Advies nodig

Hoi moeder, dankjewel voor je berichtje op het forum. Wat goed dat je deze vraag hier stelt. Ik kan me voorstellen dat zowel voor je kinderen als voor jou deze situatie heel vervelend is. Gelukkig heeft je zoontje dit bij je aangegeven en ben je op de hoogte van het uithoren. Kan me ook goed voorstellen dat het voor jou als moeder lastig is om te helpen, vooral als een persoonlijk gesprek niets heeft opgeleverd.... Ik hoop dat ik je een beetje kan helpen door het delen van mijn ervaring. Mijn ouders communiceerden amper met elkaar na de scheiding en veel dingen werden dan ook geregeld via mij en mijn zusje. In mijn situatie was het niet zo zeer uithoren, maar vooral boodschappen via mij aan elkaar doorgeven of informatie vragen over hoe iets er bij de ander thuis aan toe gaat. Ik vond dat als kind heel vervelend en gaf dit ook aan mij de ouder waar ik me het meest veilig bij voelde om mijn hart te luchten (mijn moeder). Ik wilde dat het ophield en wilde er eigenlijk niet steeds tussen zitten. Mijn ouders moesten maar met elkaar gaan praten en aan elkaar dingen gaan vragen, dan was het voor mij opgelost. Helaas ging dit niet gemakkelijk en bleef de communicatie via mij verlopen. Achteraf zie ik in dat in die tussenpositie waar ik in zat, mijn loyaliteit naar mijn beide ouders heel duidelijk naar voren kwam. Als ik merkte dat het contact tussen mijn ouders niet goed zat, wilde ik niet vertellen over hoe het ging bij mama thuis tegen papa en andersom. Ik gaf liever geen antwoord, om te voorkomen dat ik iets negatiefs over de andere ouder terug moest horen. Als ik mijn situatie vergelijk met die van jouw kinderen, zou het kunnen dat je zoontje liever niet praat over jullie huiselijke situatie omdat hij aanvoelt dat zijn vader en tante daar niet positief over zijn of mogelijk er iets stoms over kunnen zeggen. En beschermt hij zichzelf als het ware door zich er buiten te houden. Dat is in ieder geval een mogelijke verklaring die voor mij als kind van gescheiden ouders heel herkenbaar is. Het is natuurlijk niet leuk dat hij deze vragen krijgt, want dat is een soort teken van een "negatief" contact tussen zijn ouders (in dit voorbeeld vanuit vaders kant). Als ik in de tussenpositie werd gezet doordat ik vragen kreeg van de ene ouder over de andere, dan wist ik dat de communicatie niet goed verliep. Tegenwoordig verloopt de communicatie tussen mijn ouders beter en betrekken ze mij er minder bij. Daarom denk ik dat je je zoontje vooral kunt helpen door iets te veranderen in de communicatie met de vader. Mijn ouders hebben het nu alleen nog maar over zaken over de kinderen als ouders zijnde, niet meer over zaken die moeten worden besproken als ex-partners. Dat helpt enorm. Ook heb ik op advies van de juf destijds een briefje geschreven naar mijn ouders dat ik liever niet in die tussenpositie wil zitten. Wie weet helpt dat je zoontje. Hij zou ook de brief aan alle gescheiden ouders (te downloaden via deze link: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/) kunnen laten zien aan zijn vader en de brief aan vrienden en familie aan zijn tante (https://www.villapinedo.nl/aan-alle-volwassenen/). Ook heeft Villa Pinedo een online training opgezet in samenwerking met kinderen van gescheiden ouders om ouders meer inzichten en handvatten te bieden over onderwerpen als loyaliteit (waar het gedrag van je zoontje vandaan kan komen) en communicatie tussen ouders. Meer informatie over de training en de verschillende hoofdstukken vind je via deze link: https://training.villapinedo.nl/. Ik hoop dat ik je hiermee een beetje heb kunnen helpen. Ik wens je heel veel succes en liefs. Mocht je nog een vraag hebben, dan ben je altijd opnieuw welkom op het forum! Liefs Demi .

