Het chatten

Hoi Zoë, ik snap heel goed hoe je je voelt. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 8 was. Ik praatte er het liefst met niemand over. Ik vond het niet fijn om erover te praten want dan werd ik vaak verdrietig. En ik wilde echt niet huilen bij andere mensen. Word jij ook wel eens verdrietig als je erover praat? Het is ook gewoon echt niet leuk en verdrietig zijn mag (dat weet ik nu ook). Ik ben later wel steeds meer met mensen gaan praten. Vooral veel met mijn juffrouw van school. Zij bleef vragen hoe het met mij ging en uiteindelijk heb ik haar heel veel verteld. Ik vond dit heel moeilijk, maar het luchtte wel heel erg op! Ook werd het daarna steeds makkelijker om erover te praten. Ik werd steeds minder verdrietig als ik erover praatte! Ook merkte ik dat er heel veel mensen gescheiden ouders hebben. Andere kinderen, maar ook volwassenen waar ik mee praatte. Daardoor werd het voor mij ook minder ongemakkelijk. We herkende elkaars verhalen en konden ervaringen delen. Ik vond dat heel fijn! Hopelijk heb je iets aan mijn ervaring. Mijn tip zou dus zijn, probeer er wel eens over te praten met een vertrouwd iemand. Het kan heel erg opluchten! Ik vind het al een hele mooie stap dat je ons forum hebt gevonden. Ook dit kan al een mooie plek zijn om ervaringen te delen en je gevoel te delen.

Heel veel liefs Linde

Hoi Zoë, wat fijn dat je ons hebt weten te vinden! Dit forum is namelijk ook een manier om met anderen contact te zoeken om over de scheiding te praten, en ik vind het erg dapper dat je wat instuurt!

Ik was 12 toen mijn ouders gingen scheiden en ik vond het helemaal niet fijn om over de scheiding na te denken, laat staan om hier met andere mensen over te praten. Door alles wat er thuis gebeurde voelde ik me in die tijd heel onzeker, waardoor ik het gevoel had dat niemand me begreep en ik alles alleen moest doen. Inmiddels weet ik dat dat niet zo is, en dat het heel erg kan opluchten om te horen dat anderen zich in je situatie herkennen.
Heb jij ook vriend(inn)en van wie de ouders gescheiden zijn?
Ik vond het erg fijn toen ik eens met mijn vriendinnen ging praten over hun ervaring over het leven met gescheiden ouders. Naast veel verschillen kwamen we namelijk ook veel dezelfde dingen tegen. Zoals dingen waar we verdrietig van werden of irritant vonden, maar ook situaties die achteraf gezien eigenlijk ook wel een beetje grappig of leuk waren (ineens twee verjaardagsfeestjes bijvoorbeeld).

Met mijn voorbeeld bedoel ik te zeggen dat het niet alleen maar over de stomme/ongemakkelijke dingen hoeft te gaan als je met anderen over de scheiding wilt praten. Soms is het makkelijker om eerst over iets leuks te praten voor je over serieuze dingen begint. Zeker met vriend(inn)en, een ander vertrouwd persoon of via dit forum/met een buddy is het fijn om zo herkenning en steun bij elkaar te zoeken. Je hoeft het namelijk niet alleen te doen!

Liefs, Eveline