Wat vinden jullie

lieve Sharona, ik was nog heel jong toen mijn ouders gingen scheiden. ik heb het dus niet echt heel goed meegekregen dat ze uit elkaar gingen. ik ben het een soort van gewend om het zo maar even te noemen. mijn mening is dat ik het jammer vind dat ik eigenlijk nooit een gezin gevoel heb gehad, omdat mijn ouders dus zo snel al uit elkaar waren. alleen is het wel zo dat ze niet bij elkaar kunnen blijven om mij... en als het niet gaat is het wel beter dat ze uit elkaar zijn als dat ze nep verliefd zijn of alleen maar ruzie hebben waar ik dan bij zou zijn. hopelijk kan je hier iets mee :) liefs, Kaylee

Lieve Sharona, Bedankt voor je berichtje op het forum. Ik vond het heel verdrietig toen mijn ouders gingen scheiden, maar gelukkig kon ik er goed over praten met mijn zus. Heb jij iemand in je omgeving waarmee jij kan praten? Dat hielp mij namelijk best wel erg! Leuk vond ik het natuurlijk niet, maar langzamerhand ben ik er gewend aan geraakt en weet ik dat het voor mijn ouders en mij uiteindelijk beter was. Dat je er verdrietig over bent is helemaal niet erg, maar probeer er wel met mensen over te praten. Veel succes en sterkte! Liefs, Emmeline

Hi Sharona, Bedankt voor je berichtje en wat een goede vraag van jou! Mijn ouders gingen scheiden toen ik bijna 7,5 was. Doordat ik al bijna 8 was heb ik best wel veel mee gekregen van de scheiding. (Ik weet het allemaal niet zo heel goed meer, omdat het al 15 jaar geleden is) Maar wat ik wel nog weet is dat ik het eerste jaar er heel veel moeite mee had. Ik was vaak verdrietig en als ik bij papa was, dan miste ik mama en als ik bij mama was, dan miste ik papa. Gelukkig had wisselde ik altijd tegelijk met mijn zusje, dus als we wilden, dan konden wij praten of elkaar klieren. Hoe langer mijn ouders waren gescheiden hoe makkelijker het soms wel werd. Natuurlijk heb je altijd "lastige" dagen zoals kerst, verjaardagen en dagen dat ik daarom moest wisselen in de planning. Elk jaar kwamen er ook veranderingen in mijn leven en daar moest het leven thuis steeds op worden aangepast. Maar ik was vaker gelukkig en blij dan verdrietig. En toen kwam ik in de pubertijd. Toen werd ik vervelend tegen mijn ouders en mijn stiefouders. ik heb het toen mijzelf en mijn (stief)ouders best lastig gemaakt. maar dat kwam niet omdat mijn ouders gescheiden waren, maar meer omdat ik een puber was. Dat mijn ouders gescheiden waren, maakte het boos zijn alleen maar makkelijker. Als ik ruzie met papa had, dan ging ik gewoon naar mama en andersom... Nu woon ik al een tijdje alleen en ben ik eigenlijk niet anders gewend dat mijn ouders gescheiden zijn. Ik leef langer met dat ze gescheiden zijn dan dat ze samen zijn. Ik weet ook niet meer hoe het is als je ouders nog samen wonen en dat je niet in de zomer moet gaan plannen wanneer je waar met kerst bent. Wat het gelukkig makkelijker maakt is dat mijn ouders nog goed met elkaar kunnen opschieten. Zo komen ze op elkaars verjaardag en komen de ouders van mijn vader, zelfs op de verjaardag van mijn moeder (!) En wat ik nu ga zeggen klinkt misschien heel raar. Maar als mijn ouders nooit waren gescheiden, had ik niet zulke leuke extra paar ouders en opa en oma's gehad én was mijn lieve halfbroertje er nooit geweest. Moraal van mijn verhaal (moeilijk woord om eigenlijk te vertellen wat ik hierboven heb willen uitleggen): Dat je ouders gaan scheiden is zwaar kut. maar soms kan je er ook wel leuke dingen uithalen. Ik denk bijna niet dat je dat nu al ziet en dat hoeft ook helemaal niet, maar als je over 13 jaar dit nog een keer leest, hoop ik dat ik een klein beetje gelijk heb gehad. Lieve Sharona, ik hoop dat jouw ouders niet heel boos en vervelend uit elkaar zijn gegaan of gaan. Ik wens jou veel sterkte en succes en blijdschap. Liefs, Sam

eerst was ik heel verdrietig en daarna heel boos