zelfreflectie

Hoi Simone, Wat knap van je dat je hier op het forum je verhaal durft te vertellen en wat mooi dat je zegt dat je allebei je ouders het allerbeste gunt! Ik snap dat je je op sommige momenten vreselijk kunt voelen wanneer jij eigenlijk terug zou willen naar hoe het vroeger was, maar dat alles om je heen maar blijft veranderden. Ik snap ook dat je je soms groot wilt houden en daardoor alles misschien automatisch op gaat kroppen, dat is iets dat ik zelf ook altijd heb gedaan, maar daarmee laat je uiteindelijk niet zien hoe jij je voelt en hoe je over bepaalde gebeurtenissen denkt, wat wel heel belangrijk is. Ik denk zelf dat het toch wel goed is dat je uiteindelijk aan je ouders laat weten hoe jij je voelt, helemaal omdat je verteld dat je heel veel vragen voor ze hebt. Wanneer je dit moeilijk vindt om in een gesprek te doen, zou je bijvoorbeeld ook een brief kunnen schrijven waarin je verteld wat je dwars zit, wat je graag van ze zou willen weten en waarin je verteld dat je ze niet wilt kwetsen. Deze brief zou je ook op tafel kunnen leggen voor je naar school gaat, dan voelt het misschien iets minder eng dan wanneer ze het lezen terwijl jij in de buurt bent. Jij hebt ook recht op antwoorden wanneer sommige dingen niet helemaal duidelijk voor je zijn en je je voelt zoals je voelt. Praat je er wel eens over met een vriend of vriendin? Misschien dat jullie samen nog een andere manier kunnen bedenken hoe je het je ouders eventueel zou kunnen vertellen. Ik hoop dat ik je hierbij al een beetje heb kunnen helpen. Je bent zeker goed op weg! Veel succes, Nadia

hey ik heb je verhaal gelezen en ik vind je zo dapper maar toch moet jij je ei kwijt als je er niet met je ouders over wilt praten schrijf dan een brief je hoeft niet bang te zijn dat je je ouders kwetst je ouders zullen naar je luisteren. en jou hebben ze al gekwetst door te scheiden nou ja je vader dan. bij mij was dat ook zo het geval. succes liefs