Wat moet ik nu doen?

Beste Anoniem, Wat goed dat je deze vraag op ons forum stelt. Ik zou het ook ontzettend vervelend vinden om op deze manier ruzie te hebben met mijn vader, al helemaal rond de tijd van je verjaardag, een tijd waarbij je juist het liefst met je familie samen bent. Zelf heb ik ook ervaring met ruzie met mijn vader en kwam het wel eens voor dat ik even niet meer met hem wilde praten of liever wat langer bij m'n moeder verbleef. Zelf heb ik ook meegemaakt dat mijn vader nogal dwingend kon zijn met aanwezigheid bij bepaalde gebeurtenissen, een dwang die voortkwam uit angst dat ik liever bij de andere ouder wilde zijn. Het is in ieder geval goed dat je eerlijk tegen je vader bent. Uit ervaring weet ik dat als je dingen niet uitspreekt, er meestal later toch nog ruzie over komt. Het lijkt er op dat je vader het moeilijk vindt om toe te geven dat de onenigheid tussen jullie en de manier waarop hij op jou reageert, jou pijn doen. Hij zegt dat hij er verdrietig over is dat je niet wil komen, en ik krijg de indruk dat hij zelf dus ook graag wil dat het goed tussen jullie gaat, maar uit onvermogen weet hij niet goed hoe hij hier met jou over kan praten. Ik denk dat het belangrijk is dat je met je vader gaat praten zonder dat je stiefmoeder er bij is. Ik zou daarbij wel van tevoren duidelijk maken dat je alleen met hem wil praten als hij zich probeert in te leven in jouw situatie en waarom jij het hier moeilijk mee hebt en daar ook daadwerkelijk iets aan wil doen. Want het heeft zoals je zelf ook zegt inderdaad geen zin om dingen te vertellen die je al duizend keer hebt gezegd, als hij daar vervolgens niets mee doet. Je zou kunnen zeggen dat je de dwingende manier waarop hij zegt dat je moet komen niet fijn vindt. Jij bent al 14 jaar en je vader kan gewoon op een volwassen manier hier over in gesprek gaan zonder 'de baas te moeten spelen' omdat hij je vader is. Hij kan hoogstens zeggen dat hij het jammer vindt dat je niet komt, maar jou op je eigen verjaardag dwingen om iets te doen dat jij niet wil is niet oké. Ik wens je veel sterkte. Veel liefs.

Hoihoi Anoniem, Aan je berichtje te zien heb je het er echt moeilijk mee en dat snap ik, wat vervelend! Ik vind het wel echt heel knap hoe je het aanpakt. Je geeft bij je vader aan dat je het er wel graag over wilt hebben, dus je gaat het niet steeds uit de weg. Hiermee geef je hem ook veel kansen om het beter te maken, dat vind ik goed van je. Ook heel fijn dat je dan wel bij je moeder terecht kunt! Dat neemt niet weg dat het nu gewoon vervelend is, want je vader doet er nu nog niet zoveel mee. Lijkt het je een idee om je verjaardag (en misschien nog wel wat meer dingetjes als je die hebt) samen met je vader en moeder te bespreken? Misschien lukt het dan om je vader iets meer duidelijk te maken hoe jij je erbij voelt en vind je het zelf misschien dan ook fijner omdat je moeder erbij is. Je kan ook aangeven dat je na dat gesprek wel een gesprek kan hebben waar je stiefmoeder ook bij is, maar dat dit voor jou nu even fijner is. Als je vader dit niet wil, kan het misschien helpen om nog een keer te zeggen dat je het dan niet zo fijn vindt om naar hem toe te gaan. Je zei al dat je vader er verdrietig om is, dus dan ziet hij misschien in dat het nodig is om samen naar een oplossing te zoeken. Ik wens je veel succes toe en ik hoop dat je hier wat uit kan halen! Lieve groetjes, Sandra

Lieve anoniem, wat fijn dat je jouw verhaal met ons wilt delen. ik herken het enorm vanuit mijn eigen ervaring. ik had namelijk zelf ook erge ruzie met mijn stiefmoeder gekregen, alleen bij mij verplichte mijn stiefmoeder mijn vader om ook echt tussen mij en haar te kiezen. ik ben toen vervolgens zelf weg gegaan in de hoop dat mijn vader mij wel terug zou halen of bellen, maar dit was niet het geval. vervolgens heb ik de confrontatie met mijn vader om hierover een gesprek aan te gaan 3 jaar uitgesteld... uiteindelijk heb ik een brief naar mijn vader durven te schrijven, hierin legde ik precies mijn gevoel uit over de hele situatie die was voorgevallen. wat ik lees is dat jij wel heel graag een gesprek wilt alleen met jouw vader, dit vind ik enorm goed om te lezen. het is heel goed om dit te doen, dat kan veel oplossen. zou je hulp van je moeder kunnen vragen om te zorgen dat je vader alleen met jouw wilt praten? daarbij, hij hoeft je niet perse te begrijpen, maar het zou wel fijn zijn als hij jouw gevoel zou kunnen respecteren. het is immers jouw gevoel waar niemand anders over kan zeggen dat dat fout is, want jij ervaart de situatie zo, en niemand anders kan daar over zeggen dat het fout is. misschien zegt je vader wel dat jij je aanstelt omdat hij bang is dat je niet meer naar hem toe wilt anders, er kan altijd iets achter zitten en daarom lijkt het mij ook een erg goed plan om gewoon met alleen je vader eens hierover te praten. misschien zou je hem ook een brief kunnen sturen? waarin je uitlegt waarom het voor jou zo belangrijk zou zijn om eerst even alleen met je vader te kunnen praten. uit ervaring weet ik dat zoon gesprek een grote stap kan zijn, en daarom ben ik enorm blij dat jij hierin wel inigatief in wilt tonen. hopelijk heb je wat aan mijn ervaring en tips. Liefs, Kaylee