Ik wil het niet

Hallo Louise, Wat goed dat je je verhaal hier deelt! Ik ben er even stil van, want ik herken dit echt enorm. Vooral het deel over dat je moeder je opbelt om te zeggen dat je beter niet kunt komen, omdat hij er is. Ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren dat die situatie zich bij ons voordeed. In mijn ogen is het niet gek dat je die gedachten hebt als: 'Mijn familie is kapot en het zal nooit meer zo zijn als vroeger'. Persoonlijk vond ik het heel erg eng om te beseffen dat alles anders werd en aan nieuwe partners moest ik al helemaaaaaal niet denken. Mijn ouders kregen ook al vrij snel een relatie (niet zo snel als bij jou, ik denk dat het een half jaar duurde nadat ze uit elkaar waren) en ik was er lange tijd niet aan toe om ze allebei te leren kennen. Ik eiste van mijn ouders dat ik niet met ze in contact kwam, op geen enkele manier. In het begin begrepen mijn ouders dat wel, maar al (veel te) snel begonnen ze ongeduldig te worden. Mama vroeg bijvoorbeeld dingen als: 'Ach, geef hem een kans? Hij is heel erg benieuwd naar je, hij is zo lief, hij is zo goed voor mij...' blablabla. Ik werd er verschrikkelijk boos van. Vooral omdat ze inderdaad allebei de keuzes begonnen te maken om mij aan de kant te zetten in plaats van de afspraken met hun nieuwe partners. Ik voelde me weggejaagd! Het klinkt heel erg cliché, maar tijd heelt alle wonden. Of nou ja... Ik heb ook nog altijd moeite met de nieuwe partners van mijn ouders (en zij met mij), maar na een tijdje wen je eraan. Ik begon te voelen dat juist ik mijn ouders veel pijn deed door zo afstandelijk te doen en op mijn achttiende verjaardag besloot ik daarom maar uit huis te gaan. Zo voelde ik me niet meer verplicht om iedere dag gezellig te doen, maar kon ik gewoon een keer in de twee weken bij ze thuiskomen en dan zorgden zij ervoor dat hun partners niet aanwezig waren. Jij bent vijftien en ik snap dat je nu niet meteen op kamers kunt. Maar ik wil zeggen: er komt echt een tijd dat alles beter op zijn plek valt. Je zit nu voor je gevoel vast in een situatie waarin je niet wilt zijn, maar tijd heelt wonden (cliché). Vertrouw erop dat het goed komt en zorg ervoor dat je goed blijft praten met je ouders over wat jij van de scheiding vindt enzo, want wederzijds begrip is onwijs belangrijk. Anders gaan je ouders net zo overhaasten als bij mij en dat gun ik je niet. Begrip en afstand heeft er bij mij voor gezorgd dat ik, tien jaar later, een stuk rustiger in de situatie kan staan. Ik hoop dat je iets hebt aan mijn begrip, als er iets is dan kun je hier zeker weer een berichtje plaatsen. Heel veel succes en sterkte Louise! Liefs, Femke

hey lieve louise, fijn dat je je verhaalt durft te vertellen en op de site te zetten. ik begrijp heel goed wat je bedoelt, ouders gaan opeens uit elkaar zonder echt iets te zeggen. Mijn moeder kwam na een jaar op de logeerkamer te wonen opeens met een nieuwe woning. Je verwacht het wel ergens maar het is nooit fijn als het niet gewoon wordt vertelt aan je. En over nieuwe relaties. Ja, Hoe kut het ook is je ouders gaan iemand anders vinden en daar gaan ze aandacht aan geven. Maar voel je niet gedumpt! Jij en je ouders en de nieuwe relaties hebben tijd nodig om aan elkaar te wennen. En soms is dat heel rot. Mijn ouders zijn ondertussen allebei opnieuw getrouwd. En tuurlijk wil je niet 2 keer op vakantie en 2 keer cadeau's. het is heel vervelend als mensen dat zeggen. Wie wil er nou 2 cadeau en vakanties in plaats van zijn ouders die bij elkaar zijn! bedankt voor je bericht! heel veel sterkte en als je hulp nodig heb hier kan je terecht! groetjes Marcel!

Beste Louise, Ik vind het goed van je dat je je verhaal deelt. Ik kan me voorstellen hoe dit voelt aangezien er bij mij ook zoiets is gebeurd. Ik begrijp dat je je vervangen voelt, dat had ik ook toen mn moeder een nieuw iemand had, want ik kon zien dat ze super verliefd was op deze mysterieuze persoon.(ze had echt de hele tijd over hem, het werd zelfs een beetje eng) Ik was heel erg bang dat hij nu op de eerste plaats zou komen, ik wilde hem dus echt niet ontmoeten. Op een dag had ze hem gewoon uitgenodigd zonder ook maar iets tegen mij te zeggen. Toen ik hem ontmoette vond ik hem heel erg stom want het voelde alsof hij mijn vaders plek in wilde pikken. Nu hij bij ons woont kan ik het nog steeds niet goed met hem vinden maar het gaat wel steeds beter. Dus zoals Femke al zei gaat het na een tijdje beter. Ik hoop dat je hier wat aan had en als je nog iets kwijt wilt kun je het altijd plaatsen! Groetjes en veel sterkte, Talitha