Ze doet alsof ze mijn moeder is

Lieve Anoniem, wat goed dat je je vraag met ons deelt op het forum! Ik herken je verhaal echt enorm en ik snap dat het een super vervelende situatie is... Ik herken ook het gevoel dat je enerzijds geen zin hebt om je eindeloos aan haar te blijven aanpassen, en anderzijds dat je je vader en zijn geluk wilt beschermen. Mijn vader heeft na de scheiding ook een aantal langere relaties gehad, maar er was er 1 waar ik het echt totaal niet mee kon vinden. Ik denk dat zij er was vanaf mijn 13e tot mijn 17e. Wat ik heel erg herken is dat ze bij mij ook deed alsof ze mijn moeder was, en dat ze me heel graag wou opvoeden ofzoiets. Ze was nou niet heel erg lief tegen me, ze had wel op alles wat ik deed kritiek... Volgens haar had niks goed geleerd van mijn ouders en was ik maar een rare puber, en zou ik wel eens wat socialer mogen zijn (zoals mijn vrienden die wel eens over de vloer kwamen, tegen wie ze wel poes lief was). En ze jatte mijn spullen van mijn kamer... Ik heb in die tijd eigenlijk nooit gedurfd om met mijn vader hierover te praten! Ik dacht altijd dat hij wel zag dat wij altijd ruzie hadden, en elkaar ongelukkig maakten, maar blijkbaar niet. Mijn vader deed er ook nooit iets tegen. Ik vind dus het eigenlijk al een hele dappere stap van je dat je hier al met haar en je vader over hebt gesproken. Ik zou dit nog niet opgeven, blijf praten over de dingen die je dwars zitten en laat vooral weten hoe je je erover voelt. Ik had heel graag gehad dat ik dat ook had gedurfd... Uiteindelijk is er bij mij een dag gekomen dat we zulke erge ruzie hadden dat we hadden gevochten, en dit maakte alles nóg vervelender. Ik hoop dat je wat aan mijn verhaal hebt. Mocht je nog vragen hebben stuur dan vooral nog een berichtje, ik kan namelijk boekwerken schrijven over alle perikelen die ik met haar had! Liefs, Arne

Hoi, ik herken het wel een beetje... Ik denk dat je het misschien tegen je vader alleen moet zeggen. Als je dat al hebt gedaan weet ik het ook niet. Misschien heeft je vader er dan wel meer begrip voor. Groetjess

Lieve anoniem, wat fijn dat je dit met ons wilt delen op het forum. Ik vind dit zo herkenbaar! Oh wat kunnen nieuwe vriendinnen van vaders soms irritant zijn he. Ik hoor ook wel eens dat ze aardig kunnen zijn, maar die van mij had ook de neiging van alles over mij te beslissen. Het is zo stom als ze proberen je moeder te zijn. Je hebt maar één moeder! En dwingen om een kus of een knuffel te geven is toch helemaal gek. Alsof het dan gemeend is... Ik begrijp heel goed dat je haar dan niet zo aardig vindt. Ik vond de vrouw van mijn vader ook nooit aardig, maar praten helpt inderdaad niet altijd... mijn vader koos nooit een kant. Op zich fijn dat hij niet altijd haar kant koos, maar hij koos dus ook niet de mijne, waardoor er niks veranderde. Je schrijft dat je altijd aardig probeert te zijn, dat vind ik sowieso al super knap! Mij lukte dat op een gegeven moment niet meer. Het is lief van je dat je probeert de vrede te bewaren voor je vader. Maar je irritaties mogen er ook echt zijn. Jammer dat hij niet naar je luistert. Ik kan me goed voorstellen dat je dan inderdaad niet meer zo graag naar je vader wilt. Ik had hetzelfde. Als ik praat vanuit mijn eigen ervaring, denk ik niet dat vaders snel toegeven dat hun vriendin irritant doet tegen hun dochter. Vaders vinden het vast lastig om die struggles tussen hun dochter en vriendin te zien. Maar dat betekent natuurlijk niet dat hij niet van jou houdt. Hij vindt het vast heel belangrijk dat jullie een goede band hebben. Toen ik het echt niet meer vol hield bij mijn vader thuis met zijn nieuwe vrouw, vroeg ik of papa en ik niet af en toe eens wat met zijn tweeën konden doen. Zonder zijn vriendin erbij. Dan gingen we naar de film of een weekendje naar CenterParcs zonder haar. Dat was heel fijn voor het contact tussen ons. Ook ben ik een tijdje minder vaak naar mijn vader toegegaan en kwam ik er nog maar eens in de twee weken, terwijl het daarvoor vaker was. Ik zei dat ik me maar in één huis thuis kon voelen en dat was op dat moment bij mijn moeder. Hierdoor wil ik je meegeven dat het heel lastig is als praten niet helpt, maar dat er wel andere oplossingen zijn om je vader te blijven zien. Samen afspreken, wat minder lang achter elkaar bij hem zijn (misschien lopen de irritaties tussen jou en zijn vriendin pas echt op als jullie bijvoorbeeld langer dan 2 dagen samen zijn?). Je zou ook nog advies kunnen vragen aan een familielid die jouw vader goed kent, misschien dat diegene je kan helpen tot hem door te dringen en tot een oplossing te komen. Maar ik vind het sowieso als super goed dat je hier om advies vraagt! Hopelijk heb je er wat aan. Je mag altijd nog even laten weten hoe het nu gaat of opnieuw een vraag stellen. Heel veel succes en sterkte verder. Ik wens je veel liefs! Demi