Weet t zeker

Lieve Nina, Wat goed en moedig van je dat je je verhaal kwijt wil op ons forum. Ik begrijp het heel goed dat je verdrietig bent. Ik heb zelf mijn vader een tijd niet willen gezien (nu een goede band hoor), en ik weet hoe moeilijk ik dat toen vond. Dus als je dan zoals jij al jaren geen goede band hebt met je moeder, dan moet dat erg verdrietig zijn. Je beschrijft het allemaal heel duidelijk en zo te zien weet je wat je wil. En wat je niet wil. Als je er echt achter staat kun je inderdaad bij de rechter aangeven wat jij wel en niet fijn vindt, en waarom je liever wil verhuizen naar je vader. Vanaf je 18e kun je zelf beslissen, maar nu natuurlijk nog niet. Misschien is het goed om hier hulp bij te vragen van iemand die je goed kent. Iemand die je vertrouwt en die jou tips kan geven. Bijvoorbeeld een familielid of een fijne leraar/lerares die je al jaren kent? Ook kun je misschien je gevoelens nog eens uiten naar je moeder, als je daar behoefte aan hebt. Dat hoeft niet altijd in een gesprek. Dan ontstaat er weleens ruzie of is het moeilijk om echt aan te geven hoe je je voelt. Het heeft mij geholpen door dat in een brief te doen. Alles op te schrijven en die brief naar mijn moeder te sturen. Het is altijd goed om jezelf uit te spreken, om toch te proberen goed te blijven communiceren. Maar als je het gevoel hebt dat jij er alles aan hebt gedaan, dan kun je daar weinig aan doen. Een mens kan ver gaan voor iemand, maar het moet wel van 2 kanten komen. Ik wens je heel veel succes Nina. Goed om te lezen dat je je wel beter voelt na een zware periode. Het gaat vast beter als je dingen echt gaat verwerken:-) Liefs, Nina

Lieve Nina, Wat goed dat je je verhaal hier met ons wilt delen! Jouw verhaal klinkt mij best bekend in de oren, alleen dan net andersom. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 jaar was, inmiddels 17 jaar geleden. In plaats van bij jou je moeder, heeft voor mijn gevoel mijn vader mij altijd links laten liggen. Heel lang heb ik gehoopt dat dit beter zou worden en heb ik mijn vader nieuwe kansen gegeven, maar op een gegeven moment deed het mij zo veel verdriet dat ik heb besloten zelf nog niet tot nauwelijks contact te zoeken met mijn vader. Deze afstand heeft bij mij voor veel rust gezorgd en heeft mij erg goed gedaan. Ik heb geaccepteerd dat de band met mijn vader nooit zo zal zijn als de band met mijn moeder en ik kan er inmiddels een stuk beter mee om gaan. Jij klinkt vastberaden over jouw keuze om bij jouw vader te gaan wonen en op basis van mijn eigen ervaring kan ik me inderdaad erg goed voorstellen dat dit een goede keuze is! De tip die ik je mee wil geven is deze website: https://www.rechtvoorjou.nl/naar-de-rechter/mijn-ouders-gaan-scheiden Hier kun je informatie vinden over hoe het gaat als jij zelf een verzoek indient bij de rechter! Ik hoop dat je hier iets aan hebt, stuur gerust nog een berichtje als je nog eens iets kwijt wilt of nog wat meer advies nodig hebt. Succes! Heel veel liefs, Mila

Lieve Nina, Wat hartstikke rot dat je zoveel verdriet hebt. Dat is ook heel goed te begrijpen, want het liefst wil ieder kind geliefd worden door beide ouders en geen ruzie met ze hebben. Maar als jouw moeder niet lief is voor jou en jou niet gelukkig maakt, is het misschien inderdaad beter om bij je vader te gaan wonen. Je kan je beter richten op degene die echt lief is voor jou. Ook heb je dan wat meer rust, en eventueel later de ruimte om nog te proberen de band met je moeder beter te maken. Maar voor jouzelf is het nu, zoals je zelf zegt, denk ik beter dat je bij je vader woont waar je je veel meer op je gemak kan voelen. In de scheidingsperiode van mijn ouders waren mijn ouders er niet voor mij. En mijn moeder liet mij ook vallen, ze was depressief en wilde geen energie meer steken in onze band en vond mij dwars en vervelend. Ik was daar natuurlijk super verdrietig om. Ik heb afstand genomen van haar, en juist nadat ik op mezelf ging wonen en haar mindere vaak zag, is onze band hersteld. Misschien kan dat op ten duur ook bij jou gebeuren. Probeer hier ook met iemand over te praten die jou kan steunen. Heel veel succes ermee, Liefs Pascalle