Wat nu?

Lieve Roxanne, wat ontzettend vervelend nieuws, maar wat goed dat je het met ons op het forum wilt delen. Ik weet nog goed dat toen mijn ouders mij vertelde dat ze gingen scheiden mijn hele wereld instortte. Ik voelde me verdrietig, boos, machteloos, maar vooral heel erg bang. Ik was bang omdat ik wist dat er veel zou gaan veranderen, maar ik wist niet wat er dan allemaal zou gebeuren. Ik heb heel lang gedacht dat ik me maar groot moest houden. Dat ik niet verdrietig mocht zijn, of mocht zeggen wat ik ervan vond, omdat ik bang was dat ik het allemaal erger zou maken. Als ik terug kon in de tijd had ik tegen mezelf gezegd dat ik me niet groot hoefde te houden, en dat ik verdrietig mocht zijn, en had mogen huilen. Het is namelijk gewoon super vervelend, die hele scheiding, en daar had ik ook gewoon over mogen praten! Roxanne, dit is iets dat jouw ouders doen, waar jij helaas niet zo veel aan kan doen, en het is dus absoluut niet jouw schuld! Ik snap dat het allemaal heel heftig kan zijn, en het is dus niet erg om verdrietig of boos te zijn. Als ik je een tip mag geven: praat erover met mensen die je lief vindt. Misschien zijn dat je ouders, je opa en oma, een leraar of een beste vriend of vriendin. Praat over de dingen die je meemaakt, en over hoe je je voelt. Ik heb altijd heel erg het gevoel gehad dat dingen te snel veranderde. Ik zou willen dat ik wat vaker tegen mijn ouders had gezegd dat het me allemaal te snel ging, en dat ik wat meer tijd nodig had om de veranderingen te verwerken. Misschien vind je het wel een fijn idee om met iemand te chatten die ook gescheiden ouders heeft? Iemand die hetzelfde heeft meegemaakt en die zonder te oordelen naar jou kan luisteren. Mocht je dat een fijn idee vinden, dan kun je je hier inschrijven voor een buddy: https://www.villapinedo.nl/zoek-een-buddy/. Hopelijk heb je wat aan mijn advies, en voel je je snel beter! Mocht je nog iets willen vragen, schrijf gerust nog een berichtje :) Liefs, Arne

Lieve Roxanne, Dankje voor je berichtje op het forum! Allereerst wil ik je laten weten dat het zeker niet jouw schuld is!! Mijn ouders hebben mij altijd gezegd dat het absoluut niet mijn of mijn zusje's schuld is dat ze zijn gaan scheiden, maar juist dat wij het mooie en fijne ding waren wat er overbleef van hun huwelijk. Best mooi om te weten, toch? Het is ontzettend naar als je ouders gaan scheiden, en het heeft helaas veel tijd nodig heb ik gemerkt. Ik heb het er nog steeds wel moeilijk mee, en dat gaat ben ik bang misschien nog wel even duren. Maar ik heb het geaccepteerd en dat maakt het wel makkelijker. Maar dat neemt niet weg dat het heel normaal is als je je verdrietig of kut voelt of boos. En al die gevoelens mogen er ook zeker zijn, dus houd ze niet in en krop ze niet op! Ik merkte dat voor mij het belangrijkste was dat ik erover kon praten met mensen. Met mijn ouders en vriendinnen, en dat ik altijd iets kwijt kon als ik dat wilde. Het hielp me ook heel erg om mijn gevoelens op te schrijven want dan wordt het in je hoofd wat duidelijker en kun je het op een rijtje zetten. Als je vragen hebt, zoals of het jouw schuld is, moet je die zeker aan je ouders stellen! Dat is heel belangrijk. Dan kunnen ze je uitleggen hoeveel ze van je houden en dat het absoluut niet jouw schuld is!! Net zoals Arne zegt, is dit helaas iets tussen jouw ouders en daardoor ook hun eigen beslissing en heeft dat niks met jou te maken, ook al voelt dat misschien wel zo. Ik wens je ontzettend veel succes en ik hoop dat je hier misschien een klein beetje iets aan hebt. Veel liefs, Julia