Waar wil ik wonen?

Hee Sarah, Jeetje, wat een heftig verhaal! En wat naar dat je ouders zo weinig inlevingsvermogen tonen, terwijl zij verantwoordelijk zijn voor hoe je je voelt. Ik snap dat je je dan erg eenzaam voelt... En je kreeg ook weinig tijd om alles te verwerken als ze vlak daarna meteen weer nieuwe relaties hadden, dat moet ook niet makkelijk zijn. Je geeft aan dat je niet naar Ede wilt omdat je waar je nu woont je vrienden en leven hebt. Heel begrijpelijk dat je dat niet wilt opgeven, vrienden zijn belangrijk. Maar wat ook belangrijk is, ben jij. En als jij je echt niet gelukkig voelt bij je vader en wel bij je moeder, dan is dat ook van belang. Ik denk dat er drie opties zijn:

1. Vertel je vader en zijn vriendin dat je niet op je plek bent bij hen en legt uit waarom niet. Misschien zou je dit samen met je psycholoog kunnen doen, zodat er ook iemand bij is die ervoor zorgt dat dat gesprek goed loopt en dat je de kans krijgt om álles te zeggen wat je wil. Hopelijk kunnen jullie op die manier toch proberen de band samen beter te maken of in ieder geval de situatie thuis te verbeteren.
2. Toch de moeilijke beslissing maken om naar je moeder te verhuizen. Ik weet niet precies waar je nu woont, maar via social media kun je nog wel contact houden met je vrienden en ze vast nog regelmatig in het echt te zien (of dat nu in Ede of je huidige woonplaats is). Plus dat je in Ede vast ook weer nieuwe vrienden maakt en beter in je vel zal zitten omdat je bij je moeder, broertje en zusje bent.
3. Deze kan alleen als je er het geld voor hebt: je gaat op jezelf wonen. Ik ging ook op mijn 17e op mijzelf wonen omdat ik afstand wilde nemen van mijn vader. Voor mij was die beslissing heel goed. Ik ging zelfs naar een stad die ik niet kende, meer dan een uur bij mijn ouders vandaan. In het begin voelde ik me toen ook alleen, maar al gauw maakte ik op mijn nieuwe school vrienden en ik vond het heerlijk dat ik me minder hoefde bezig te houden met mijn ouders en de situatie thuis.

Misschien helpt het je om voor verschillende opties een plus- en minlijstje te maken. Dat helpt mij vaak ook bij dit soort grote beslissingen. En dan kijk je welke plusjes en minnetjes je het zwaarst vindt wegen en maak je op basis daarvan een besluit. Ik hoop dat je wat aan mijn tips hebt, maar het is en blijft een ontzettend lastige situatie. Ik wens je heel veel sterkte met je besluit. Heb je ook vrienden waarmee je hierover kan praten? Zij willen natuurlijk niet dat je weggaat, maar misschien denken zij ook dat het voor jouzelf beter is om wel te verhuizen. Leg hun de vraag eens voor wat zij zouden doen in jouw situatie. Wie weet helpt dat ook. Heel veel succes, Sarah! Liefs, Emie

Hi lieve Sarah, Superbedankt voor het delen van jouw verhaal, echt heel dapper dat je dit hier plaatst. Ik herken jouw verhaal heel erg en ik denk dat ik daarin niet de enige ben! Je vertelt over jouw situatie waarin je ouders één jaar geleden gescheiden zijn, dat is nog niet zo lang geleden. Je moeder ging vreemd en daar was je boos over, dat kan ik me echt heel goed voorstellen. Goed om te horen dat je die boosheid dus ook toegelaten hebt, en er daarom voor koos om bij jouw vader te gaan wonen. Wat je vertelt over het contact met je vader herken ik helemaal, ik heb zelf namelijk ook al mijn hele leven lang slecht contact gehad met mijn vader. Ik woonde vanaf mijn 12e tot mijn 18e bij hem, ik voelde me toen ik 18 was, net als jij nu niet gelukkig bij hem. Ik wilde bij mijn moeder wonen. Ik vond het in die tijd ontzettend moeilijk om mijn behoeften uit te spreken. Ik kon daardoor geen fijn en rustig gesprek aangaan met mijn vader waarin ik aangaf wat ik wilde. Uiteindelijk liepen de spanningen heel hoog op thuis, en ontstond er een best wel grote ruzie. Ik ben toen bij mijn moeder gaan wonen. Ik heb nu sinds een jaar weer goed contact met mijn vader, dat heeft dus best wel even geduurd. Als ik nu terugkijk op de situatie, denk ik dat mijn vader en ik best veel ruzie konden voorkomen als we met elkaar communiceerde. Misschien kon ik dan bij hem blijven wonen, of kon ik zonder ruzie naar mijn moeder gaan. Een belangrijke tip die ik dus voor jou heb is... praat! En ja, ik weet hoe moeilijk dat soms kan zijn, maar het is wel belangrijk dat jij voor jezelf zorgt, en je geeft nu zelf al aan dat je ongelukkig bent bij jouw vader. Denk je dat je de situatie bij jouw vader nog fijner kunt maken? Of wil je echt naar jouw moeder? Wat het antwoord ook is, je zult daar iets mee moeten doen. Ik zeg namelijk altijd: 'als je altijd doet wat je deed, krijg je wat je kreeg'. Dan wil ik nog reageren op wat je als laatste zegt, je hebt al een psycholoog, dat vind ik dus echt tof! Ik heb zelf meerdere psychologen gehad, de psycholoog die ik had op jouw leeftijd vond ik niet fijn, maar een paar jaar geleden kreeg ik wel een hele fijne en goede. Ik heb echt onwijs veel van haar geleerd. Toen ik net zo oud als jij was had ik precies hetzelfde als jij kunnen zeggen: 'ik ben heel erg beschadigd heel mijn jeugd & ik heb er onwijs veel last van'. Ik dacht ook dat het nooit meer goed zou komen met mij, mocht je dat nou herkennen, dan wil ik je heel graag laten weten dat alles goed komt. Echt een dooddoener, I know! Maar geef jezelf wat tijd, je wordt ouder, je leert jezelf steeds beter kennen en zo gaat het steeds beter met je! Doe het allemaal stap voor stap. Als laatste nog dit: weet dat je er niet alleen voor staat. Misschien vind je het net zoals mij moeilijk om te praten over de situatie met bijvoorbeeld jouw vader. Als jij dat moeilijk vindt, dan kun je daar hulp bij vragen... is er iemand aan wie je dan meteen denkt? :) Wij zijn er in ieder geval ook altijd voor je, je kunt vaker met ons chatten door een buddy aan te vragen, dat kan via de volgende link: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/. Nou lieve Sarah, lekker lang bericht hahaha. Ik hoop dat je hier iets aan hebt, je mag altijd weer op mij reageren, ik lees jouw reactie dan weer. Veel liefs en een dikke coronaproof knuffel, Nine