Vreemd gegaan

Hee hallo Evelien, Wat goed dat je ons forum hebt gevonden en hier om tips vraagt! Je geeft aan dat je er achter bent gekomen dat je vader vreemd is gegaan, dat je dat moeilijk vindt en het veel vragen bij je heeft opgeroepen. Dat klinkt super logisch en ik snap volkomen dat je hier met je vader over in gesprek wil gaan. Ik kan me goed voorstellen dat dit moeilijk voor je is, je hebt nu natuurlijk behoefte aan duidelijkheid. Je weet nu niet goed hoe je dit aan kunt pakken, zonder dat je vader boos wordt of het als een verwijt ziet. Dat klinkt echt heel erg herkenbaar voor me. Mijn vader is niet vreemd gegaan maar ik heb wel altijd heel erg veel moeite gehad met het gesprek aan gaan tegen hem. Een paar jaar geleden woonde ik nog bij hem, hij werkte super hard en had het vaak erg druk. Hij was ook best wel streng voor ons en hij wist precies wat hij wilde, daardoor maakte hij vaak keuzes voor mij in de plaats van samen met mij. Ik was dat wel gewend en leerde ermee leven. Tot hij voor me besloot naar welke middelbare school ik ging. Ik wilde echt niet naar die school, iedere dag 2 uur fietsen zag ik niet zitten en ik wilde naar de 'grote stad' in de plaats van het 'boeren dorp'. Ik merkte dat ik dit echt heel erg vervelend vond. Uiteindelijk heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt en was het voor mij een kwestie van 'just do it'. Ik zocht naar een rustig moment in de avond als hij klaar was met werken en ik vertelde hem naar welke middelbare school ik wilde. Compleet onverwachts reageerde mijn vader ontzettend begripvol, ik hoefde hem niet eens over te halen. Ik gaf aan wat ik wilde en hij respecteerde dat direct. Ik was super opgelucht en merkte ook dat ik me continu druk had gemaakt om helemaal niets. Ik dacht van te voren dat hij het never nooit goed zou vinden en hij ook boos op me zou worden. Ik heb toen geleerd dat het op zo'n moment weinig nut heeft om me druk te maken over zijn mogelijke reactie, omdat die dus ook heel anders kon zijn. Dat bleek wel in deze situatie. Nou is het natuurlijk zo dat mijn vader jouw vader niet is, ieder mens is verschillend en ik weet niet hoe jouw vader op je gaat reageren. Wel denk ik dat het heel veel kan helpen als jij uitlegt hoe deze situatie voor jou is en je echt vanuit jezelf spreekt. Het is naar mijn mening echt mega logisch dat jij nu antwoorden nodig hebt en dat de situatie op dit moment voor verwarring kan zorgen. Mijn grootste tip is dan ook vooral dat je goed nadenkt over hoe je dit wil aankaarten bij jouw vader. Er zit een groot verschil in 'Pap, je bent vreemd gegaan, je bent een klootzak! Hoe kon je?' en 'Pap, ik ben er achter gekomen dat je vreemd bent gegaan. Ik vind dat heel erg moeilijk en zou het fijn vinden als we het er even over kunnen hebben.'. Snap je wat ik bedoel? Daarnaast ken jij je vader natuurlijk het beste, jij weet net zoals ik bij mijn vader wat bijvoorbeeld het beste moment is om dit aan te kaarten. Kijk daarnaast ook vooral naar wat er het beste bij jou past, dat is misschien nog wel het belangrijkste voor mij. Misschien vind je het fijn om eerst een brief te schrijven, die kun je voorlezen, of aan hem geven. Het zijn maar wat ideeën, denk er maar eens over na! Kun je hier mee verder Evelien? Ik hoop dat je de antwoorden krijgt die je nodig hebt! Als je het fijn vindt om hier eens vaker over te praten met ons, kun je met ons chatten via de MyBuddy app, kijk daarvoor maar eens op www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/. Ik ben zelf ook een buddy en merk dat veel kinderen het fijn vinden dat er iemand is die naar ze luistert, die soortgelijke ervaringen heeft meegemaakt. Denk er maar eens over na! Succes en veel liefs... Nicole

