Ze wil niet met mij praten

Hoi lieve Sanne, Jeetje wat een moeilijke tijd moet dit voor jou zijn, ik kan mij voorstellen dat je hier heel erg van bent geschrokken. Ik vind het ook heel fijn dat je jouw verhaal deelt met ons want zo hoef je er niet helemaal alleen in te staan. Ik hoop dat ik je een beetje kan helpen met mijn ervaring en tips. Wat ik nu ga zeggen is misschien een beetje voor de hand liggend maar wel echt het allerbelangrijkste: Jij hebt niets verkeerd gedaan! Wanneer er namelijk wel iets zou zijn gebeurd is het namelijk heel normaal om erover te praten met elkaar. Dat zij niet met jou wil praten en je ook niet naar binnen mag is echt iets heel extreems wat je normaal gesproken echt niet doet, en al helemaal niet bij je dochter. Als ik dit ook lees word ik ook best een beetje verdrietig en boos. Jouw gevoel herken ik namelijk best goed. Omdat mijn moeder een psychisch probleem (borderline) heeft wist ik vroeger ook nooit goed hoe ze zich zou voelen of gedragen, vooral ook bijvoorbeeld als wij op vakantie waren of een weekendje weg met mijn vader. De ene keer kon ze heel blij zijn en de volgende keer heel boos en moesten we langer bij mijn vader blijven. Terwijl ik haar echt miste en onze katten ook. Dit zorgde bij mij voor best veel spanning elke keer weer. Heeft jouw moeder dit wel eens eerder gedaan of iets soortgelijks? Dat ze het ene moment blij is en dan ineens weer boos bijvoorbeeld? Het lijkt mij sowieso een heel goed idee om dit niet voor jezelf te houden. Heb je het erover gehad met je vader bijvoorbeeld of is er iemand anders die je in vertrouwen zou kunnen nemen? Een Buddy kun je natuurlijk ook altijd aanvragen bij ons, zo kun je altijd met iemand hierover appen wanneer er zo iets gebeurt bijvoorbeeld. https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Ik hoop heel erg dat je je blijft beseffen dat dit echt niet jouw schuld is of dat jij hier iets anders had moeten doen. Wat jouw moeder doet is namelijk echt niet oké. Vroeger voelde ik mij hier namelijk heel schuldig over maar inmiddels realiseer ik mij dat het niet mijn schuld is en dat ik mijn verhaal mag delen met anderen. Ik hoop heel erg dat ik hiermee jou ook een beetje heb kunnen helpen. Als er nieuwe ontwikkelingen zijn of je hebt nog meer vragen dan hoor ik dat echt heel graag en probeer je zo goed mogelijk te helpen lieve Sanne. Veel liefs

Lieve Sanne, 1 maand geleden vroeg je ons wat je met deze situatie kunt doen, hoe gaat het nu? Heb je inmiddels al contact gehad met jouw moeder? Allereerst wil ik zeggen dat ik het echt heel erg fijn vind dat jij hier om hulp vraagt. Want je staat niet alleen en je bent ook zeker niet de enige. Wij zijn er voor jou en we helpen je graag! Wat vervelend om te horen dat jouw moeder plotseling niets meer van zich laat horen en jou nu blokkeert. Ik kan me voorstellen dat dit voor jou heel erg verwarrend is. Ik hoop echt dat je hierdoor niet aan jezelf twijfelt, en dat je niet denkt dat het door jou komt. Misschien zit je moeder in de knoop met zichzelf en wil je juist even niet dat jij haar ziet. Toen ik 12 jaar was woonde ik bij mijn moeder. Zij was veel te druk bezig met haar werk en met zichzelf. Ze lag eigenlijk altijd op bed en had hoofdpijn. Uiteindelijk ben ik daar weg gegaan en woonde ik bij mijn vader. Toen ik jouw leeftijd had dacht ik veel na over mezelf en ook over mijn relatie met mijn moeder. In mijn omgeving zag ik overal warme en betrokken moeders die heel veel liefde gaven aan hun kinderen. Ik was daardoor heel erg jaloers op andere kinderen, ik wilde ook zo'n moeder. Ik denk dat dit ook een van de redenen is geweest dat ik altijd heel erg onzeker ben geweest over mezelf en niet het gevoel had dat ik er mocht zijn. Nu ben ik 24 jaar en begin ik te leren dat ik mezelf ook deze liefde kan en mag geven. Ook al kon mijn moeder me niet geven wat ik nodig had, ik verdien dat zeker wel. Wat ik jou hiermee wil zeggen is dat ik echt hoop dat jij nooit aan jezelf twijfelt door de manier waarop anderen met jou omgaan. Jij mag er zijn en je bent waardevol, onthoud dat Sanne! Ook wil ik jou heel erg graag meegeven dat je dit niet alleen hoeft te doen. Ik weet als de beste hoe moeilijk het kan zijn om hulp te zoeken maar je staat er niet alleen voor. Is er iemand in jouw omgeving, behalve de buurvrouw, die je hierbij kunt betrekken? Heb je ook al gekeken naar de mogelijkheid om een buddy te nemen bij ons? Je wordt dan gekoppeld aan een jongere tussen de 18 en 27 jaar, hij of zij heeft een soortgelijke situatie als jij nu meegemaakt. Daardoor kan je buddy heel goed naar jou luisteren en met je meedenken. https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Lieve Sanne, zorg goed voor jezelf. Ik hoop dat je meer duidelijkheid hebt. Je mag ook altijd hieronder nog eens reageren of opnieuw een bericht plaatsen op ons Forum. Veel liefs en een dikke knuffel van mij! Nicole