Ik overspoel

Hey lotte,

Ik herken dit! Ik heb zelf er ook mee vastgelopen en hield mezelf tegen.

Ik heb dit opgelost door het tegen mijn moeder te vertellen. Ik vond het zelf wel heel lastig dus ik begrijp dat jij dat misschien ook heb, maar uiteindelijk is het daardoor goedgekomen.

Over je vader, ik zou het met hem er over het hebben dat je daar wilt wonen. Aan de hand van zijn reactie kan je dan beslissen waar je wilt wonen.

Tip: als ik jou zou ik sowieso aangeven hoe je je voelt, want weg gaan is een moeilijke optie en helpt jou gevoelens niet! ❤️

Met vriendelijke groet,

Zoë

Hallo lieve Lotte,

Wat vervelend dat je je zo overspoeld voelt! Alvast virtueel een hele dikke knuffel!

Toen ik 14/15 was gingen mijn ouders scheiden, dat was voor mij heel ingewikkeld en ik kon het toen niet goed uiten. Daardoor stopte ik het ver weg.

Vanaf mijn 17e kwamen al die gevoelens in 1x terug, als een soort vloedgolf. Ik had toen regelmatig paniekaanvallen en had een heel negatief zelfbeeld. Die periode is voor mij heel pittig geweest en heeft ook best lang geduurd.

Wat voor mij uiteindelijk heeft geholpen is om toch te praten over vroeger, wat de scheiding met me gedaan heeft en alle dingen die daarna zijn gekomen. Alles wat ik weggestopt had. Daar heb ik uiteindelijk ook professionele hulp bij gehad en dat vond ik heel fijn. Nu merk ik dat ik sneller me uitspreek wanneer ik gevoelens voel opborrelen, waardoor het niet zo hoog meer komt. Ook gewoon tegen de mensen om me heen, vrienden en vriendinnen. Soms hoef ik het niet eens uit te spreken, maar kan ik zelf ook de gevoelens een plekje geven door te schrijven, of knutselen of tekenen. Ook keuzes maken is dan makkelijker, omdat er minder hevige emoties in de weg staan.

Gek genoeg ben ik ergens blij dat ik die lastige periode gehad heb. Als dat niet was gebeurd had ik het langer weggestopt en was ik niet de persoon geworden die ik nu ben. Al die gevoelens waren heel naar, maar ik moest ze een keer voelen.

Heel veel sterkte en liefs met alles,

Doutsen