Zielig voor mijn vader

Hoi Anoniem, Wat een moeilijk dilemma heb je en wat zullen veel kinderen en jongeren zich hierin herkennen, inclusief ikzelf. Ook mijn moeder voelt zich vaak alleen en legt dan de verwachting neer bij mijn broertje, zusje en mij om die leegte op te vullen. Nadat mijn broertje en zusje geen contact meer wilden met haar, voelde ik mij verplicht om er nog meer voor haar te zijn. Natuurlijk is het heel begrijpelijk dat je ouders het leuk vinden als je bij ze bent, maar het is nooit normaal om daarmee de verwachting te scheppen dat dan hun eenzaamheid wordt opgelost. Het is dus zeker nooit jouw verantwoordelijkheid om je vader gelukkig of minder eenzaam te maken, dat moet hij echt voor zichzelf doen en het niet laten afhangen van jou. Heb je jezelf al eens afgevraagd waarom je het niet meer leuk vindt bij je vader? Zelf vond ik het bij mijn moeder niet meer fijn omdat ik het idee had dat het geluk van mijn moeder afhing of ik langs kwam of niet en die druk voelde steeds beklemmender. De constante twijfel of wat ik deed wel het goede was zorgde er op zijn beurt weer voor dat ik zelf ook niet gelukkig was en inderdaad wat jij ook zegt, nooit voor mezelf durfde te kiezen. Dat is natuurlijk geen goede basis voor fijn contact, als je zelf niet gelukkig bent maar daar wel voor wil zorgen bij een ander. Inmiddels ben ik alweer een paar jaar ouder dan jij maar heb ik ook echt nog wel last van dat schuldgevoel. Het is tenslotte je ouder en het is heel logisch dat je wil dat het daarmee goed gaat. Wel heeft het voor mij heel erg geholpen om te leren dat mijn moeders geluk niet mijn verantwoordelijkheid is en dat ik er dus heen ga wanneer ik daar zelf zin in heb. Dat maakt het ook veel gezelliger wanneer we samen zijn, die druk is voor een groot deel weg. Ook heeft het voor mij erg geholpen om het probleem bespreekbaar te maken met mijn broertje en zusje. Je staat er dan niet alleen voor en zij zullen zich ook herkennen in jouw vraag. Want omdat zij geen contact meer hebben met hun vader, maakt niet dat hij niet ook in hun hoofd zit. Ook kun je je natuurlijk altijd opgeven voor een Buddy. Dit is echt een heel fijne manier om dit soort vragen te bespreken met iemand die hetzelfde heeft meegemaakt zodat je weet dat je niet alleen bent. Heel veel liefs

Lieve, Ik denk dat veel kinderen je probleem begrijpen! Het is ook lastig als je denkt dat je iemand anders moet helpen, maar aan de andere kant ook voor jezelf moet kunnen kiezen. Is het een idee om tegen je vader te zeggen dat je het erg lastig vindt om het gevoel te hebben dat je moet kiezen? Ik zou het daar ook over hebben met je zus en broer. Je kan ze vertellen dat je het gevoel hebt dat jij nu veel bij je vader moet zijn, terwijl je dat ook niet telkens wil. Als je het moeilijk vindt dit allemaal zelf te doen zou ik hulp vragen aan iemand die je vertrouwt in je omgeving, maar het lijkt me wel belangrijk dat je het er met iemand over hebt! Heel veel sterkte en succes. Liefs Emmeline

Zelf heb ik ook geen zin maar meestal als ik er ben is het heel gezellig. Dus ik zou het gwn nog een keer proberen maar als het echt niet leuk is dan moet je je vader dat ook echt vertellen, want hij zou natuurlijk het liefst hebben dat je eerlijk bent en dat hij er aan kan werken