Weglopen

Lieve lieve anoniem, Wat een rot situatie en jeetje, wat vind ik het naar voor je dat dit gebeurt! Ik wil je heel graag prijzen hoe goed je dit tot nu toe doet. Je hebt zelf aan je ouders verteld wat je graag zou willen, je hebt er zelf aan gedacht om jeugdzorg weer te bellen en je zoekt nu zelf weer hulp bij Villa Pinedo. Ondanks de ontiegelijk oneerlijke situatie, ken ik het gevoel wel van weg willen lopen en vind ik het enorm knap dat je dat nog niet hebt gedaan! Dat gezegd hebbende, ga ik proberen aan de hand van mijn ervaring je verder te helpen. Ik ben zelf een paar keer weggelopen maar ik had niet te maken met jeugdzorg. Ik weet niet of dat heel veel uitmaakt en misschien dat er nog iemand je advies gaat geven die daar wel ervaring mee heeft. Tot die tijd hoop ik je een hart onder de riem te steken met mijn antwoord. In mijn situatie was ik het absoluut niet eens met mijn moeders keuzes en kon ik niet meer met haar door een deur. Herken jij dat ook? De eerste keer dat ik weg ben gelopen zonder bericht, heb ik haar enorm ongerust gemaakt en voelde ik mij daarna vooral heel schuldig. Ze deed een week heel lief maar daarna was het weer hetzelfde. De tweede keer heb ik het anders aangepakt en heeft het weglopen mij geholpen om even afstand te kunnen nemen van de situatie. Mijn moeder wist waar ik was (was niet de bedoeling dat ze ongerust werd) en er werd bij mijn vader thuis voor gezorgd dat ik na een tijdje ook weer met mijn moeder ging praten. Dit heeft mij wel erg geholpen. Kan jij misschien tijdelijk ergens heen? Bij een oom, tante, opa, oma, vriendin, vriend? Kan me voorstellen dat je vader nog niet echt een optie is door de rechtszaak? Praten is natuurlijk altijd goed he! Misschien een idee om je verhalen bij een buddy kwijt te kunnen? Die kan naar je luisteren op de momenten dat je heel graag uit de situatie wilt of als je je rot voelt. Op deze pagina kun je kijken wat dit precies inhoudt: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Hyperventilatie/paniekaanvallen heb ik ook gehad en wow wat schrok ik daarvan toen ik dat voor het eerst had. Ik ben daarvoor naar de huisarts geweest, die weet daar natuurlijk het meeste vanaf en heeft mij toen pilletjes gegeven die ik kon innemen als ik een aanval voelde aankomen. Je antwoordt op de vraag of je weg moet lopen of een brief moet schrijven? Ik denk dat het fijn voor je zal zijn als je het met iemand kan delen die naast je staat en kan meedenken met wat goed voor jou is. Ik had veel steun aan mijn opa en oma, daar voelde ik mij altijd veilig en kon ik alles delen. Jij weet zelf het beste wie dat voor jou is. Een brief schrijven kan nooit kwaad denk ik'? Ook om het voor jezelf op te schrijven, kan al opluchten. Weglopen is denk ik nooit echt een oplossing die alles beter maakt. Ik ken het gevoel dat je heel graag uit de situatie wil en als je wegloopt heb je er geen last meer van. Maar het stomme is vaak dat het dan niet helemaal is opgelost. Ik hoop dat je je gevoelens blijft delen bij iemand die veilig voor je voelt, weet dat hier heel veel mensen zijn die graag naar je luisteren en met je mee willen denken. Ik wens je heel veel goeds lieve anoniem, blijf ademhalen, je doet het hartstikke goed. Veel liefs, Jamie

Lieve Anoniem, Wat een ontzettend nare situatie ben jij in beland zeg! Maar wat stoer van je dat je je verhaal hier durft te delen. K moet eerlijk zeggen dat ik hier geen ervaring mee heb en het best moeilijk vind om je een advies te geven. Wel weet ik uit eigen ervaring dat een huisarts soms sneller gaat dan de jeugdzorg. Misschien zou je eens met je huisarts in gesprek kunnen gaan? Verder denk ik dat weglopen niet echt een oplossing zal zijn... hoe lastig en zwaar het ook is. Ik ben bang dat je gewoon nog even vol moet houden... En die brief naar de rechter kan je natuurlijk altijd proberen, wie weet helpt het wel! Heb je al gehoord van Villa Pinedo Buddy? Dit zijn jongeren en tieners die ook gescheiden ouders hebben en die een luisterend oor kunnen bieden of je kunnen helpen met dingen waar je tegenaan loopt. Lieve anoniem, ik wil je heel veel succes wensen en heel veel liefs toe sturen. Ik hoop echt dat er gauw iets veranderd. Lieve groetjes, Charlotte

Lieve Anoniem, Wat fijn dat je ons hebt gevonden en je verhaal hier durft te delen. Als ik het lees word ik er ook een beetje verdrietig van, het is natuurlijk nooit de bedoeling dat kinderen zich zo voelen bij hun ouders! Ik denk dat je al goed gehandeld hebt tot nu toe, maar die wachtlijsten zijn natuurlijk altijd rot. Hier kan je helaas ook niks aan veranderen, maar ik snap dat je niet wilt afwachten tot de wachttijd over is. En als je zelfs erover denkt om weg te lopen, denk ik dat je de situatie wel echt heel vervelend vindt. Ik denk alleen lieve Anoniem, dat weglopen niks op gaat lossen. Een brief schrijven daarentegen klinkt wel als een goed idee. Ik weet niet of dit iets gaat opleveren, maar het zal vast en zeker beter voelen dan afwachten zonder iets te doen. Heb je mensen in je omgeving met wie je erover kan praten? Dit kan ook al helpen, en misschien kan je wat vaker bij vriendinnetjes afspreken? Ik kan me ontzettend goed voorstellen dat je door een lastige periode gaat. Zou je het fijn vinden om er met iemand over te praten die ook gescheiden ouders heeft, en misschien wel hetzelfde heeft meegemaakt? Je kan je aanmelden bij Villa Pinedo voor een Buddy, deze kan je altijd berichtjes sturen als je daar behoefte aan hebt, en zal jou persoonlijk ondersteunen en naar je luisteren. Informatie hierover kan je hier vinden: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Ik hoop dat je hier wat aan hebt, weet in ieder geval dat ik aan je denk! Hou je taai lieve anoniem, ik hoop dat je situatie zo snel mogelijk wat fijner voor jou wordt! En weet dat je altijd hier terecht kan mocht je nog vragen hebben of wat willen delen. Liefs, Madelief