Wat kan ik het beste doen?

bijvoorbeeld in het weekend naar je papa en doordeweeks bij je mama mijn ouders zijn ook gescheiden en dat was mijn oplossing

ik weet het ook niet ik heb het zelfde probleem

Lieve anoniempje, Wat dapper dat jij je verhaal hier kwijt durft zeg! Dankjewel dat je ons om advies vraagt. Je schrijft dat je ouders best een stuk bij elkaar vandaan wonen, en dat je merkt dat je vader graag wilt dat je bij hem komt wonen en daarom heel lief voor je is. Die situatie klinkt me heel bekend. Mijn situatie was wel een beetje anders, maar ik denk dat ik wel heel goed kan begrijpen hoe jij je voelt. Mijn ouders woonden ook best ver uit elkaar, en daardoor zag ik mijn vader maar af en toe. Bij mijn moeder was alles prima, maar bij mijn vader was het altijd een groot feest. Altijd als ik naar mijn vader ging, gingen we alleen maar leuke dingen doen. Hij deed echt heel erg zijn best om het heel leuk te maken voor mij bij hem, omdat hij bang was dat ik het niet leuk genoeg zou vinden en ik niet meer naar hem toe zou komen. Natuurlijk vond ik het wel heel leuk om allemaal leuke dingen te doen met mijn vader, maar mijn vader voelde niet echt meer als mijn vader. Een beetje zoals jij beschrijft. En dat vond ik wel jammer, ik miste mijn vader zoals hij was, mijn vader zoals ik hem kende. En ook voelde het voor mij heel erg alsof ik letterlijk tussen mijn ouders stond. Of eigenlijk meer alsof het een soort wedstrijd tussen mijn ouders was, en ik de prijs was. Het voelde voor mij een beetje alsof ik moest kiezen, en dat wilde ik niet. Ik weet natuurlijk niet hoe jij je precies voelt, maar of je nu net als ik het gevoel hebt er tussenin te staan en te moeten kiezen, of dat je je vader mist zoals hij was, het is sowieso niet fijn. Ik snap dan ook goed dat je je afvraagt was je het beste kunt doen in deze situatie. Mij heeft het uiteindelijk geholpen door over mijn gevoelens en gedachten te gaan praten. Ik deed dat pas na heel veel jaren, omdat ik het niet goed durfde, maar mijn advies voor jou is om dat binnenkort te gaan doen. Bij mij is de situatie namelijk pas fijner geworden, nadat ik me had uitgesproken. Wanneer jij tegen je ouders zegt hoe je je voelt, kunnen ze er rekening mee houden. En ik snap heel goed dat praten misschien wat eng is, daarom is het ook een idee om het anders via een brief te doen. In een brief kun je dan opschrijven wat je allemaal denkt en voelt, net zoals je nu hier op het forum hebt gedaan. Je zou dan aan je vader kunnen uitleggen dat je hem normaal al lief vond, en dat hij echt niet extra lief hoeft te gaan doen. Dat het voor jou voelt alsof hij bang is dat je niet bij hem komt wonen, en dat dat voor jou een beetje voelt alsof je zou moeten kiezen. Alles wat je denkt kun je opschrijven. Daarna kunnen jullie samen kijken hoe jullie ervoor kunnen zorgen dat jij je wat fijner gaat voelen. Je vader kan dan rekening houden met hoe jij je voelt. Mijn vader vond het uiteindelijk zelfs heel fijn om te horen hoe ik me voelde. Hij zei dat hij dat nooit door had, en dat hij natuurlijk niets liever wil dan dat ik gelukkig ben. Als jij je gevoelens met mensen deelt, zoals je ouders, kunnen ze je helpen. En misschien is het zelfs een idee om de Open Brief aan gescheiden ouders van deze website eens aan je ouders te laten lezen, zodat zij goed begrijpen hoe jij je voelt. Dat maakt het voor jou misschien makkelijker om je gedachten te verwoorden. Hier vind je de open brief: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/ Het is een beetje een lange reactie geworden zie ik, maar ik hoop dat je me begrijpt en dat je er wat aan zult hebben. Als je nog meer vragen hebt, dan mag je ze natuurlijk altijd hier op het forum stellen :) Veel liefs, Samantha

Beste Anoniempje, Wat goed dat je deze vraag stelt op het forum. Ik ben zelf ook opgegroeid in twee huizen. In het begin van de scheiding vonden mijn ouders het allebei best lastig dat ze ons een week niet zagen, omdat ze ons dan erg misten. Misschien dat je vader jullie ook mist als jullie er niet zijn en daarom extra zijn best doet om leuke dingen met jullie te doen? Dat je vader zijn best doet lijkt mij in ieder geval positief. Wat betreft de woonsituatie is het denk ik het beste om er met je vader over te praten. Zou je liever bij een van je ouders willen wonen, liever wat langer bij de ene zijn dan bij de andere of vind je het goed zoals het nu is? Of zijn er andere dingen waar je ouders aan kunnen werken, die het wonen in twee huizen voor jou minder belastend maken? Ik wens je veel sterkte! Liefs Iris