Wat moet ik doen??

Lieve Anoniem, Wat dapper dat je zo open bent over wat je hebt meegemaakt. Ik begrijp inderdaad heel goed hoe je je voelt en dat het je zoveel verdriet doet. Zelf heb ik een tijd lang geen contact meer gehad met mijn moeder. Ook zij maakte ruzie met mij en zei vervolgens dat het allemaal mijn schuld was. Hierdoor ging ik ook heel slecht op school en belandde van het vwo op het vmbo. Aan de ene kant voelde ik veel haat voor mijn moeder maar aan de andere kant voelde ik mij ook heel schuldig want zij zei immers dat het allemaal mijn schuld was. Nu ik inmiddels wat ouder ben heb ik heel erg geleerd om mijn gevoel te delen. Hierdoor weten mensen wat er met mij is en hoef ik niet altijd alles maar alleen op te lossen. Delen vermindert vaak heel veel pijn:). Ook ben ik erachter gekomen dat mijn moeder psychisch in de war is maar dat dit zeker niet mijn schuld is. Ditzelfde geldt voor jou, hoe je vader tegen jou doet is echt niet jouw schuld! Volgens mij is het vooral heel belangrijk dat je hem even laat afkoelen en nu eerst aan jezelf denkt en steun zoekt. Dit kan iemand zijn die jij vertrouwt en die de situatie niet veroordeelt. Dit kan een docent, tante/oom, buurvrouw zijn maar ook zeker een Buddy! Een Buddy is een jongere die hetzelfde heeft meegemaakt en je nog meer tips kan geven! https://www.villapinedo.nl/zoek-een-buddy/ Hopelijk heb je iets aan mijn tips en eigen ervaring. Blijf in ieder geval voor jezelf zorgen, praat erover en weet dat het dus nooit jouw schuld is! Veel liefs

Lieve anoniem, jeetje wat vind ik het knap van je dat je dit hier durft te delen! Je hebt nogal wat meegemaakt lees ik zo... Echt een hele rotte situatie, want ik snap ontzettend goed dat je ondanks je boosheid en verdriet je vader ook gewoon best heel erg mist. Het is en blijft je vader en daar willen we natuurlijk het liefst goed contact mee. Maar ik kan me ook heel goed voorstellen dat die ruzie is ontstaan, want wat naar voor je zeg dat je vader je niet gelooft... Ik begrijp heeeel goed dat het daardoor niet zo goed op school gaat! En dat is ook helemaal niet raar, want je maakt heel veel mee. Ik had zelf ook helemaal geen leuke stiefmoeder en mijn vader trok zich daar ook niets van aan. Daarom heb ik ook een tijdje het contact met hem verbroken. Ik miste hem heel erg. Na een tijdje geen contact ben ik weer terug gegaan en begonnen de ruzies opnieuw... Mijn vader werd gewoon verblind door de liefde, misschien zie jij dat ook wel gebeuren bij je vader. Echt stom dat ze daardoor soms hun kinderen niet meer geloven. Bij mij is het pas beter gegaan toen ik mijn mindset hierover veranderde. Op een gegeven moment werd het namelijk niet meer mijn doel om hem de waarheid te laten geloven, maar werd het mijn doel om het contact met hem op een leuke manier te onderhouden. Ik besloot volledig bij mijn moeder te gaan wonen en niet meer bij mijn vader en stiefmoeder. Ik besloot mijn vader te zien door een keer in de twee weken iets samen te gaan doen (met z'n tweeën of met mijn zusje erbij, in ieder geval zonder stiefmoeder!). We bespraken het onderwerp stiefmoeder eigenlijk niet meer. Dat is heel moeilijk en zorgt ook echt voor een soort ommekeer, want het liefst wil je natuurlijk dat hij je gelooft. Maar bij mij was het er niet meer over hebben en daar niet meer wonen de enige manier om de ruzies op te lossen. Als we afspraken dan was dat vaak buitenshuis, gingen we wandelen met de hond, ergens eten, enzovoorts. Mijn stiefmoeder sloeg en schopte mij niet, maar maakte alleen vervelende opmerkingen. Daarom was het voor mij waarschijnlijk veel makkelijker om me er bij neer te leggen dat mijn vader me niet geloofde. Ik kan me voorstellen dat het voor jou veel lastiger is, want schoppen en slaan is echt heel erg. Ik wilde toch mijn verhaal met je delen, misschien heb je er wel iets aan. Ik hoop echt dat je iemand in je omgeving in vertrouwen kunt nemen hierover en vind het sowieso echt ontzettend goed van je dat je hier een berichtje plaatst. Elise schrijft hieronder dat het fijn kan zijn om te praten met een buddy die hetzelfde heeft meegemaakt, die tip wil ik jou ook zeker meegeven. Een luisterend oor kan vaak al wat helpen :-). Wat betreft school zou het je misschien kunnen helpen als je met een fijne docent deelt wat er speelt. Als het je helpt, zou je daarbij de brief van Villa Pinedo kunnen laten lezen die speciaal opgesteld is door kinderen van gescheiden ouders voor alle leraren. De brief is te downloaden via deze link: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-leraren/. Daarin staat waardoor het kan komen dat het soms wat minder goed gaat op school als je gescheiden ouders hebt. Jouw verhaal heeft ook veel met je stiefmoeder te maken volgens mij, als je dat fijn vindt om te delen met een fijne docent die je vertrouwd zou je de situatie en je verdriet en boosheid kunnen uitleggen. De zorgen om school kun je dan een beetje loslaten misschien als je het samen met de docent bespreekt en samen kunt zoeken naar een oplossing. Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Weet dat je altijd opnieuw welkom bent op het forum. Voor een vraag, maar ook alleen al om even te laten weten hoe het met je gaat. Ik wens je veel liefs, Demi