Hoe vertellen we het de kinderen?

Hoi Tim, wat fijn dat je ons hebt kunnen vinden voor deze vraag. Het is namelijk ook geen makkelijk gesprek en er is ook niet één goede manier om het te doen. Ik denk dat het ook erg afhangt van de leeftijd van jullie kinderen. Toen ik het gesprek met mijn ouders had was ik 15 en mijn zusje 13. Ik vond het fijn om te zien dat ze samen het gesprek met ons voerden in plaats van dat 1 ouder "de taak" had gekregen om het slechte nieuws te brengen. Ik zou aanraden om het gesprek echt samen te voeren en ook elkaar als ouders te steunen als het moeilijk wordt om dit gesprek te voeren. Dit laat ook aan de kids zien dat jullie wel nog samen kunnen en willen werken voor jullie dochters. Verder zou ik veel ruimte gunnen voor vragen en houd rekening met erg emotionele reacties van jullie dochters. Het kan best een donderslag zijn aan heldere hemel en dit kan zich op meerdere manieren uiten. Zelf reageerde ik als een typische puber erg cynisch, beetje agressief en brutaal, zonder dat ik veel verdriet liet zien. Het was misschien niet al te netjes maar die reactie hielp mij wel enorm om de druk van de ketel te krijgen zodat ik daarna rustig het gesprek aan kon gaan. Daar zat wel nog een paar dagen tussen. Main takeaway: werk veel samen en gun de ruimte aan de kinderen, met nadruk op emotioneel gebied. Verder kunnen jullie eventueel de kinderen naar ons verwijzen en dan zullen wij ze natuurlijk ook met open armen ontvangen en steun bieden waar het kan. Veel succes met het gesprek!