Wat moet ik doen

Beste anoniem, Erg vervelend dat je ouders gaan scheiden. Goed dat je advies vraagt over je situatie op het forum! Uit je berichtje begrijp ik dat je moeite hebt met het feit dat je vriendinnen je totaal niet begrijpen en ze daarnaast boos op je worden als je verdrietig bent en alleen wil zijn. Ik heb zelf vroeger ook veel moeite gehad met de omgang tussen mij en mijn vrienden. Persoonlijk denk ik dat dit te wijten is aan het feit dat ik mijn emoties over de scheiding geen plekje kon geven, waardoor deze opgekropte emoties het contact tussen mij en mijn vrienden en familie negatief beïnvloedden. Daarnaast had ik ook andere problemen als gevolg van de scheiding van mijn ouders, ik kon mij bijvoorbeeld niet goed concentreren op school. Over de scheiding praten met mijn ouders en een vertrouwenspersoon, die mijn ouders hadden ingeschakeld, heeft mij geleerd hoe ik mijn emoties wél een plekje kon geven, waardoor het contact met mijn vrienden en familie weer goed verliep, omdat mijn gedachten niet constant uitgingen naar de scheiding. Ondanks dat het heel lang duurt voordat er wat gaat veranderen door de scheiding van jouw ouders, houdt de scheiding je ongetwijfeld wel bezig. Misschien is het daarom een goed idee dat je, ondanks het vervelende gedrag van je moeder, gaat praten met je ouders en je gevoelens over de scheiding uit. Ik denk dat je ouders jou met alle liefde zouden willen ondersteunen de komende periode, om te zorgen dat jouw gevoelens over de scheiding geen negatieve invloed zullen hebben op jouw dagelijks leven, in dit geval dus het contact met je vriendinnen. Daarnaast is het misschien een goed idee om je ouders, in ieder geval je moeder, te vertellen dat je vindt dat zij zich tegenover jou, jouw broer en jouw zus vreemd gedraagt. Jouw moeder heeft vast en zeker ook gevoelens over de scheiding, het zou maar zo eens kunnen dat deze gevoelens de aanleiding zijn voor haar vervelende gedrag. Ik hoop dat je iets zult hebben aan mijn verhaal. Heel veel sterkte de komende periode. Groetjes, Ruben.

Beste Anoniem, Heel goed dat je hierheen komt met je probleem! Ik lees dat je moeite hebt met onbegrip uit je omgeving, zowel je moeder als je vriendinnnen. Dat is heel moeilijk, dat snap ik goed. Mijn vriendinnen begrepen ook niet hoe ik mij voelde en dat was soms lastig. Gelukkig had ik een vriend die ook gescheiden ouders had en mij wel begreep. Misschien kun je met andere mensen praten die je wel begrijpen, dat zou wel fijn zijn! Zo iemand kan bijvoorbeeld een aardige klasgenoot zijn, een juf of meester of een lief familielid. En je broer en zus zijn in precies dezelfde situatie als jij, dus zij begrijpen je als geen ander. Misschien kan je met hen praten. Ik praat zelf veel met mijn broertje als ik ergens mee zit en dat is heel fijn omdat hij precies weet hoe ik me voel. Het kan ook helpen om je gevoelens op te schrijven in een dagboek. Je hoeft er in iedergeval niet alleen voor te staan! Als je het moeilijk vindt om met iemand te praten dan zou je hier bij Villa Pinedo ook een buddy kunnen aanvragen. www.villapinedo.nl/buddy Dat is iemand die ook gescheiden ouders heeft en die wat ouder is, waarmee je dan kan praten. Zij zullen jouw situatie ook herkennen en dat is fijn! En wat je moeder betreft: zij zal waarschijnlijk zelf ook verdrietig en gestressed zijn door de scheiding. Waarschijnlijk heeft ook zij af en toe even tijd voor haarzelf nodig, en dat is oké. Maar ik begrijp helemaal dat jij het vervelend vindt dat ze zicht nu anders gedraagt, dus misschien kan je erover praten met haar. Mijn vader had bijvoorbeeld helemaal niet door wat hij deed en dat wij daar last van hadden. Toen we erover praatten kwam hii erachter en we hebben afspraken gemaakt om het te verbeteren. Ik zou het je u aanraden om eens een goed gesprek te hebben met je moeder, want alleen dan kan er een oplossing komen! Als je dat spannend vind dan zou je dat samen met je broer en zus kunnen doen. Ik heb zo'n gesprek samen met mijn broertje gedaan en dat was fijn, we hadden steun aan elkaar en vulden elkaar aan. Je zou ook een brief aan je moeder kunnen schrijven, waarin je je gevoelens uitlegt. Ik hoop dat je hier wat aan hebt en dat je snel iemand vindt om mee te praten, succes! Liefs, Amélie

Hi Ik heb het mijn vriendinnen lang niet verteld! Dat komt omdat ik me schaamde! Maar waarvoor?! Toen ik het vertelde trooste ze me! Laat ze maar even en probeer ze eraan te laten wennen! Dan heb jij daar ook tijd voor!