Lieve Evelien, Wat een moeilijk gesprek heb jij voor de boeg. Het is ook niet niks wanneer een van je ouders is vreemd gegaan. Mijn vader is ook vreemd gegaan en helaas begreep ik maar al te goed wat dat betekende. Ik was zelf heel erg boos in het begin dus ik heb allerlei verwensingen naar mijn vaders hoofd geslingerd en ik heb hem gezegd wat ik van zulk gedrag vond. In alle chaos van de scheiding heeft hij dit over zich heen laten komen maar toen de grootste chaos was verdwenen begon bij mij pas echt alle pijn binnen te komen en zat ik, net als jij, met honderden vragen. Mijn vader kan zich niet zo goed inleven in anderen en heeft veel herhaling nodig voor hij dingen snapt. Dus ik heb heel veel van dit soort gesprekken met hem gevoerd waarbij ik antwoorden wilde of gewoon even gehoord wilde worden. Soms hielp het mij om zulke gesprekken via de telefoon te doen omdat ik dan vooral mijn eigen emotie voelde en niet teveel werd afgeleid door zijn verdriet, onmacht of boosheid. Dat zijn de gesprekken geweest die mij het meeste opluchtte omdat ik dan alles kon zeggen wat ik wilde zeggen. Voor face to face gesprekken maakte ik van te voren een lijstje met punten die ik wilde bespreken op zo'n moment of ik schreef een brief die ik dan voorlas over mijn gevoel en vragen. Hij kreeg dan de brief mee zodat hij er later op terug kon komen wanneer hij dat wilde. Mijn vader voelde altijd heel veel dingen tijdens onze gesprekken en dat is oke. Boosheid mag jouw vader ook voelen maar hij moet ook begrijpen dat er voor jou ook onduidelijkheid is en je met vragen zit. Ik probeer zelf altijd in de bewoording te letten op dat het bij mijn gevoel blijft en dat er ook complimenten bij zitten. ''Ik vind dat je dit heel goed doet maar ik snap niet zo goed waarom je daarna deze keuze hebt gemaakt.'' ''Het doet mij pijn als..'' '' Ik zou het fijn vinden om samen te kijken naar...'' Je kan er ook voor kiezen om er iemand bij te halen die jullie allebei kennen, een soort scheidsrechter die zorgt dat jullie allebei aan woord komen en dat het vriendelijk blijft. Als jij meer hulp wil bij zulke gesprekken of bij andere dingen rondom de scheiding kan je ook altijd een Buddy aanvragen! Dat is ook een jongere met gescheiden ouders die kan luisteren en mee denken bij zulke dingen. Dat kan je hier doen: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Heel veel succes met het gesprek! Ik hoop dat je duidelijkheid krijgt! Liefs, Sabine

Hoi Ellen! Wat fijn dat je het forum hebt gevonden! Ik herken je situatie wel, mijn ouders zijn gescheiden omdat mijn moeder is vreemdgegaan. Het is heel begrijpelijk dat dit vragen bij je oproept! Als jij denkt dat het je zal helpen om het gesprek aan te gaan, lijkt me dat een goed idee. Mijn advies hiervoor is op een rustig moment (vooral ook een moment dat jij aanvoelt dat je ook het gesprek aan kan gaan zonder boosheid, zodat je vader dit dus ook niet als verwijt ziet) aangeven dat je nog met veel vragen zit en graag een gesprek zou willen. Ik denk dat hij er dan niks op tegen zal hebben om het gesprek aan te gaan! Op deze manier heb ik met mijn moeder in elk geval wel een goed gesprek gehad en dingen los kunnen laten. Ik hoop dat je hier iets aan hebt, veel succes ermee! Lieve groetjes, Dieuwertje