Wat moet ik doen?

Lieve Anoniem, Wat vervelend dat je soms nadenkt over de dood. Dat is natuurlijk helemaal geen fijn onderwerp om over na te denken! Maar wist je dat bijna alle mensen wel eens nadenken over de dood? Dat jij daar soms over nadenkt is dus helemaal niet gek! Vroeger toen ik jouw leeftijd had dacht ik een ook wel eens aan. Ik werd toen heel erg bang. Ik heb dit toen gedeeld met mijn mama en zij kon mij geruststellen. Gelukkig hoef jij ook niet alleen met deze gedachtes te zitten. Heb je dit al eens gedeeld met papa of mama? Of heb je misschien een ander familielid waarbij je dit kwijt kan zoals opa/oma of oudere broer/zus? Het is in ieder geval echt al super knap dat je dit op ons forum heb gedeeld. Dit mag je natuurlijk vaker doen! Bij Villa Pinedo kan je een buddy aanvragen waarmee je kan kletsen en dit soort gedachtes mee kunt delen. Lijkt je dat wat? Een buddy kan je aanvragen via deze link; https://www.villapinedo.nl/vind-een-buddy/ Liefs, Zara

Lieve Anoniem, Wat een naar berichtje zeg. Ik dacht er vroeger ook vaak aan en dat is echt niet leuk. Uiteindelijk komen mensen vaak in de fase dat ze er veel over nadenken. Je zegt dat je tien bent, ik dacht er ook veel aan toen ik 10 a 11 was. Bij mij ging dit wel iets te ver want ik kon door het hoeveelheid denken zelfs niet meer naar school en trilde vaak op de bank. Als dat bij jou ook zo is is het misschien fijn om er met iemand over te praten, ook als je er niet zo veel last van hebt als ik toen. Praten is altijd fijn en het lucht op. Je kan bijvoorbeeld met je ouders erover praten of met een vriend/vriendin of gewoon iemand die je vertrouwd. Ik praatte er zelf met een psycholoog over en dat heeft me ontzettend goed geholpen! Het kan ook helpen wanneer je er niet aan wilt denken om afleiding te gaan zoeken. Een vrolijk boekje lezen, of een kleuterboekje. Dat werkte bij mij heel erg, want die zijn altijd zo vrolijk. Een grappige film kijken of knuffelen met je ouders of huisdier werkt ook. Doe iets wat je ontzettend blij maakt. Ik wens je alle geluk en liefde toe. Liefs, Dolores

Lieve anoniem, Wat vind ik het vervelend om te lezen dat je hier over nadenkt… dit maakt mij erg verdrietig... wel denk ik dat het normaal is om je soms zo te voelen. Dit kan zijn omdat er iets gebeurt is waarom je verdrietig bent. Ik had dit heel erg toen mijn ouders net gescheiden waren. Kan je er met iemand over praten? Mij heeft dit vroeger heel erg geholpen: mijn hart luchten. Ik besprak dingen altijd met mijn vader. Wij zijn twee handen op 1 buik en we denken over bijna alles precies hetzelfde. Ook had ik vroeger een psycholoog alleen voelde ik me hier niet prettig bij dus dat heeft mij niet goed geholpen maar misschien kan het jou wel helpen? Misschien is een buddy iets voor jou? Informatie over het buddy project kan je vinden via onderstaande link: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Liefs Melissa