Wat moet ik doen?

Lieve Leni, Wat vervelend om te horen dat je je beperkt voelt om naar de andere ouder te gaan als je bij de ene bent. Ik had hier zelf ook altijd heel veel last van en durfte het ook niet te vragen. Ik durfte het niet omdat ik wist hoe gevoelig het zat tussen mijn ouders, en soms probeerde ik het wel maar kreeg ik een enorme preek terug. Soms deed ik het stiekem omdat ik geen andere uitweg wist, maar dat liep nooit goed af. Als ze er dan achter kwamen waren ze nog bozer. Mijn tip aan jou is dan ook: doe het niet stiekem, hoe verleidelijk dat ook is. Misschien vinden ze het niet leuk om te horen dat je naar de ander wilt, omdat ze ook een 'stukje tijd' van jou willen. Dat is natuurlijk te begrijpen, maar uiteindelijk moet jij ook vrij zijn om naar de andere ouder te gaan om iets leuks te doen. Probeer ze eens uit te leggen hoe het voor jou voelt om vrij te zijn in de keuzes die je maakt hierin. Dan breek je het open en misschien kunnen je vader en moeder hier ook afspraken over maken. Dat zou echt heel fijn zijn. Nu ik 21 ben, heb er ik af en toe nog steeds last van. Dat komt vooral omdat mijn ouders niet op één lijn liggen, wat bij jou ook zo lijkt. Het is vervelend Leni, maar er is ook zeker wat aan te doen. Uiteindelijk gaat het erom wat jij fijn vindt in de omgang met je ouders, en je mag dat ze best laten weten. Succes lieve Leni, Groetjes Daniëlle

Hoi lieve Leni, Wat naar dat jouw ouders niet meer met elkaar praten zeg! Dat heb ik vroeger ook gehad en vond ik zo lastig. Ik snap ook heel goed dat jij dat niet durft te bespreken, dit is ook iets wat ik niet durfde. Misschien heb je iets aan mijn tip, ik denk dat ik daar vroeger namelijk wel veel aan zou hebben gehad:). Is er een volwassene in de buurt die misschien met je ouders kan gaan praten namens jou? Iemand die jij vertrouwd en aan wie je dit wel durft te vertellen. Bijvoorbeeld een vriend/vriendin van je vader of moeder, een oom/tante of opa/oma? Je zou dit ook heel goed kunnen vertellen aan een docent die jij vertrouwt. Zit je al op de middelbare school? Je mentor zou dan een heel goed persoon zijn om dit mee te kunnen delen. Hij of zij kan dan het gesprek aangaan met je ouders. Jij als kind hoeft dit namelijk echt niet te doen als je dit te eng vindt. Wat wel echt heel belangrijk is, is om eerlijk te laten weten hoe jij je voelt, jij bent namelijk de enige die dit kan vertellen:). Ook zou je dit op een briefje kunnen schrijven. Deze brief kun je dan aan je ouders geven of aan de volwassene die jij vertrouwt. Ken je ook onze brief aan alle gescheiden ouders? Misschien zou je deze kunnen laten lezen aan je ouders. Jouw ouders hebben altijd het beste met je voor, en ik weet zeker dat zij je nooit opzettelijk willen kwetsen. Soms kunnen ouders alleen door hun eigen verdriet en boosheid niet goed meer kijken naar jouw gevoelens. En daarom is het super belangrijk dat zij weten wat er in jouw hoofd omgaat, om het samen beter te kunnen maken voor je:). Hopelijk heb je iets aan mijn tips, als je meer vragen hebt kun je mij natuurlijk altijd weer iets vragen via het Forum. Ook zou ik het natuurlijk heel fijn vinden om te horen of mijn tips iets hebben veranderd bij je ouders. Heel veel succes en liefs!