Voelt soms alsof ik er alleen voor sta

Hey Nova, Wat fijn dat je het platform hebt gevonden om je vraag op te stellen! Wat vervelend dat je het gevoel hebt dat je geen deel uitmaakt van zijn nieuwe gezin, dat lijkt me een naar gevoel om te hebben. Ik heb zelf geen ervaring met jouw huidige situatie, maar wat ik opmaak van jouw verhaal is dat je het nog niet met je vader zelf hierover hebt gehad, klopt dat? Ik kan me voorstellen dat dat heel lastig is om te doen, zeker omdat je het idee hebt dat je je broertje er niet bij kan betrekken gezien hij een andere band met je vader heeft. Alleen misschien bedoelt je vader het op een goede manier maar komen zijn pogingen door bepaalde dingen bij jou anders/onprettig binnen. Zoiets is eigenlijk het beste op te lossen door eens met hem een gesprek erover aan te gaan, dat je vertelt dat je het gevoel hebt dat je geen deel van zijn nieuwe gezin bent en het lastig vindt om daarmee om te gaan. Als hij wel zijn best doet door te appen/bellen, denk ik dat hij daar ook voor open zou staan, en misschien merkt hij ook aan jou dat je het minder fijn bij hem hebt, waardoor erover praten dit soort dingen zou kunnen oplossen. Ik kan begrijpen dat dat best spannend is, wat mij vaker helpt bij deze situaties is van tevoren opschrijven wat ik wil zeggen en waar ik het over wil hebben. Dit zou je kunnen meenemen naar het gesprek zodat je je wat prettiger voelt. Veel succes Nova, je kan het! En je mag altijd hieronder reageren als je nog vragen hebt, ik zal dan uiteraard ook daarop antwoorden :) Veel liefs, Amber

Hey Nova, Wat verdrietig! En wat goed dat je op het forum je verhaal hebt geplaatst. Ik vind het zelf heel herkenbaar wat je schrijft, behalve dat ik zelf helaas niet zo’n fijne band had met mijn stiefvader. Ik ben blij dat jij het zo goed kan vinden met je bonusvader, waardoor je ervaart hoe het ook kan! Fijn zeg! Ik denk dat het, ondanks dat je er vrede mee hebt, lastig blijft als het gaat om de band die je hebt met je ouders.. denk je dat er misschien nog veel verdriet en teleurstelling bij jou zit? Heb je die gevoelens ooit kunnen uiten naar je vader toe? Misschien lucht dat op, waardoor je het een plekje kan geven. Ik moet eerlijk zeggen dat ik je gevoelens richting je vader herken in hoe ik mij voel naar m’n ouders. Ik vraag me dan af waarom zij mij nooit hebben kunnen geven wat ik nodig had. Of, hoezo hebben anderen wel een goede band met hun ouders en ik niet? Het maakt mij verdrietig en belemmerd het contact met voornamelijk mijn moeder op dit moment, ook al doet zij heel erg haar best. Dit komt denk ik omdat er bij mij nog veel boosheid en verdriet zit. Ik moet nog een beetje accepteren dat dit is wat mijn ouders mij kunnen bieden. Ze zullen vast alles doen wat zij kunnen om mij gelukkig te maken, maar ik denk niet op de manier waar ik behoefte aan heb gehad of naar verlangde en dat is heel verdrietig. Misschien speelt dit ook een beetje voor jou? Heb je weleens in bijvoorbeeld een brief geschreven wat je allemaal zou willen zeggen tegen je vader? Misschien helpt dat om het voor jezelf een plek te geven. Als je dat wil en je daar prettig bij voelt, kun je de brief zelfs laten lezen door hem… Vraag jezelf af; wat maakt jou gelukkig en wat heb je nodig? Je mag altijd voor jezelf even een beetje afstand nemen als jou dat helpt. Dan kan je gewoon nog je halfzusje zien, maar neem je ook een beetje je tijd. Bijvoorbeeld door naar je vader te gaan wanneer jij dat zelf wilt, of hem zelf appen of bellen als je daar behoefte aan hebt. Als hij jou dan appt of belt kun je zeggen dat je terugbelt of -appt wanneer je tijd hebt. Ik kan me wel voorstellen dat dit moeilijk is.. Denk je dat je vader dit zou snappen? Ik hoop dat je je minder alleen voelt! Weet dat ik dit ook ervaar en voel erg met je mee Je kan altijd hier nog een vraag stellen of je aanmelden voor een buddy om het hierover te hebben met iemand die in een soortgelijke situatie zit of heeft gehad. Veel liefs! A

In welke situaties vooral