Lieve moeder, Allereerst wil ik zeggen dat ik het heel fijn vind om te lezen dat je probeert je te verplaatsen in je zoon en daarom om onze hulp vraagt. Soms verbaas ik me over hoe weinig ouders weten van wat er echt in hun kind omgaat, dus ik vind het heel goed dat je hier over nadenkt en je afvraagt waarom dat zo voelt voor hem. Ik zal je proberen antwoord te geven vanuit mijn situatie. Een maand geleden vroeg mijn moeder ook iets aan mij, over hoe het feestje van mijn vader was. Ze vroeg daarbij tussen neus en lippen door hoe het was geweest met zijn vriendin. Ik weet dat ze dit expres zo nonchalant mogelijk probeerde te doen, want mijn zus en ik praten zo weinig met haar over zijn vriendin, dat we het er bijvoorbeeld nooit expliciet over gehad hebben dat we haar al ontmoet hadden een tijd geleden. Ik wist niet goed wat ik moest antwoorden, maar ik wilde ook vooral niet antwoorden. Dus ik ontweek de vraag een beetje en toen ze erover door ging, zei ik: mam, wat vraag je nou eigenlijk? Je stelt geen duidelijke vraag (want zij hoopte dat ik zou gaan vertellen maar op dat moment had ik gewoon behoefte aan een duidelijke vraag waarop ik met ja of nee kon antwoorden. Door jouw vraag ben ik gaan nadenken waarom ik niet uit mezelf iets wil vertellen over de vriendin van mijn vader en waarom ik die vraag zo vervelend vond. Dit komt eigenlijk door het loyaliteitsconflict dat kinderen van gescheiden ouders zo sterk voelen. Ik wil mijn moeder niet over mijn vader's vriendin vertellen uit angst haar verdriet of pijn te doen. Ze vraagt het, maar ik weet dat de antwoorden haar pijn zouden kunnen doen omdat ze zich misschien vervangen voelt, dus geef ik liever geen antwoord. Voor mijn gevoel voelen kinderen dat ook heel goed aan, want ik zie vaak vragen op het forum voorbijkomen, en heb het zelf ook ervaren, dat kinderen zich in een soort split voelen tussen hun ouders omdat ze loyaal zijn naar beide ouders en ze allebei gelukkig willen zien. Ik denk dus dat de reden dat je zoon deze vragen zo vervelend vindt, is dat hij ze liever niet beantwoordt. Hij is denk ik bang dat zijn tante het aan zijn vader zal vertellen en dat die daardoor verdrietig wordt. Daarnaast is uberhaupt het gevoel van te worden uitgehoord ook gewoon heel vervelend. Dat loyaliteitsconflict opzich is al vervelend genoeg, maar als je je als kind ook nog een soort boodschapper of postbode voelt tussen je twee ouders, degene die ervoor zorgt dat je ouders dingen weten van elkaars leven, is dat al helemaal naar. En dat gun ik ook niet één kind, want ik weet hoe vervelend dat gevoel kan zijn. En nu hoe je hem kan helpen... Helaas kan jij het gedrag van de tante niet veranderen, maar dat betekent niet dat je je zoon niet kan helpen door er gewoon voor hem te zijn. Leg hem uit dat je snapt dat het heel vervelend is, toon begrip, en geef aan dat je zoon bij jou alles kwijt kan en altijd een schouder zal hebben om op te leunen. Dat kan al zoveel betekenen voor een kind. Wat ik je heel erg zou willen aanraden is om eens te kijken naar hoofdstuk 4 van onze online training, die 'loyaliteit' heet: https://training.villapinedo.nl/loyaliteit. Ik weet zeker dat je hier superveel aan zou hebben, want juist het doel van onze training is om ouders te leren kijken door de ogen van hun kind. Het allermooist zou zijn als je 'm ook nog aan de tante zou kunnen laten zien zodat zij ook inziet hoe dit moet zijn voor je zoon. Of misschien kun je haar een gedeelte van onze adviezen laten lezen? Ik hoop dat ze misschien kan inzien dat haar gedrag pijnlijk kan zijn voor je zoon, want dat wil zij vast ook niet. Ik wens je heel veel succes, en ook aan je zoon! Hij kan altijd terecht op ons kindforum voor al zijn vragen, of als hij het misschien fijn vindt om met een buddy te praten, dat is een ouder kind van gescheiden ouders met wie hij kan chatten: https://www.villapinedo.nl/buddy. Heel erg bedankt voor je vraag!! Veel liefs, Jasmijn