Zoveel pijn

Lieve anoniem, Ik wil je bedanken voor je berichtje op ons forum. Wat moedig van je dat je je zo verhaal zo durft te doen hier. Ik vind het echt verdrietig om te lezen wat jij hebt moeten doorstaan, en wat je eigenlijk nog steeds doorstaat. Wat een groot hart moet jij hebben om als kind elke keer het initiatief te nemen richting je moeder, omdat je zo van haar houdt. Dat is echt bijzonder op zulke jonge leeftijd. Ik ken je niet, maar heb daarom alleen al diep respect voor jou. Zo te lezen heb jij zo veel stappen genomen en excuses geaccepteerd om de band beter te maken, maar voel jij dat het telkens van jouw kant moet komen. Uiteindelijk kun je niet nog meer verwachten van jou, het houdt een keer op. Als je moeder weet dat het beter is om niet met die man verder te gaan, en dan toch steeds weer samen komt met hem terwijl het ten koste gaat van jou, dan word jij steeds weer teleurgesteld en begin je weer opnieuw. Als ik jou was, zou ik je hele verhaal (wat je hier ook zo goed doet) nog een keer aan haar vertellen, of bijvoorbeeld opschrijven in een brief. Dat heb ik jaren geleden ook gedaan bij mijn vader, toen ik woedend was op hem na de scheiding. Je kunt vertellen dat je ruimte nodig hebt voor jezelf, en echt niet meer hetzelfde wil doorstaan. Dat je ook aan jezelf moet denken. Want dat vergeten kinderen met gescheiden ouders soms; ze willen het beste voor iedereen en vergeten zichzelf wel eens. Een mooie eigenschap, maar soms gaat die ten koste van jezelf;-) Maar gelukkig; wat is het mooi om te lezen dat je zulke warme en behulpzame familieleden hebt. Dat is zo fijn. Je zal je oom en tante eeuwig dankbaar zijn. Het is heel goed om met hun te blijven praten, om bij ze langs te blijven gaan om je verhaal te vertellen, je gevoelens te uiten. Zij kennen jou en weten nu veel van de situatie. Lieve anoniem, nogmaals: ik heb respect voor je hoe jij hebt gevochten om de band met mama te herstellen. Maar als jij zo wordt tegengewerkt door haar vriend en zelfs vastgepakt/van je fiets wordt getrokken, dan is dat helemaal verkeerd. Dan is het een keer klaar. Ik denk dat het goed is als je je verhaal doet in een uitgebreid gesprek of een brief, zodat zij weet hoe jij er nu in staat. In je laatste zin vertel je dat je je eigenlijk alleen voelt. Dat vind ik erg om te lezen en raakt me echt. Ik voelde me jaren geleden ook zo alleen, ik vergeet dat gevoel nooit meer. Je voelt verdrietig, boosheid en weet het soms gewoon niet meer. Nu, als ik terugkijk, ben ik zoveel sterker geworden en voel ik dat ik echt alles aankan. Er komt altijd weer een betere tijd aan, ook al lijkt het soms alsof het maar niet beter wordt. Tijd heelt alle wonden. Sowieso goed van je dat je naar een psycholoog bent gegaan. Dat heb ik ook gedaan en heeft me erg geholpen. Het is fijn als iemand naar je luistert die je niet kent, en dus geen mening heeft over de situatie. Misschien vind je het trouwens fijn om te praten met een buddy. Dat zijn jongeren met gescheiden ouders die anderen willen helpen, door ervaringen te delen en gewoon even fijn te praten. Lees hier meer: http://www.villapinedo.nl/buddy/ Veel sterkte, lieve anoniem, je bent een topper en je kunt altijd bij ons terecht. Je staat nooit alleen! Liefs, Yannick