. Want hoe kon ik gelukkig zijn als mijn ouders dat niet waren? Ik wil hier natuurlijk niet mee zeggen dat je de knoop moet doorhakken, het is een advies/verhaal. Het gesprek met elkaar aangaan is misschien helemaal niet zo heel verkeerd, wees open, eerlijk en transparant naar elkaar. Een gesprek met een therapeut kan ook soms helpen, een persoon die niet bevooroordeeld is en jullie nieuwe inzichten kan geven. Ik hoop dat jullie er goed uitkomen en de beste oplossing kiezen voor jullie zoon! Veel liefs en het allerbeste, Gerjan

Beste Martina, bedankt dat je je vraag hier stelt! Dit is natuurlijk een ontzettend grote beslissing om te nemen, en dat is altijd lastig. Sprekend uit persoonlijke ervaring ben ik blij dat mijn ouders niet bij elkaar zijn gebleven: als ik zie hoe gespannen de sfeer is als ze nu, bijna 20 jaar later, met elkaar om gaan, dan had ik daar echt niet tussen willen zitten. Doordat ze uit elkaar gingen, maar nog wel alles regelden, had ik een gestructureerd leven waarin ik me geen zorgen hoefde te maken of ze vandaag zouden ruzie maken of niet. Als kind wil je namelijk helemaal niet dat je ouders ruzie maken, en dan kom je in een hele nare situatie waarin je een soort relatiebemiddelaar probeerte te worden: je wil namelijk geen kant kiezen, dus je hangt er een beetje tussenin. In mijn beleving straalt gespannenheid en irritatie altijd uit, en kinderen zullen dan ook zeker doorhebben dat er een gespannen sfeer hangt. Hebben jullie er ooit over gedacht om samen naar een gespecialiseerde psycholoog te gaan om te praten over wat jullie precies dwars zit in jullie relatie? Psychologen zijn er namelijk voor om zo'n gesprek goed te begeleiden en er voor te zorgen dat het niet uit de hand loopt (of als het uit de hand loopt, er goed mee om te kunnen gaan). Zo zouden jullie het misschien in een neutrale omgeving kunnen hebben over de opties. Hoe reageert jullie zoon trouwens op dit alles? Kinderen zijn ontzettend slim en weten altijd meer dan we denken. Kan hij met iemand praten, of weten ze op school dat dit speelt? Als hij jullie ruzie's meemaakt kan het voor hem misschien goed zijn om hier iets van begeleiding in te krijgen, of om ook te praten met een kinderpsycholoog. Succes!