Schuldgevoel

Lieve Felicia, Wat vervelend om te horen dat je hiermee rondloopt! Heel knap dat je hier jouw gevoelens deelt! Als ik dit zo lees, herken ik me enigszins in jouw ervaringen. Ik had vroeger, en nu nog steeds wel eens, schuldgevoelens. Ik ging vroeger om het weekend naar mijn vader, en hoe ouder ik werd, hoe meer ik plannen had met vrienden of familie. Ook in de weekenden dat ik eigenlijk naar m'n vader zou gaan. Als ik dan tegen mijn vader vertelde dat ik korter of helemaal niet kwam, reageerde hij gelukkig altijd wel heel lief: ''Je weet dat ik je mis, maar ik wil ook dat je lekker je eigen leven kan leiden'', zei hij dan. Toch voelde ik me dan nog schuldig. Dat ging niet weg. En ik heb dat soms nog steeds als ik een tijdje niet naar mijn vader ga. Maar als je eenmaal op de middelbare school zit en ouder wordt, dan is het gewoon lastig om je sociale leven te combineren met weekenden naar ouders gaan enz, vooral als die ouder verder weg is gaan wonen. Dus ik denk dat je moeder deels gelijk heeft als ze zegt tegen je vader dat hij wat meer begrip mag hebben voor het feit dat jij steeds meer je eigen leven hebt! Ik hoop vooral voor je dat je kan beseffen dat je je niet schuldig hoeft te voelen! Vooral niet als jij wel aangeeft dat je naar je vader wilt komen, en hij dan zegt dat ie het te druk heeft. Dan is het sowieso niet jouw schuld!! Ik heb geleerd van de 20 jaar dat mijn ouders gescheiden zijn, dat je als kind meestal heel hard je best doet om allebei je ouders blij te maken. En soms gaat er iets even niet zo lekker, of kun je gewoon niet overal maar bij zijn. Je kunt jezelf niet in tweeën delen, en dat moeten je ouders ook niet verwachten van je. Zolang jij je best doet, is schuldgevoel niet nodig, zelfs verspilde moeite! Dus lieve Felicia, probeer dat schuldgevoel los te laten. Praat erover met je ouders en vertel hen dat jij je best doet. Meer kun je niet doen. Vertel ook dat je het gevoel hebt dat je er tussenin zit. Dat is denk ik ook wel een beetje het 'lot' van een kind van gescheiden ouders, maar alsnog mag je dat gewoon zeggen tegen je ouders. Ik hoop dat het snel makkelijker wordt voor je! Veel sterkte ermee Felicia! Liefs, Fabiënne

Hoi Felicia, Goed dat je hier deelt waar je mee zit! Ik kan begrijpen dat het een lastige situatie voor je is. Als je ouder wordt, word je steeds een beetje meer onafhankelijk van je ouders en ga je steeds meer je eigen dingen beslissen. Dat is heel goed en gezond en normaal, maar wel wennen. Voor jou én voor je ouders. Soms botst dat wel eens en het klinkt alsof dat bij jou thuis nu ook gebeurt. Wat vervelend dat je je schuldig gaat voelen door de opmerkingen van je vader! Ik denk dat het vooral belangrijk is dat jij je realiseert dat het oké en normaal is dat je je eigen dingen doet. Als je ouders gescheiden zijn is het gewoon veel lastiger om allebei je ouders regelmatig te zien. En je kunt jezelf nu eenmaal niet opsplitsen ... Vroeger ging ik om het weekend naar mijn vader. Toen ik wat ouder was (vanaf mijn 15e ongeveer) ging ik eens in de paar weken een weekend. Ik ben ook wel eens een paar maanden niet geweest. Soms ging ik nog eens met hem op vakantie. En nu woon ik op mezelf en zie ik hem ongeveer 1x in de maand omdat ik op bezoek ga. Af en toe hebben we nog contact via whatsapp. Kijk even wat voor jou fijn is. Er zijn natuurlijk meer manieren om contact te hebben en aan elkaar te denken dan logeren of op bezoek gaan. Spreek jouw behoeftes ook uit naar je vader. Hopelijk snapt hij dat jij ook lekker je eigen ding hebt! Sterkte met alles! Anne