Zo min mogelijk aan denken

Lieve Noah, Dankjewel voor je vraag op het forum. Ik kan me goed voorstellen dat je het moeilijk vind dat je ouders gescheiden zijn. Dat vond ik ook toen mijn ouders gingen scheiden. Ik snap dat je wil weten wat je kan doen om er zo min mogelijk aan te denken. Zijn er dingen die je héél leuk vind om te doen? Heb je een hobby, bijvoorbeeld een sport, buitenspelen, knutselen of iets anders? Misschien kan dat je een beetje afleiden. Je zou ook iets leuks kunnen doen met een vriendje, vriendinnetje of klasgenoot als je er weer aan moet denken. En soms hè, lukt het misschien even niet om er niet aan te denken. Dan kan het misschien helpen om erover te praten met papa, mama, een oom of tante, een meester of juf of iemand anders, iemand die je aardig vind en vertrouwd. Wie weet lucht dat je wel op! Toen ik verdrietig was over de scheiding van mijn ouders, praatte ik wel eens met een juf of meester bij mij op school. Je zou er ook over kunnen schrijven als je erover praten nog moeilijk vind. Ik wens je veel succes Noah en je bent altijd welkom op het forum om nog een vraag te stellen. Liefs, Femke

Hoi Noah, Wat goed dat je ons forum hebt gevonden en je vraag aan ons durft te stellen! Je vraagt hoe je minder kunt denken aan dat je ouders gescheiden zijn. Dat is een goede vraag en ik kan me goed voorstellen dat je je dat afvraagt. Ik dacht vroeger ook veel aan de scheiding van mijn ouders. Mij heeft het geholpen door mijn gedachtes op te schrijven. Een soort dagboekje. Hierdoor werd het wat leger in mijn hoofd. Of soms liet ik het dan weleens aan een goede vriendin lezen, zodat we er samen over konden praten. Dat zorgde vaak wel voor een opgelucht gevoel. Wanneer je je gedachten met iemand deelt, of opschrijft en uit je hoofd zet, hoef je er zelf daarna even wat minder mee bezig te zijn. In mijn hoofd waren al mijn gedachten namelijk altijd chaos, alles ging een beetje door elkaar. Door het op te schrijven of te delen, werd het allemaal wat overzichtelijker. En daardoor ook wat rustiger. Misschien dat jou dat ook zou kunnen helpen? Verder hielp het mij om afleiding te zoeken. Door veel dingen te doen die ik leuk vond. Ik vond het bijvoorbeeld heel fijn om te tekenen en creatief bezig te zijn, vaak deed ik dit met een vrolijk muziekje aan. Of een stukje wandelen met de hond, dat vond ik ook fijn. Doordat ik bezig was met iets wat ik echt heel leuk vond, kon ik alle nare gedachten soms ook eventjes vergeten. Heb jij dingen die je echt heel leuk vindt om te doen? Bijvoorbeeld lezen of juist lekker iets actiefs? Of een sport bijvoorbeeld? Dat zou je allemaal ook wel kunnen helpen denk ik. Ik hoop dat je iets kan met mijn advies! Ik wens je veel sterkte! :) Liefs, Samantha

Hoi Noah, Wat goed van je dat je een berichtje op ons forum plaatst. Zoals ik uit je berichtje lees denk ik dat je het moeilijk vindt dat je ouders zijn gescheiden, klopt dat? Als je het moeilijk vindt dat je ouders zijn gescheiden denk ik dat het jou zou helpen om er over te praten. Dan kun je de scheiding van je ouders een plekje geven, en er niet meer zoveel aan denken zoals je nu doet. Misschien kun je er met papa of mama of allebei over praten? Het kan ook zijn dat je het prettiger vindt om met een leraar of lerares op school te praten. Zou je dit misschien willen uit proberen Noah? Misschien kun je mij een berichtje terug sturen om te laten weten hoe het ging, en of het je helpt. Ik hoop dat je er iets aan hebt ! Veel succes!

Hoi Noah, dankjewel voor je berichtje op het forum. Het is helemaal niet leuk dat je ouders zijn gescheiden, dat vond ik zelf ook heel erg. Ik wilde er ook zo min mogelijk aan denken omdat ik dan minder verdriet had, maar dat lukte me niet.. Het heeft mij juist geholpen om er wel aan te denken (ook al klinkt dat misschien een beetje raar). Door eraan te denken leerde ik het een plekje te geven zodat ik er beter mee om kon gaan. Ik dacht eraan of praatte er veel over met andere mensen (oma's, mijn broertje, vriendinnen). Dan was ik wel heel verdrietig, maar dat is helemaal niet erg. Een scheiding is echt niet leuk en daar mag je juist verdrietig om zijn. Als je er niet aan zou denken, kun je ook niet leren om het een plekje te geven zodat je er beter mee om kunt gaan. Als je het moeilijk vindt om er met iemand over te praten of bij iemand te huilen, kun je bijvoorbeeld in een dagboek schrijven. Zo lijkt het net alsof je het toch tegen iemand vertelt, alleen is het dagboek echt van jouzelf en mag je erin schrijven wat je maar wilt. Dat je boos bent, of verdrietig, of hoe je je nog meer voelt.. Dat kan echt opluchten! Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Veel sterkte! Liefs, Nadine

Hoihoi Noah, Bedankt voor jouw berichtje op het forum! Het is soms inderdaad fijn om er even niet aan te hoeven denken! Bij mij waren er een paar dingen die me er doorheen hielpen in het begin. Ik sprak vaak af met vriendinnetjes. Vaak ging ik naar hun toe, omdat het bij hun heel gezellig was thuis. Ook gingen we weleens ergens naartoe, een gezellig dagje weg. Ook vond ik steun en afleiding bij mijn familie. Zij wisten veel van de situatie af en snapten mij daardoor heel erg goed. Als ik in mijn eentje was vond ik het heel fijn om afleiding te zoeken door een rondje te wandelen of door een muziekje te luisteren. Ook vond ik het fijn om een boek te lezen. Zo kruip je in een heel ander verhaal, waardoor je even niet meer zo bezig bent met je eigen situatie. Ik hoop dat je hier iets aan hebt! Lieve groetjes, Sandra