Wat moet ik doen?

Beste anoniem, Pfft... wat een ingewikkelde situatie. Ik snap hartstikke goed dat je je zo voelt en geen idee hebt wat je moet doen. Ik vind het heel erg knap dat je in ieder geval de situatie met de vriendin van je vader al hebt besproken met hem. Dat toont heel veel lef, maar ik snap dat je het nu jammer vindt dat je vader weer in het oude patroon valt. Je kan het natuurlijk nog een keer met hem bespreken, misschien vertellen dat je opvalt dat zijn vriendin er toch weer wat vaker is, of zeggen dat je liever wat meer tijd met hem samen doorbrengt. Dit moet je natuurlijk alleen doen als je denkt dat dit helpt. Ik heb uit ervaring gemerkt dat praten vaak wel helpt en het lucht ook heel erg op. Ik denk dat in alledrie de situaties wel een beetje geldt dat praten kan helpen. Het kan soms ook helpen om van je af te schrijven. Een brief of gewoon een dagboekje voor jezelf. Daarnaast klinkt het in mijn oren alsof je broertje een beetje hetzelfde ervaart als jij, misschien heb ik het verkeerd hoor, maar dat hij hier anders op reageert dan jij. Hebben jullie het hier wel eens samen over gehad? Of jullie de situaties op dezelfde manier ervaren of hebben ervaart tijdens de (v)echtscheiding? Er is geen goed of fout in dit soort situaties maar zoals je al aangeeft, je bent een puber die ook andere dingen aan haar hoofd (wil) hebben. Soms werkt afleiding ook goed, ga lekker vaak met vriendinnetjes of vriendjes afspreken, misschien af en toe bij hun eten om niet continu met die spanning te dealen. Daarnaast zou ik toch proberen om proberen te vertellen aan je ouders hoe je je voelt of wat je de laatste tijd hebt gezien/geobserveerd, hoe eng het ook is, het helpt vaak echt wel! Ik hoop dat je hier iets aan hebt, anders stuur je gerust nog een berichtje!

lieve anoniem, wat fijn dat je jouw verhaal wilt delen met ons. wat een heftige situatie. ik herken het heel erg in mijn eigen situatie, vooral het 1e en 2e puntje. ik was ook altijd een postduif voor mijn ouders. heel goed dat je hier iets aan hebt gedaan, en als ze het nog eens proberen bij je zou je ook gewoon mogen zeggen van vogel dat maar uit met mama of papa. jij hoeft daar niet tussen te komen en zorgt alleen maar voor last naar jou toe. daarnaast heb ik ook geen leuke stiefmoeder gehad... ik herken precies wat je zegt. Nu is dit gewoon een ontzettend vervelende situatie omdat je vader van haar houdt, en natuurlijk niet bij haar weg wilt, maar jou ook gelukkig wilt hebben. wat mijn tip is, is om met je vader er eens rustig over te hebben wat je gevoel is. denk eens na over de dingen die je vervelend vind en ga na hou dat komt. dit zou je op kunnen schrijven en bij het gesprek erbij kunnen pakken. misschien dat je na het gesprek met je vader even je stiefmoeder erbij kunt halen en met z'n 3en kunt gaan praten. wie weet heeft je stiefmoeder ook wel een aantal dingen waarmee ze zit waardoor ze misschien zo reageert naar jou toe. Het beste is toch om hier samen uit te komen. de situatie bij je moeder klinkt ook erg heftig. daarbij vind ik dat je stiefvader zich er niet mee moet bemoeien. is het misschien niet goed voor je stiefbroertje dat jij met hem kunt praten? dat je aangeeft dat je moeder het alleen maar goed bedoeld en als hij ruimte wilt dat hij dat ook aan zal moeten geven bij jullie mama om zo ruzies misschien te kunnen voorkomen. ben vooral niet boos op jezelf. ik heb ook in de positie gestaan dat ik iedereen wilde helpen om mij heen, maar soms kan dit niet. je doet al goed genoeg je best om naar iedereen te willen luisteren en meer hoef je niet te doen. het belangrijkste is dat je soms ook even terug trekt naar jezelf, en je even rust in je hoofd terug vind. jij bent namelijk niet verantwoordelijk voor het gedrag van je ouders of je broertje en onthoud dat goed. dus voel je zeker niet schuldig of boos naar andere toe. Hopelijk heb je wat aan mijn tips. liefs, kaylee